Kościół świętego Jana Chrzciciela (, ) – rzymskokatolicki kościół w miejscowości Għargħur na Malcie. Świątynia należąca do parafii św. Bartłomieja w Għargħur znajduje się przy Triq San Ġwann obok cmentarza.

Historia Kościół ten jest jednym z najstarszych kościołów na Malcie, oryginalny został zbudowany prawdopodobnie w latach 1223–1225. Jego budowniczymi mieli być przybysze z Celano we Włoszech wygnani za bunt przeciwko Fryderykowi II.

Prałat Pietro Dusina w raporcie ze swojej w kościele wizytacji w 1575 napisał, iż był to najstarszy kościół w tej miejscowości, i w przeszłości pełnił funkcję parafialnego. W okresie wizytacji był pod wezwaniem Ścięcia św. Jana Chrzciciela.

Raport biskupa Tomasa Gargallo z wizytacji w 1589 podaje przy opisie cmentarza znajdującego się obok kościoła, że pochowano tam wielu zmarłych, gdy kościół ten w przeszłości zastępował parafię (tempore quo inserviebat loco parrochiae).

Kiedy w 1610 formalnie została ustanowiona parafia w Għargħur, kościół św. Jana Chrzciciela pełnił funkcję kościoła parafialnego w latach 1612–1638, aż do ukończenia budowy nowego kościoła parafialnego. Z czasem, z powodu zmniejszenia się liczby wiernych uczęszczających do kościoła św. Jana, ten ostatni popadł w ruinę i, decyzją biskupa Miguela Balaguera w 1659 został zdesakralizowany.

W latach 1675–1680 na tym samym miejscu zbudowana została nowa świątynia, która dotrwała do naszych czasów.

W 2019 ukończona została renowacja kościoła. Usunięto wkładki metalowe oraz łuszczące się tynki, zdjęto narośla biologiczne na elewacjach, stropach i dachach oraz innych miejscach, oczyszczono mury, wymieniono zużytą kamieniarkę, oraz uzupełniono spoinowanie.

Architektura Nie jest znany architekt istniejącego dziś kościoła. Kościół został zbudowany z lokalnego wapienia globigerynowego.

Wygląd zewnętrzny Fasada kościoła jest prosta, bez żadnych upiększeń. Oflankowana jest dwoma pilastrami w stylu doryckim, na których wsparty jest fryz z dekoracją złożoną z szeregu tryglifów, charakterystycznych dla klasycznego stylu doryckiego. Przestrzeń pomiędzy tryglifami – metopy – jest pusta i pozbawiona jakiejkolwiek dekoracji. Na fryzie wsparty jest trójkątny fronton zajmujący całą szerokość kościoła. Główne drzwi kościoła umiejscowione centralnie powtórzają motyw z pilastrami i fryzem, przykrytym w tym przypadku podzielonym trójkątnym frontonem. Nad drzwiami widoczne jest prostokątne okno. Na prawo od głównych drzwi znajduje się biała płytka marmurowa ze szczeliną, w którą można wrzucić pieniądze. Na płytce widnieją słowa „MISEREMINI MEI”, co oznacza „zmiłuj się nade mną”.

Nad fasadą znajduje się niewielka dzwonnica typu bell-cot, ozdobiona po bokach spływami wolutowymi. W jej górnej części ozdobne elementy w formie płomieni, które są postrzegane jako symbol dusz w czyśćcu. W dzwonnicy niewielki dzwonek, którym dzwoni się głównie podczas pogrzebów. Po bokach kościoła znajdują się wychodzące z dachu proste kamienne rzygacze. Nad dzwonnicą góruje niewielki krzyż maltański, co było przywilejem dawanym przez Zakon Maltański wszystkim kościołom pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela, patrona Zakonu.

Wnętrze kościoła Wnętrze kościoła jest słusznej wielkości, przykryte jest sklepieniem beczkowym. W kościele znajduje się jeden ołtarz, którego obraz tytularny przedstawia chrzest Jezusa przez św. Jana Chrzciciela w rzece Jordan. Obraz umieszczony jest w bardzo pięknej barokowej oprawie. W jej górnej części widoczny jest owalny obraz, który przedstawia zasmuconą Madonnę. W kościele znajdziemy także zespół obrazów stacji Via Crucis. Po prawej stronie kościoła znajduje się także piękny krucyfiks. Kościół ma troje drzwi: główne, po lewej stronie prowadzące na cmentarz oraz po prawej wiodące do przylegającej do kościoła zakrystii.

Świątynia dziś Współcześnie (2023), po remoncie w 2019 kościół jest w bardzo dobrym stanie, otwierany jest okazjonalnie, zwłaszcza w listopadzie.

Cmentarz Obok kościoła znajduje się cmentarz, którego początki sięgają czasów budowy starego kościoła. Rzeczywiście, Achille Ferres w swojej Descrizione storice delle chiese di Malta e Gozo (1866) wzmiankuje bardzo stary nagrobek z wykutym symbolem mitry. Przytacza przekaz, iż jest to grób biskupa, który zmarł na epidemię podczas podróży statkiem, i z zatoki Saint Paul’s Bay został przywieziony i pochowany na tym cmentarzu. Pochówek ten możne być łączony z VII wyprawą krzyżową i powrotem w 1270 po niechlubnym oblężeniu Tunisu. Wielu krzyżowców zmarło wówczas na dyzenterię.

Na cmentarzu znalazły również miejsce spoczynku ofiary epidemii, które nawiedziły Maltę w 1592/1593 i 1575/1576, a później jedynie osoby, które zmarły z podejrzanych przyczyn. Do 1937 wejście na cmentarz było możliwe jedynie przez kościół. Do tego czasu zmarli byli chowani w kościele parafialnym, dopiero po ułożeniu tam nowej posadzki pogrzeby przeniesiono na cmentarz przy kościele św. Jana, co jest kontynuowane. W lata 70. XX wieku teren cmentarza został powiększony, a sam cmentarz odnowiony.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Barokowe kościoły na Malcie Kościół św. Jana Chrzciciela Kategoria:Świątynie pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela