Babr – kanonierka marynarki wojennej Iranu, z okresu międzywojennego i II wojny światowej, główny okręt typu Babr. Zbudowana we Włoszech, wodowana w 1931 roku, została zatopiona podczas interwencji brytyjskiej 25 sierpnia 1941 roku.
Projekt i budowa
20 marca 1928 roku parlament Iranu uchwalił zamówienie budowy nowoczesnych okrętów dla Cesarskiej Marynarki Wojennej we Włoszech. Zamówienie obejmowało od razu budowę dwóch względnie dużych kanonierek typu Babr, czterech dużych okrętów patrolowych typu Charogh, sześciu kutrów motorowych i holownika.
Pierwszą ze zbudowanych kanonierek był „Babr”, który dał nazwę typowi. Nazwa oznaczała tygrysa. Został zbudowany w stoczni Cantieri Navali Riuniti w Palermo. Wodowano go 2 sierpnia 1931 roku, natomiast brak jest dalszych dat dotyczących okrętu w literaturze. Okręty te są klasyfikowane w literaturze jako kanonierki lub slupy.
Opis
thumb|„Babr” w Tarencie, przed wypłynięciem do Iranu
Długość między pionami okrętów wynosiła 62,38 m. Szerokość wynosiła 9 m, a zanurzenie 3 m. Wyporność wynosiła 950 ts (ton angielskich), bez bliższego sprecyzowania tej wartości w literaturze.
Załoga okrętów składała się z 85 osób.
Uzbrojenie Główne uzbrojenie artyleryjskie składało się początkowo z trzech pojedynczych armat kalibru 102 mmTrzy działa kalibru 4 cale (102 mm) według i . Odmiennie podają trzy, a następnie dwa działa kalibru 120 mm o długości lufy 35 kalibrów (L/35) – co może być omyłką. Fotografie nie sugerują wyposażenia w cięższe działa, jakimi były działa kalibru 120 mm.. Umieszczone były na odkrytych stanowiskach na tej samej wysokości, na pokładzie dziobowym, śródokręciu i na końcu pokładu nadbudówki na rufie, z niewielkimi płaskimi maskami ochronnymi. Trzecie działo artylerii głównej na śródokręciu zamieniono jednak następnie na dwie armaty przeciwlotnicze kalibru 76 mm L/40, ustawione jedna za drugą na pokładzie nadbudówki na śródokręciu za kominem. Uzbrojenie uzupełniały dwa karabiny maszynowe. Według części literatury, okręty mogły ponadto przenosić do 80 min.
Napęd Okręty napędzane były przez dwa silniki wysokoprężne Fiat o łącznej mocy 1900 bhp, poruszające dwa wały śrub. Prędkość maksymalna wynosiła 15 węzłów. Okręty zabierały 120 ton paliwa.
Służba Po zbudowaniu, „Babr” został przyjęty do służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej Iranu.
W trakcie II wojny światowej Iran był początkowo neutralny, lecz na skutek obaw o niemieckie wpływy, państwa koalicji antyhitlerowskiej dokonały w sierpniu 1941 roku brytyjsko-radzieckiej interwencji w Iranie. „Babr” został zatopiony 25 sierpnia 1941 roku w Chorramszahrze artylerią australijskiego slupa „Yarra”. Wrak został następnie podniesiony, lecz zatonął ponownie podczas holowania rzeką Karun.
Nazwę „Babr” otrzymała później fregata otrzymana w 1949 roku od Brytyjczyków, a następnie niszczyciel otrzymany w 1971 roku od USA.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Irańskie okręty Kategoria:Kanonierki