mały|Następstwa śmiertelnego zamachu bombowego na lot 434 linii Philippine Airlines Operacja Bojinka – plan niedoszłego ataku terrorystycznego zakrojonego na szeroką skalę, zaplanowanego przez i Chalida Szajcha Muhammada na styczeń 1995 roku. Spiskowcy planowali zamordować papieża Jana Pawła II oraz wysadzić w powietrze 11 samolotów pasażerskich lecących z Azji do Stanów Zjednoczonych w celu zabicia około 4000 pasażerów i wstrzymania podróży lotniczych na całym świecie. Oprócz tego mieli również zamiar uderzyć samolotem w Centralnej Agencji Wywiadowczej w hrabstwie Fairfax w WirginiiLumpkin, John J. "Global Security". Global Security. Retrieved November 6, 2010..
Pomimo starannego planowania, plan ataku został przerwany 6–7 stycznia 1995 roku, po tym jak pożar chemiczny zwrócił uwagę filipińskiej policji. Yousef i Muhammad nie byli w stanie przeprowadzić żadnego z trzech ataków. Jedyna ofiara śmiertelna zginęła w wyniku wybuchu bomby testowej podłożonej przez Yousefa na pokładzie samolotu Philippine Airlines lot 434. Bomba zraniła również 10 innych osób. Spiskowcy podłożyli również dwie inne bomby w centrum handlowym i teatrze na południu Filipin. Elementy planu Bojinka (w tym plan uderzenia samolotem w siedzibę CIA) zostały wykorzystane później w zamachach z 11 września 2001 roku.
Terminologia i etymologia Spisek znany jest jako Operacja Bojinka, Oplan Bojinka, Projekt Bojinka i Bojinga. Funkcjonariusze FBI opisali operację Bojinka jako „48 godzin terroru”Lance, P. (2005). Cover Up: What the Government is Still Hiding About the War On Terror. Regan Books..
Kilka mediów informacyjnych, w tym azjatycka wersja tygodnika „Time”, błędnie stwierdziło, że słowo Bojinka oznacza „głośny huk” lub „eksplozję” w języku serbsko-chorwackim. Przypis końcowy 7 rozdziału 5 Raportu Komisji 9/11 stwierdza, że według słów Muhammada Bojinka jest raczej nonsensownym słowem, które przyjął po usłyszeniu go na linii frontu w Afganistaniehttps://govinfo.library.unt.edu/911/report/911Report.pdf.
Finansowanie operacji Finansowanie operacji pochodziło od Usamy ibn Ladina i Riduana Isamuddina oraz od organizacji frontowych prowadzonych przez Mohammeda Jamal Khalify, szwagra Usamy.
Wali Khan Amin Shah był sponsorem spisku. Finansował operację piorąc pieniądze za pośrednictwem swojej dziewczyny i innych kobiet z Manili, z których kilka było hostessami w barach, a jedna była pracownicą KFC. Zostały one przekupione prezentami i wyjazdami wakacyjnymi, aby otworzyły konta bankowe w celu ukrycia funduszy.
Przelewy były niewielkie, o równowartości od 12 000 do 24 000 filipińskich peso (od 500 do 1000 dolarów amerykańskich) i były przekazywane każdej nocy w Wendy’s lub barze karaoke. Fundusze trafiały do Ramziego Yousefa, używającego pseudonimu Adam Sali. Pieniądze pochodziły z filipińskiego konta bankowego należącego do Jordańczyka Abu Katady, który pracował w islamskiej organizacji prowadzonej przez Mohammeda Jamala Khalifę.
Firma Konsojaya Trading Company również zapewniała pomoc finansową komórce z Manili, piorąc dla niej pieniądze. Konsojaya była firmą-przykrywką założoną przez szefa grupy Dżama’a Islamijja, Indonezyjczyka Riduana Isamuddina, znanego również jako Hambali. Wali Khan Amin Shah był członkiem zarządu firmy.
Planowanie operacji Gdy tylko Yousef przybył do Manili, wraz z innymi osobami tworzącymi komórki w Manili rozpoczął pracę nad produkcją bomb. Yousef pojawił się Singapurze z Shahem wcześniej, jesienią 1994 roku. Obaj otrzymali wizy filipińskie w Singapurze. mały|Filipiny, baza operacyjna dla Bojinki Yousef opuścił Manilę na kilka dni, ale po powrocie spotkał się z wysłannikami islamistów. Poprosili go zaatakowanie prezydenta Stanów Zjednoczonych Billa Clintona, który miał przybyć na Filipiny 12 listopada 1994 roku w ramach pięciodniowej podróży po Azji. Yousef wymyślił kilka sposobów na zabicie prezydenta, w tym umieszczenie bomb na trasie przejazdu Clintona, wystrzelenie pocisku FIM-92 Stinger w Air Force One lub prezydencką limuzynę, wystrzelenie pocisków balistycznych na Manilę lub zabicie go za pomocą broni chemicznej z fosgenem. Porzucił ten pomysł, ponieważ zabicie prezydenta byłoby zbyt trudne. Włączył jednak swój plan zabicia papieża do operacji Bojinka.
W 1994 roku Yousef i Muhammad zaczeli testować zabezpieczenia lotnisk. Yousef zarezerwował lot między portem lotniczym Hongkong-Kai Tak a portem lotniczym Tajpej-Taiwan Taoyuan. Muhammad zarezerwował lot między portem lotniczym Manila a portem lotniczym Seul-Gimpo. Obaj już wcześniej przerobili 14 butelek płynu do soczewek kontaktowych na butelki zawierające nitroglicerynę, która była łatwo dostępna na Filipinach. Yousef przykleił do łuku stopy metalowy pręt, który miał posłużyć jako detonator. Obaj nosili biżuterię i ubrania z metalowymi elementami, aby zmylić ochronę lotniska. Aby poprzeć swoje twierdzenie, że spotykali się z kobietami, spakowali prezerwatywy do swoich toreb.
8 grudnia 1994 Yousef wprowadził się do apartamentów Doña Josefa pod pseudonimem „Najy Awaita Haddad” i podał się za Marokańczyka.
Yousef zarezerwował pokój 603 z wyprzedzeniem. Złożył depozyt w wysokości 80 000 peso i dołożył 40 000 peso z góry, zanim wjechał windą do pokoju.
Spiskowiec o imieniu Abdul Hakim Murad udał się do Manili z Yousefem i zatrzymał się w tym samym mieszkaniu.
Apartamenty znajdują się w dzielnicy Malate, 200 metrów od Nuncjatury Apostolskiej na Filipinach i 500 metrów od komisariatu policji. Jedno z okien pokoju 603 wychodzi na drogę, którą miała przejechać papieska pielgrzymka.
Ludzie byli podejrzliwi wobec mężczyzn w pokoju 603, którzy byli opisywani jako bardzo skryci. Według kierowniczki apartamentów: Odniosłam wrażenie, że są tutaj, aby się uczyć. Wyglądali jak studenci. Podwójnie zamykali drzwi, gdy byli w środku lub na zewnątrz. Nie poprosili pokojowego o posprzątanie pokoju. Mężczyźni mieli oparzenia chemiczne na rękach, przenosili pudełka i nigdy nie zatrudniali innych osób do ich przenoszenia. Skrzynie zawierały chemikalia zakupione od dostawców z Manili i Quezon City. Yousef używał ich do produkcji swoich bomb.
Muhammad podawał się za saudyjskiego lub katarskiego eksportera sklejki o imieniu „Abdul Majid”. Yousef i Muhammad zaczęli już planować operację Bojinka.
Według Abdula Hakima Murada, Yousef wpadł na pomysł rozbicia samolotu w siedzibie CIA od Murada podczas pobytu w apartamentach. Według Murada, Yousef odpowiedział: OK, pomyślimy o tym.
Bomby testowe Pierwszy test operacyjny bomby Yousefa miał miejsce w centrum handlowym w Cebu City. Bomba wybuchła kilka godzin po umieszczeniu jej w pomieszczeniu z generatorem. Spowodowało to niewielkie szkody, ale udowodniło Yousefowi, że jego bomba jest sprawna.
1 grudnia 1994 roku Ramzi umieścił bombę pod siedzeniem w teatrze Greenbelt w Manili, aby sprawdzić, co by się stało, gdyby bomba wybuchła pod siedzeniem linii lotniczych. Bomba wybuchła raniąc kilka osób.
11 grudnia Yousef zbudował w toalecie samolotu kolejną bombę, która miała jedną dziesiątą mocy, jaką miały mieć jego ostatnie bomby. Zostawił ją w kamizelce ratunkowej pod swoim siedzeniem i wysiadł z samolotu, gdy ten dotarł do Cebu. Yousef wszedł na pokład pod przybranym nazwiskiem Armaldo Forlani, używając fałszywego włoskiego paszportu. Samolot leciał liniami Philippine Airlines lotem 434 na trasie z Manili do Narity, z międzylądowaniem w Cebu. Yousef ustawił zegar na cztery godziny po wyjściu z samolotu.
Bomba eksplodowała, gdy samolot znajdował się nad japońską wyspą Minamidaitōjima, częścią prefektury Okinawa, zabijając japońskiego biznesmena zajmującego miejsce na pokładzie; 10 innych pasażerów zostało rannych. Samolot przewoził łącznie 273 pasażerów. Wybuch wywarł dziurę w podłodze, a gwałtowna ekspansja kabiny przecięła kilka kabli sterujących w suficie, odcinając kontrolę nad prawą lotką samolotu, a także sterami kapitana i pierwszego oficera. Zazwyczaj fotel 26K, który Yousef wybrał do podłożenia bomby, byłby umieszczony bezpośrednio nad środkowym zbiornikiem paliwa, a detonacja bomby spowodowałaby paraliżującą eksplozję, ale w tym konkretnym kadłubie, byłym samolocie Scandinavian Airlines System, fotel znajdował się dwa rzędy do przodu od normalnego. Załoga zachowała kontrolę nad Boeing 747-200 i doprowadziła do awaryjnego lądowania na lotnisku Naha. Zadowolony z rezultatów ataku, Yousef zaplanował następnie, które loty zaatakować w drugiej fazie spisku.
Faza I: Plan zamachu na papieża Pierwszą fazą planu był zamach na papieża Jana Pawła II podczas jego wizyty na Filipinach w trakcie obchodów Światowych Dni Młodzieży 1995. 15 stycznia 1995 roku zamachowiec samobójca miał przebrać się za księdza, podczas gdy Jan Paweł II przejeżdżał w swojej karocy w drodze do seminarium w Makati. Zamachowiec planował zbliżyć się do papieża i zdetonować bombę. Planowane zabójstwo papieża miało odwrócić uwagę od kolejnej fazy operacji. Około 20 osób zostało przeszkolonych przez Yousefa do przeprowadzenia tej akcji przed styczniem 1995.
Faza II: Zamachy bombowe na linie lotnicze Szczegóły Fazy I zostały znalezione w dowodach odkrytych podczas śledztwa w sprawie pokoju 603 w Doña Josefa.
W kolejnej fazie brać udział miało co najmniej pięciu terrorystów, w tym Yousef, Shah, Murad i jeszcze dwóch nieznanych agentów. Począwszy od 21 stycznia 1995, a skończywszy na 22 stycznia 1995, umieściliby bomby w 11 samolotach pasażerskich lecących do Stanów Zjednoczonych, które miały międzylądowania w Azji Wschodniej i Południowo-Wschodniej. Wszystkie loty miały dwa etapy. Bomby byłyby umieszczane w kamizelkach ratunkowych pod siedzeniami na pierwszym odcinku, a następnie każdy zamachowiec by wysiadał. Następnie wsiadał na pokład jednego lub dwóch kolejnych samolotów i powtarzał operację. Gdy wszyscy zamachowcy podłożyliby bomby we wszystkich lotach, każdy z nich wsiadałby do samolotu lecącego do Lahaur w Pakistanie. Mężczyźni nie potrzebowali wiz amerykańskich, ponieważ podróżowali samolotami tylko na pierwszym odcinku w Azji.
Wybrano amerykańskie linie lotnicze zamiast azjatyckich, aby zmaksymalizować szok wśród Amerykanów. Osoby mające zaatakować loty będące celami zostały wymienione pod kryptonimami operacyjnymi: „Zyed”, „Majbos”, „Markoa”, „Mirgas” i „Obaid”. Obaid, który tak naprawdę był Abdulem Hakimem Muradem, miał podłożyć bombę na pokładzie lotu United Flight 80, a następnie wrócić do Singapuru innym lotem United, który również miał zbombardować.
Zyed, czyli prawdopodobnie Ramzi Yousef miał obrać za cel lot Northwest Flight 30, lot z United z Tajpej do Honolulu i lot United z Bangkoku do Tajpej, a następnie do San FranciscoDorsch, Carole C., Superterrorism: Assassins, Mobsters, and Weapons of Mass Destruction, Glenn E. Schweitzer; Plenum Trade, 1998..
Eksplozje miały zostać zaplanowane przez operatorów przed opuszczeniem samolotu. Samoloty eksplodowałyby nad Oceanem Spokojnym i Morzem Południowochińskim niemal jednocześnie.Gdyby plan się powiódł, zginęłoby kilka tysięcy pasażerów, a podróże lotnicze prawdopodobnie zostałyby wstrzymane na całym świecie. Rząd USA oszacował, że gdyby plan został zrealizowany, liczba ofiar śmiertelnych wyniosłaby około 4000. Byłby to, pod względem liczby ofiar, najbardziej niszczycielski atak terrorystyczny.
Bomby