Andrzej Malinowski (ur. w 1947 w Warszawie) – polski artysta malarz, grafik, ilustrator, autor plakatów. Mieszka i tworzy we Francji.
Życiorys W młodości inspirował się twórczością Vermeera i Rembrandta. W 1973 roku ukończył warszawską Akademię Sztuk Pięknych na wydziale Ilustracji. Po uzyskaniu dyplomu wyjechał do Paryża, gdzie do dziś mieszka i tworzy. W 1982 roku otrzymał obywatelstwo francuskie.
W pierwszym okresie pobytu we Francji Malinowski zajmował się kierownictwem artystycznym, tworzeniem pokazów audiowizualnych, programów telewizyjnych, grafik, ilustracji i plakatów. W tym czasie zwyciężał w konkursach z dziedziny plakatu oraz ilustracji. W 1977 roku otrzymał Pierwszą Nagrodę za plakat do filmu Egzorcysta na .
Andrzej Malinowski współpracował i tworzył dla następujących reżyserów filmowych:
Andriej Tarkowski („Nostalgia” 1983), Jerzy Skolimowski („Najlepszą zemstą jest sukces” 1984), Andrzej Wajda („Biesy” 1988), Luc Besson („Wielki błękit” 1988), Paolo i Vittorio Taviani („Słońce także nocą” 1989), Kenneth Branagh („Henryk V” 1989), Bernardo Bertolucci („Pod osłoną nieba” 1990), Jean-Jacques Beineix („IP5” 1992, „Śmiertelny układ” 2001). mały|220x220px|Plakat do filmu „Wielki błękit” (1988), Andrzej Malinowski Międzynarodową rozpoznawalność przyniósł artyście plakat do filmu „Wielki błękit” Luca Bessona, za który Malinowski w 1989 roku otrzymał nominację do nagrody Cezara, przyznawanej przez francuską Akademię Sztuki i Techniki Filmowej.
Andrzej Malinowski pełnił funkcję prezesa francuskich wielu organizacji artystycznych, m.in. był przewodniczącym jury w konkursie „Le plus beau dessin pour le Planétarium” w Paryżu.
Był przewodniczący jury w Krajowym Konkursie „Plakat Filmowy” francuskiej grupy Caisse d’Epargne.
Od 1986 roku Malinowski jest Członkiem Jury prestiżowego francuskiego konkursu nagród filmowych Cezary.
Malinowski był Przewodniczącym Jury Festiwalu Obrazu Filmowego w Chalon nad Saon w 1989 i 1990 roku. Odpowiadał za dyrekcję artystyczną i ilustracje do dwóch programów „Franchir Espace” w 1989 roku (projekcja na „Planetarium 360°” w Paryżu) na zamówienia francuskiego Ministerstwa Kultury.
Dyrektor artystyczny programu telewizyjnego „Moje miasto mnie dotyczy”. Zaproszony przez spółkę mediową Canal+ do przygotowania programu „Nulle part Ailleurs” (1990), emitowanego w paśmie prime-time.
Współpracował z międzynarodową grupą artystyczną „Libellule”.
Twórczość malarska i spuścizna mały|„Błękitna fuga” (2022), Andrzej Malinowski Głównymi cechami malarstwa Malinowskiego są unikalna choreografia postaci, subtelna ekspresja, rzadka kompozycja, gra światłocieni oraz bogactwo kolorystyczne. Częstym motywem jest postać kobiety. W swoich pracach artysta odwołuje się również do polskości. mały|„Świt” (2014), Andrzej Malinowski W okresie od listopada 2008 do marca 2009 prace Malinowskiego wystawiono w – Centrum Lartique. Była to wystawa osobista „Silences” („Wyciszenia”), obejmująca sześćdziesiąt prac artysty. O wystawie pisano między innymi we francuskojęzycznym czasopiśmie Azart – Le Magazine International de La Peinture.
Obrazy Malinowskiego są prezentowane w galeriach m.in. w Paryżu, w USA, Argentynie i Japonii. Prace artysty znajdują się w prestiżowych galeriach, jak Galeries Bartoux czy Marciano Contemporary przy Champs Élysées. Pierwsza indywidualna wystawa artysty w Polsce (pod tytułem „Powroty”) odbyła się w 2022 r. w Rzeszowskim Domu Sztuki Adama Rajzera.
W 2005 roku twórczość Malinowskiego opisał francuski recenzent Thierry Sznytka na łamach czasopisma „Arts – Actualités Magazine”. W 2008 w tym samym magazynie o malarstwie Malinowskiego pisała Valère-Marie Marchand. Malinowskiemu poświęcono też artykuły w „Artistes en Direct” (magazynie czołowych ilustratorów) czy czasopiśmie „Salon Artistique”.
Przez kwartalnik „Artysta i Sztuka” doceniony za „nonkonformistyczną, odważną postawę” artystyczną oraz „intensywną, prowokującą wiele pytań” technikę, a także jako malarz, który „osiągnął światowy sukces” i jako plakacista, który współpracował „z najwyższej klasy reżyserami” (Tarkowski, Bertolucci, Besson).
Nagrody i wyróżnienia 1977, – Pierwsza Nagroda za plakat do filmu „Egzorcysta” 3 Pierwsze Nagrody Marker d’Argent – Trophee Mecanorma Plakat Amnesty International Gość Honorowy JCA – Japonia Pierwsza Nagroda za najlepszą akcję plakatową w kategorii film Grand Prix Martini 1995, 46. Le Salon de L’Artistique – Nagroda Publiczności
Przypisy
Bibliografia Album «Malarstwo Polskie 2019». Kwartalnik «Artysta i Sztuka», numer 32; Wydawnictwo PromocjaArt, 2020.
Linki zewnętrzne Strona internetowa artysty , ,
Kategoria:Absolwenci Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie Kategoria:Graficy związani z Paryżem Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Malarze związani z Paryżem Kategoria:Polscy graficy Kategoria:Polscy ilustratorzy Kategoria:Polscy malarze Kategoria:Polscy plakaciści Kategoria:Urodzeni w 1947