mały|Wielokarbowe połączenie wałka kierownicy z przekładnią kierowniczą. Połączenie wielokarbowe składa się z wałka i tulei mających wzdłużne, równoległe i równomiernie rozmieszczone na obwodzie wypusty o zarysie trójkątnym. Wielokarby służą do połączeń części maszyn, w połączeniach z brakiem ruchu osiowego, bez żadnych elementów pośredniczących. Należą do grupy połączeń rozłącznych. Największą zaletą wielokarbów jest samocentrowanie, możliwe dzięki kątowi i liniowej bocznej powierzchni zębów. Kąt bocznych powierzchni zębów w wielokarbach wynosi przeważnie 60°, rzadziej 50° i 90°, tworząc zarys trójkątnyPN M85014-1968_0625.pdf (ydylstandards.org.cn).
Główne wady wielokarbów wynikają z małych zębów, które mogą być używane tylko do zastosowań z brakiem lub niewielkim momentem obrotowym. Podobnie jak w wielowypustach o prostych, liniowych bokach zębów, następuje liniowy kontakt między zębami skutkujący większym zużyciem. mały|Wielokarbowe połączenie - po prawej.
Produkcja Wielokarby zewnętrzne mogą być wykonane frezowaniem frezem krążkowym, frezowaniem obwiedniowym frezem ślimakowym, walcowaniem, szlifowaniem lub tłoczeniem na zimno- wyciskanie(małe rozmiary).
Wielokarby wewnętrzne zazwyczaj są przeciągane ze względu na małe wymiary, większe dłutowane. left|thumb|Schemat przeciągania wielokarbu thumb|Przeciagacz
Przeciąganie wielokarbów odbywa się na przeciągarkach poziomych lub pionowych, za pomocą przeciągaczy kształtowych.
Przypisy
Bibliografia Technologia budowy maszyn. Wacław Brodowicz. TIN: T04403659.Rok wydania: 1992. Wydawnictwo WSIP. Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne. Tadeusz Dobrzański (red.): Mały poradnik mechanika. Część trzecia. Części maszyn. Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, wyd. XIV, Warszawa 1976.
Kategoria:Połączenia wielowypustowe