Dionizy Surżyc (ur. w Odessie, zm. 12 października 1974 w Leningradzie) – polsko-sowiecki oficer, uczestnik wojny domowej w Rosji w szeregach czerwonych (Gwardii Czerwonej i Armii Czerwonej) oraz II wojny światowej w szeregach Ludowego Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się w polskiej rodzinie mieszkającej w Odessie. Edukację zakończył, na poziomie szkoły powszechnej. W 1917 roku został żołnierzem Gwardii Czerwonej, a następnie Armii Czerwonej, uczestnicząc w działaniach bojowych w latach 1917–1921, w wyniku których w 1919 roku został ranny. Wykształcenie wojskowe zdobywał do 1936 roku, zostając absolwentem Akademii Wojskowej im. Michaiła Frunzego w Moskwie. Od 1941 roku brał udział w walkach przeciw armii niemieckiej atakującej Związek Radziecki (front wschodni – operacja Barbarossa).
W lipcu 1944 roku jako żołnierz o polskich korzeniach został skierowany do armii polskiej utworzonej w ZSRR. Powierzono mu funkcję szefa oddziału operacyjnego-zastępcy szefa sztabu 1 Armii Wojska Polskiego. Od marca 1945 roku dowodził 2 Dywizją Piechoty, uczestnicząc w bitwie o Berlin i wyzwoleniu więżniów z niemieckiego obozu w Sachsenhausen.
Kolejną funkcją, którą pełnił w ludowym Wojsku Polskim, była funkcja szefa sztabu Warszawskiego Okręgu Wojskowego. W 1946 roku wyjechał do Związku Radzieckiego, gdzie w 1974 roku zmarł.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Dowódcy 2 Warszawskiej Dywizji Piechoty Kategoria:Ludzie związani z Odessą Kategoria:Oficerowie dowództwa Warszawskiego Okręgu Wojskowego Kategoria:Polacy w wojnie domowej w Rosji (czerwoni) Kategoria:Radzieccy oficerowie w ludowym Wojsku Polskim Kategoria:Uczestnicy operacji i bitew ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Urodzeni w 1899 Kategoria:Zmarli w 1974