Fire Department of the City of New York

mały|Logo FDNY Fire Department of the City of New York (FDNY), pol. Straż Pożarna Miasta Nowy Jork. mały|Strażnica w Nowym Yorku FDNY jest odpowiedzialna za: reagowanie na pożary, ratownictwo medyczne. Ratownictwo medyczne jest częścią FDNY od 1996 r., kiedy połączono dwa wydziały miejskie, ratownictwo techniczne np.: katastrofy budowlane, wypadki drogowe itd., ratownictwo wodne, zwalczanie zagrożeń związanych z materiałami niebezpiecznymi, zapobieganie pożarom i edukację oraz dochodzenia śledcze.

Straż pożarna w Nowym Jorku jest największą miejską strażą pożarną w Stanach Zjednoczonych, a także drugą co do wielkości na świecie po straży pożarnej w Tokio. FDNY w 2020 r. zatrudniała:

ponad 10,9 tys. strażaków, 4,2 tys. ratowników medycznych (EMS – Emergency Medical Services), 2 tys. pracowników cywilnych.

Motto FDNY:

w przypadku strażaków brzmi: „Najodważniejsi w Nowym Jorku”, w przypadku ratowników medycznych: „Najlepsi w Nowym Jorku”.

Straż pożarna obsługuje ponad 8,5 miliona mieszkańców na obszarze 1213,3 km².

Siedziba FDNY znajduje się pod adresem 9 MetroTech Center w centrum Brooklynu, a akademia strażacka znajduje się na wyspie Randalls.

FDNY dzieli się na:

9 dywizji (po dwie na dzielnice, jedynie Staten Island ma jedną dywizję), 49 batalionów, 219 strażnic (strażnice w Nowym Yorku są znacznie mniejsze od polskich jednostek ratowniczo-gaśniczych, np. mogą zawierać tylko jeden samochód wyjazdowy).

Organizacja mały|lewo|Zastępca szefa FDNY podczas akcji ratowniczej w World Trade Center po atakach z 11 września 2001 roku. Miasto Nowy York realizuje swoje zadania poprzez departamenty. Są one kierowane przez osoby wyznaczone przez burmistrza. Departament straży pożarnej (FDNY) jest zarządzany przez cywilnego komisarza. Najwyższy rangą strażak to szef wydziału operacji przeciwpożarowych.

Finansowanie i zarządzanie jest całkowicie zależne od miasta (nie ma komendy głównej jak w Polsce).

Pod względem operacyjnym i geograficznym departament jest podzielony na pięć okręgów dla każdej z 5 dzielnic (hrabstw) Nowego Jorku. W ramach tych pięciu komend istnieje dziewięć dywizji. mały|Pożar na Manhattanie

Każda dywizja dzieli się na kilka batalionów, a na czele batalionu jest szef batalionu (battalion chief). Każdy batalion składa się z trzech do ośmiu strażnic i liczy około 180–200 strażaków i oficerów. mały|Dzielnice (hrabstwa) Nowego Yorku: 1 – Manhattan, 2 – Brooklyn, 3 – Queens, 4 – Bronx, 5 – Staten Island. Każda strażnica składa się z jednej do trzech kompanii strażackich (kompania ma przyporządkowany jeden pojazd i obejmuje wszystkie 4 zmiany strażaków). Na czele każdej kompanii stoi kapitan, który dowodzi trzema porucznikami i 12-20 strażakami.

Tura może mieć charakter nocny (18:00–9:00) lub dzienny (9:00–18:00). W ramach systemu większość strażaków łączy tury i pracuje na 24-godzinnej zmianie, po których następują trzy dni wolne. Podczas jednej tury lub zmiany każdą kompanią dowodzi oficer (porucznik lub kapitan).

Kompanie dzielą się na: kompanie silnikowe (engine companies) – od 4-5 strażaków. Głównie zajmują się pożarami, kompanie drabinowe (ladder companies) – 5 strażaków, kompanie ratownicze (rescue companies) – 5 strażaków, kompanie zespołowe (squad companies) – 5 strażaków, kompania materiałów niebezpiecznych (hazardous materials, często oznaczana skrótem hazmat) – 6 strażaków. + Tabela rozlokowania jednostek strażackich w 2022 r.Dzielnica Nowego YorkuKompanii silnikowych

(engine)Kompanii drabinowych

(ladder)BatalionówDywizjiKompanii zespołowych

(squad)Kompanii ratowniczych

(rescue)Manhattan413212211Brooklyn613916221Bronx30279221Queens48339221Staten Island17123111SUMA19714349985 Straż, oprócz pożarów, reaguję na:

wypadki samochodowe, ewakuacje, awarie gazowe, uwięzienia w windach, wypadki na budowie, osunięcia ziemi, eksplozje, zdarzenia w transporcie np. metrze, katastrofy budowlane, incydenty z materiałami niebezpiecznymi, nagłe przypadki medyczne i wiele innych (pogotowie ratunkowe jest częścią straży pożarnej w Nowym Yorku).

Historia 1648–1865 mały|Strażak z połowy XIX w. Początki nowojorskiej straży pożarnej sięgają roku 1648, kiedy to w ówczesnej holenderskiej osadzie Nowy Amsterdam wydano pierwsze rozporządzenie przeciwpożarowe. Peter Stuyvesant w ciągu roku od przybycia mianował czterech strażaków. Kontrolowali kominy drewnianych domów krytych strzechą. Nakładali kary na właścicieli, których kominy były niewłaściwie czyszczone. Pierwszymi strażakami byli Martin Krieger, Thomas Hall, Adrian Wyser i George WoolseyThe Story of the Volunteer Fire Department of the City of New York By George William Sheldon (Harper & Brothers, 1892).. mały|lewo|W tle pierwszy zbiornik przeciwpożarowy, 1831 rok Haki, drabiny i wiadra finansowano z kar za źle czyszczone kominy. Utworzono także straż pożarną, składającą się z ośmiu strażaków, których wylosowano z populacji męskiej. Patrolowali ulice z wiadrami, drabinami i hakami od dziewiątej wieczorem do świtu.

W 1664 roku Nowy Amsterdam stał się osadą angielską i przemianowano go na Nowy Jork. Pierwsza nowojorska straż pożarna weszła do służby w 1731 roku i była wyposażona w dwa pojazdy z ręcznymi pompami, które zostały przetransportowane z Londynu. Wokół tego utworzono Engine Company 1 i Engine Company 2. Były to pierwsze pojazdy strażackie użyte w koloniach amerykańskich, a wszyscy pełnosprawni obywatele mieli obowiązek zareagować na alarm pożarowy i wziąć udział w gaszeniu pod nadzorem radnych.

Pierwszą w mieście remizę strażacką zbudowano w 1736 roku przed ratuszem przy Broad Street. 16 grudnia 1737 roku, Zgromadzenie Ogólne kolonii utworzyło Ochotniczą Straż Pożarną miasta. Wyznaczono 30 ludzi, którzy mieli czuwać na wezwanie w zamian za zwolnienie z obowiązków ławy przysięgłych i milicji.

Chociaż ustawa z 1737 r. stworzyła podstawę straży pożarnej, faktyczna osobowość prawna została zarejestrowana w stanie Nowy Jork w dniu 20 marca 1798 r. pod nazwą „Fire Department, City of New York”.

W 1845 roku wybuchł wielki pożar na Manhattanie, a został stłumiony tego samego popołudnia. W pożarze zginęło czterech strażaków, 26 cywilów. Zniszczeniu uległo 345 budynków„The Great Fire – Full Particulars of the Buildings Burnt – Names of the Sufferers,” New York Daily Tribune, July 21, 1845, page 2.Terry Golway, So Others Might Live: A History of New York’s Bravest, Basic Books, 2002, pp. 80–84..

1865–1898 mały|lewo|Oryginalna karta upamiętniająca oficjalne utworzenie Metropolitalnej Straży Pożarnej. W 1865 r. ustawą państwową zlikwidowano ochotniczą straż pożarną, tworząc Metropolitalny Okręg Ogniowy i Metropolitalną Straż Pożarną (MFD). Kontrola nad miastami Nowy Jork i Brooklyn została przekazana gubernatorowi. W tym okresie nigdy nie doszło do skutecznego połączenia straży pożarnej obu miast. Dopiero po konsolidacji w 1898 roku oba miasta zostały połączone w ramach jednej wspólnej organizacji. Zmiana spotkała się z protestem obywateli. Miejskie firmy ubezpieczeniowe ostatecznie wygrały bitwę i zastąpiły ochotników zawodowymi strażakami. Członkowie straży pożarnej byli wybierani głównie spośród byłych ochotników. Pozostałości po ochotnikach, łącznie z remizami strażackimi, zostały przejęte przez państwo. Gubernator wykorzystał poprzednie struktury do utworzenia nowej organizacji i stworzenia podstaw obecnego FDNY. Metropolitalna Straż Pożarna przetrwała do 1870 r., kiedy to Karta Tweedowa zniosła kontrolę państwa w mieście. W rezultacie utworzono nową Radę Komisarzy ds. Pożarnictwa i przywrócono pierwotną nazwę Straży Pożarnej Miasta Nowy Jork (FDNY). mały|Szef batalionu John J. Bresnan (po lewej) odpowiada na wezwanie w 1887 r. Początkowo zawodowa straż pożarna obejmowała jedynie dzisiejszy Manhattan, aż do aktu z 1865 roku, który połączył Brooklyn z Manhattanem, tworząc Dystrykt Metropolitalny. W tym samym roku straż pożarna liczyła 13 starszych oficerów oraz 552 oficerów kompanii i strażaków. Funkcjonariusze pracowali w trybie ciągłym, z trzema godzinami dziennie wolnymi na posiłki i jednym dniem wolnym w miesiącu. Otrzymywali wynagrodzenie zależne od stopnia.

W 1865 r. przyjęto także pierwsze przepisy, chociaż były one dość rygorystyczne i restrykcyjne. Po kilku dużych pożarach w 1866 roku (które spowodowały wzrost stawek ubezpieczeniowych) pod dowództwem generała Aleksandra Shalera zreorganizowano straż pożarną. W 1870 roku w Straży Pożarnej wprowadzono system awansów za zasługi. Południowo-zachodnie hrabstwo Westchester (które później stało się zachodnim Bronxem) zostało zaanektowane przez Nowy Jork w 1874 roku; w rezultacie wolontariusze zostali wycofani i zastąpieni przez oddział zawodowy.

1898–2001 mały|lewo|Pożar fabryki Triangle Shirtwaist w dniu 25 marca 1911 r. mały|Karetka FDNY w 1949 r. mały|FDNY w styczniu 1969 r. 1 stycznia 1898 roku połączono różne obszary Nowego Jorku, co wprowadziło Straż Pożarną w nową erę. Wszystkie jednostki straży pożarnej poszczególnych sekcji znalazły się pod jednolitym dowództwem pierwszego w historii komisarza. W tym samym roku Richmond (obecnie Staten Island) stało się częścią miasta Nowy Jork. Jednak tamtejsze jednostki ochotnicze pozostały na miejscu, dopóki nie zostały stopniowo zastąpione jednostkami zawodowymi w latach:

1915, 1928, 1932, 1937.

Pozostały tylko dwie jednostki ochotnicze.

Ujednolicenie Straży Pożarnej, które nastąpiło w 1898 r., otworzyło drogę do wielu zmian. W 1909 roku straż pożarna otrzymała pierwszą sztukę zmotoryzowanego sprzętu. 25 marca 1911 r. w pożarze firmy Triangle Shirtwaist Company zginęło 146 pracowników, z których większość stanowiły młode imigrantki. Jeszcze w tym samym roku utworzono Wyższą Szkołę Pożarniczą, a 1 maja 1913 roku utworzono Biuro Przeciwpożarowe.

23 listopada 1965 r. nowy burmistrz Lindsay ogłosił mianowanie Roberta O. Lowery’ego na komisarza straży pożarnej Nowego Jorku. Lowery był pierwszym Afroamerykaninem pełniącym funkcję komisarza ds. straży pożarnej w dużym amerykańskim mieście, piastował to stanowisko przez ponad siedem lat, aż do swojej rezygnacji 29 września 1973 r.

W 1977 roku Straż Pożarna Nowego Jorku ogłosiła, że kobiety mogą przystąpić do egzaminu na strażaka. Po zdaniu części pisemnej egzaminu Brenda Berkman i 89 innych kobiet nie zdały części fizycznej. Berkman złożyła pozew i wygrała sprawę. Stworzono nowy test, w którym zmieniono standardy. Brenda wraz z około 40 innymi kobietami zdała egzamin do akademii pożarniczej w 1982 roku. mały|Siedziba kompanii drabinowej 8 na Manhattanie, znanej również z filmu Pogromcy duchów.

Ataki z 11 września 2001 r. mały|lewo|Strażak z Nowego Jorku przygląda się pozostałościom World Trade Center. 11 września 2001 roku samoloty American Airlines Flight 11 i United Airlines Flight 175 zostały porwane przez dwie grupy islamskich terrorystów powiązanych z Al-Kaidą i wleciały w północną i południową wieżę World Trade Center, powodując ogromne zniszczenia. To z kolei spowodowało zawalenie się 110-piętrowych drapaczy chmur.

Kompanie straży pożarnej FDNY i załogi EMS (ratownictwo medyczne) zostały wysłane do World Trade Center kilka minut po uderzeniu lotu 11 w północną wieżę. Gdy pierwsze przybyłe jednostki weszły do wieży, a strażacy zaczęli wspinać się po schodach, utworzono w holu centrum dowodzenia. Mobilne centrum dowodzenia zostało również utworzone na zewnątrz przy Vesey Street, ale zostało zniszczone, gdy zawaliły się wieże. Następnie utworzono stanowisko dowodzenia w remizie strażackiej w Greenwich Village. FDNY wysłała na miejsce 121 kompanii gaśniczych, 62 kompanii drabinowych, pięć kompanii ratowniczych, sześć kompanii zespołowych. Na miejscu zawalenia się wież było ponad 1000 strażaków i ratowników medycznych. mały|Zastępca szefa miasta Nowy Jork koordynuje działania prowadzone w World Trade Center.