Władysław Sikorski (1889–1977)

Władysław Sikorski (ur. 10 czerwca 1889 w maj. Tiusz, zm. 25 lutego 1977 w Warszawie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 10 czerwca 1889 w majątku Tiusz, w ówczesnym powiecie krasnoufimskim guberni permskiej, w rodzinie Norberta i Elżbiety z Serafinowiczów. Był wnukiem zesłańca za udział w powstaniu 1863. W 1910 ukończył szkołę techniczną budowy maszyn w Kungurze. W międzyczasie (od 1 września 1909 do 1 sierpnia 1910) odbył służbę wojskową w rosyjskim 194 pułku piechoty, awansując na kaprala. W październiku 1910 został mianowany chorążym rezerwy. W sierpniu 1911 został zatrudniony w firmie Koziełł-Poklewski, w kopalniach azbestu na Uralu na stanowisku kierownika ruchu działu technicznego kopalń.

1 sierpnia 1914 został zmobilizowany do armii rosyjskiej. W szeregach 9 pułku strzelców kaukaskich () walczył przeciwko Turkom na froncie kaukaskim. 3 stycznia 1915 został ranny pod wsią w Kaukazie Południowym. W kwietniu tego roku wrócił do pułku i dowodził kompanią, a później batalionem w walkach przeciwko Niemcom. Awansował na podporucznika. 1 sierpnia 1915 został przydzielony do 3 Kaukaskiej Dywizji Strzelców () na stanowisko adiutanta sztabu. W 1916 awansował na porucznika. Później (do 8 grudnia 1917) pełnił obowiązki kierownika obrony gazowej dywizji. Następnie wrócił na Ural i objął stanowisko dyrektora huty szkła w .

W sierpniu 1918 jako ochotnik wstąpił do 1 pułku strzelców polskich im. Tadeusza Kościuszki, który organizował się w Ufie. W październiku tego roku wyruszył na front ufimski, gdzie walczył przeciwko bolszewikom. 23 maja 1922 były dowódca 5 Dywizji Strzelców Polskich pułkownik Kazimierz Rumsza we wniosku na odznaczenie Orderem Virtuti Militari napisał:

W lutym 1919 awansował na kapitana. W maju tego roku został przydzielony do sztabu 5 Dywizji Strzelców Polskich na stanowisko szefa II Biura. 2 września 1919 awansował na majora. 10 stycznia 1920, po kapitulacji dywizji na stacji kolejowej Klukwiennaja, dostał się do niewoli bolszewickiej, w której był „maltretowany w najokrutniejszy sposób”.

W październiku 1921, po uwolnieniu z niewoli, przyjechał do Polski, został przyjęty do Wojska Polskiego i wcielony do 82 pułku piechoty. 10 lutego 1922, na własną prośbę, został przeniesiony do rezerwy. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 163. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Posiadał przydział w rezerwie do 82 pp w Brześciu nad Bugiem.

Po zwolnieniu ze służby wojskowej został zatrudniony w Gazowni Miejskiej w Łodzi na stanowisku inspektora Wydziału Sieci Rur Gazowych. Na tym stanowisku pracował do 1939. Mieszkał w Łodzi przy al. 1 Maja 34 m. 7. Obowiązki zawodowe łączył z działalnością społeczną w Związku Oficerów Rezerwy (członek zarządu okręgu), Związku Hallerczyków (prezes chorągwi) oraz Lidze Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej (instruktor obrony gazowej II kategorii). W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Łódź Miasto II. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr IV. Był wówczas w grupie oficerów „powyżej 40 roku życia”.

We wrześniu 1939 został wyreklamowany od służby wojskowej, a następnie ewakuowany przez Rumunię do Francji. 11 października 1939 został przyjęty do Wojska Polskiego we Francji i skierowany do Obozu Coëtquidan na stanowisko zastępcy komendanta obozu. 3 maja 1940 awansował na podpułkownika. 21 czerwca 1940 ewakuował się do Wielkiej Brytanii. Od 26 czerwca 1940 do 19 sierpnia 1941 był polskim komendantem miasta Glasgow, a następnie zastępcą komendanta Kwatery Głównej w Londynie. 14 kwietnia 1942 został wyznaczony na stanowisko szefa Wydziału Rodzin Wojskowych. Od 2 października 1945 do 15 lutego 1946 pozostawał w rezerwie personalnej oficerów.

21 lutego 1946 wrócił do kraju. Zmarł 25 lutego 1977 w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Komunalnym Północnym w Warszawie (kwatera W-X-4-14-9).

W czerwcu 1928 ożenił się z Haliną z Nowickich (1891–1977), z którą miał dwie córki: Bognę (ur. 1929), po mężu Wierucką i Rosławę (1931–2021), po mężu Dowgird, dyrektorkę Centralnego Ośrodka Metodyki Upowszechniania Kultury w Warszawie.. Ponadto sprawował opiekę nad pasierbicą Haliną Marią Zarembą (ur. 1920).

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7376 – 22 czerwca 1922. Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 – 1929 Order Świętego Stanisława 2 stopnia z mieczami i kokardą – 1 grudnia 1916 Order Świętej Anny 3 stopnia z mieczami i kokardą – 13 października 1916 Order Świętego Stanisława 3 stopnia z mieczami i kokardą – 19 stycznia 1916 Order Świętej Anny 4 stopnia z napisem „Za odwagę” – 5 grudnia 1915

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Członkowie Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej Kategoria:Członkowie Związku Hallerczyków Kategoria:Członkowie Związku Oficerów Rezerwy (II Rzeczpospolita) Kategoria:Ludzie związani z Łodzią Kategoria:Ludzie związani z gubernią permską Kategoria:Majorowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Oficerowie piechoty Wojska Polskiego we Francji (1939–1940) Kategoria:Pochowani na cmentarzu komunalnym Północnym w Warszawie Kategoria:Podpułkownicy piechoty Polskich Sił Zbrojnych Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętej Anny Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Polacy – oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Imperium Rosyjskiego w I wojnie światowej Kategoria:Urodzeni w 1889 Kategoria:Zmarli w 1977 Kategoria:Żołnierze 5. Dywizji Strzelców Polskich na Syberii