Trowulan – stanowisko archeologiczne w prowincji Jawa Wschodnia w Indonezji koło Mojokerto. Stolica państwa Majapahit w latach 1293–1478. W 2009 roku ministerstwo kultury i turystyki Indonezji zgłosiło Trowulan do wpisania na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Historia Miasto zostało stolicą założonego przez Radena Wijayę imperium Majapahit. Nosiło ono wtedy nazwę Wilwatikta. Uważa się, iż osadnictwu ludzkiemu sprzyjał płaski teren wokół miasta i dostęp do wód gruntowych. Trowulan został opisany w 1365 roku przez mnicha Mpu Prapanca w Negrakartegamie jako otoczony masywnym murem z wypalonej cegły oraz posiadający wiele buddyjskich i hinduistycznych świątyń. W 1319 król Majapahit Dżajanegara utracił na krótko kontrolę nad miastem, gdy wybuchł bunt Kutiego. Miasto było rozbudowywane przez kolejnych władców Majapahitu, podobnie jak całe imperium osiągnęło szczyt swojej świetności w II połowie XIV wieku. Gdy ponad sto lat później w imperium rozpoczęły się walki wewnętrzne, Trowulan został zrównany z ziemią przez Girindrawardhanę, ostatniego znanego imiennie władcę imperium. Trowulan nie został nigdy odbudowany, pustoszejąc do czasu przybycia archeologów.
Stanowisko archeologiczne
Historia Odkryć Ruiny Trowulanu zostały w XIX wieku (były porośnięte lasem teczynowym). Sir Thomas Stamford Raffle przyczynił się do rozpowszechnienia wiedzy o ruinach i to z jego inspiracji odbyły się pierwsze badania archeologiczne na tym obszarze w 1815 roku. Później wykopaliska prowadzone były jeszcze kilkanaście razy, nasilając się od ogłoszenia przez Indonezję niepodległości w 1949 roku.
Odkrycia Prace wykopaliskowe prowadzone w Trowulanie są głównym źródłem wiedzy na temat kultury materialnej i duchowej Majapahitu. W kompleksie odkryto wiele wyrobów ceramicznych oraz artefaktów z kamienia (przeważnie tufu lub andezyt) oraz terakoty. Geniusz architektów Trowulanu porównywany jest do geniuszu khmerskich architektów Angkor Thom i Angkor Wat. Większość odkrytych w kompleksie artefaktów znajduje się w Muzeum Trowulanu. Miasto przecina wiele symetrycznie zbudowanych kanałów (patrz: plan miasta).
Candi Tikus Candi Tikus to basen do rytualnych kąpieli odkryty we wschodniej części miasta. Został on odkryty w 1914 roku, a prace wykopaliskowe w nim zakończyły się pod koniec XX wieku. Candi Tikus przetłumaczone z języka indonezyjskiego oznacza świątynię myszy/szczurów. Swoim stylem budowla miała przypominać świętą górę Meru.
Candi Brahu Candi Brahu to jedyna zachowana świątynia w Trowulanie. Wykonana jest z czerwonej cegły. Prawdopodobnie w niej odbywały się kremacje pierwszych władców Majapahitu. Znajduje się w północno-zachodniej części miasta.
Bajang Ratu Bajang Ratu to ceglana świątynia w Trowulanie, po której zachowała się tylko brama. Wykonana jest z czerwonej cegły. Ma wysokość 16,5 metra. Została wzniesiona prawdopodobnie koło połowy XIV wieku. Prace archeologiczne zakończyły się tu w 1991 roku. Znajduje się we wschodniej części kompleksu.
Wiringin Lawang Wiringin Lawang wykonana jest z czerwonej cegły i ma wysokość 15,5 metra, w języku jawajskim oznacza bramę bananowca. Znajduje się na północy kompleksu.
Grobowiec księżniczki z Czampy
Datowany na przełom XV i XVI wieku grobowiec księżniczki z Czampy to prawdopodobnie miejsce pochówku żony ostatniego władcy Majapahitu, która prawdopodobnie nawróciła go na islam. Znajduje się w centrum kompleksu.
Galeria
Zobacz też
Hajam Wuruk Władcy Jawy Borobudur
Przypisy
Linki zewnętrzne
https://www.eastjava.com/books/majapahit/html/bajang.html https://www.eastjava.com/books/majapahit/html/trowulan.html https://www.eastjava.com/books/majapahit/html/champa.html https://www.eastjava.com/books/majapahit/html/tikus.html
Kategoria:Stanowiska archeologiczne w Indonezji Kategoria:Historia Indonezji