Otto Franz Josef Miller (ur. 27 lipca 1879 w Pieniężnie na Warmii, zm. 4 stycznia 1958 w Wewelsburgu koło Paderborn) – niemiecki duchowny katolicki, pisarz i autor pieśni kościelnych.

Życiorys lewo|mały|Ks. Otto Miller i Aloys Marquardt Otto Miller urodził się w głęboko wierzącej katolickiej rodzinie nauczyciela Franza i Rosy z domu FoxJan Chłosta, Słownik Warmii, Wydawnictwo LITTERA, Olsztyn 2002, s. 224Otto Miller zum Gedenken von Dr. Arthur Motzki [w:] Ermländischer Hauskalender 1959. W 1884 rodzina przeprowadziła się do BraniewaJan Chłosta Biografie Niemców z Prus Wschodnich: leksykon, Olsztyn 2010, s. 116. Tam od roku 1890 Otto rozpoczął naukę w miejscowym gimnazjum, które ukończył w 1899, uzyskując świadectwo dojrzałościDie Abiturienten des Braunsberger Gymnasiums von 1860 bis 1916 : mit Unterstützung des Historischen Vereins für Ermland mit Unterstützung des Historischen Vereins für Ermland herausgegeben von Prof. Dr. Georg Lühr. Po maturze wstąpił, również w Braniewie, do seminarium duchownego, w którym studiował przez 6 semestrów (1899–1902) filozofię i teologię. 8 lutego 1903 otrzymał święcenia kapłańskie w katedrze we Fromborku z rąk biskupa Andreasa Thiela. Po święceniach posługiwał jako wikariusz w Pogrodziu, a od 6 czerwca 1906 u proboszcza Johannesa Tietza w Nowym Stawie. Od kapituły katedralnej we Fromborku otrzymał Stypendium Preuckianum, które w 1631 ufundował warmiński kanonik Jan Preuck, aby umożliwić duchownym warmińskim dalsze studia w RzymieAnton Eichhorn: Der ermländische Bischof und Cardinal Stanislaus Hosius, Band 1: Von seiner Geburt bis zur Erlangung der Cardinalswürde. Franz Kirchheim, Mainz 1854, S. 238–239.. W 1906 wyjechał do Rzymu i tam studiował filozofię i archeologię. W 1908 wrócił na Warmię. Do 1909 pełnił posługę duszpasterską w Jezioranach. W tymże roku wyjechał do Włoch i był proboszczem w Genui. Studiował na Uniwersytecie Alberta i Ludwiga we Fryburgu Bryzgowijskim u historyka Heinricha Finkego. Tam w 1912 roku uzyskał doktorat z filozofii na podstawie dysertacji Dantes Geschichtsphilosophie. W 1911 został mianowany przez biskupa Augustyna Bludaua drugim sekretarzem kurii biskupiej we Fromborku, a w 1919 został pierwszym sekretarzem w kurii biskupiejWojciech Zawadzki Duchowieństwo katolickie z terenu obecnej diecezji elbląskiej w latach 1821–1945, Olsztyn 2000, s. 249. W roku 1922 został proboszczem wiejskim w Zwierznie.

Publikował w „Akademische Bonifatius-Korrespondenz” i w „Ermländische Zeitung”. W 1933 wydał we Fryburgu rozprawę Der Individualismus als Schicksal (książkę tę wznowiono w 1964 roku). Po dojściu do władzy NSDAP w 1933 roku zakazano mu nauczania religii. W latach 1936–1938 napisał kilka pieśni kościelnych do modlitewnika Lobet den Herrn, wydanego przez biskupa Maxymiliana Kallera w 1938 roku. Ze względów zdrowotnych w 1938 roku przeszedł na emeryturę i do jesieni 1944 roku pracował jako kapelan u sióstr elżbietanek w Neuhausen-Thiergart (dziś Gurjewsk w obwodzie królewieckim).

W związku ze zbliżającym się frontem wyjechał na Dolny Śląsk do klasztoru w Głogowie. Po zakończeniu wojny, w wyniku wysiedleń Niemców z Europy Środkowo-Wschodniej, na początku 1945 roku trafił do domu spokojnej starości we Freystadt w Górnym Palatynacie. Po jedenastu miesiącach w grudniu 1946 roku trafił do obozu w Magdeburgu w sowieckiej strefie okupacyjnej. Udało mu się przedostać przez granicę strefy i dotrzeć do klasztoru sióstr szarytek w Delmenhorst. Ostatnie lata życia spędził w Wewelsburgu koło Paderborn u sióstr katarzynek, które opiekowały się starszymi ludźmi z Warmii w domu spokojnej starości św. Józefa. Zmarł 4 stycznia 1958. Pochowany został 8 lutego na cmentarzu w Wewelsburgu.

Był twórcą zarówno poważnych pieśni religijnych, jak i radosnych, pełnych humoru i dowcipu wierszy. Były one drukowane w różnych czasopismach. W publicystyce krytycznie odnosił się do narodowego socjalizmu. Po śmierci dwukrotnie wydano jego tomik wierszy Wo nimmt man jetzt das Lachen her?Ernst Manfred Wermter Otto Miller als politischer Publizist 1918/19 [w:] Zeitschrift für die Geschichte und Altertumskunde Ermlands, Band 33 der ganzen Folge Heft 94, 1969

Publikacje Dantes Geschichtsphilosophie. (również jako dysertacja na Uniwersytecie we Fryburgu) Franz Borgmeyer, Hildesheim 1912. Geist und Form. Kries, Mainz 1919. Der ermländische Dichter Julius Pohl. Ein Essay. Bernhardt Teichert, Königsberg 1919. z Eugenem Brachvogel: Unsre Heimatstadt Bischofstein. Gedenkblatt zur Volks-Abstimmg am 11. Juli 1920. Hrsg.: Heimatverein Bischofstein, Verlag Lange, Bischofstein 1920. Franz von Sales und Franziska von Chantal. Studie. 1920. In: Unser Ermlandbuch 15, s. 25–52. z Eugenem Brachvogel, Franz Fleischer: Führer durch Frauenburg. Alfred Seiffert, Elbing 1921. Artikel: Bischof Augustinius Bludau. In: Ermländische Zeitung; vom 17. Februar 1930. Der Individualismus als Schicksal. Freiburg im Breisgau 1933 → Neuauflage; Glock und Lutz, Nürnberg 1964. z Hermannem Ophoven: Du bist das Licht. Wir sind die Flut. Chor-Partitur. Musikverlag zum Pelikan, Zürich 1961. Wo nimmt man jetzt das Lachen her. Empfehlungen eines freien Geistes. Humor. Glock und Lutz, Nürnberg 1966. z Ernstem Laws (Hrsg.): Wenn der Durst nach Gott uns quält. Gebetete Lyrik. Verlag Wort und Werk, Sankt Augustin 1979, .

Jako współautor z Eugenem Brachvogel: Der Dom in Frauenburg. Ermländische Zeitungs- und Verlagsdruckerei, Braunsberg 1934. z Georges Longhaye (autor), Fanny Stein (tłumaczenie): Die Predigt. Große Meister und große Gesetze. (La Prédication). Matthias-Grünewald-Verlag, Mainz 1935.

Jako autor pieśni kościelnych [W:] Lobet den Herrn. Gesang- und Gebetbuch für die Diözese Ermland: Schon steigt das Morgenrot herauf. Gesang am Morgen. Nr. 230. Wieder ist ein Tag zu Ende. Gesang am Abend. Nr. 232. Wieder floß ein Jahr hinab. Nr. 109. Über Ermlands grüne Fluren. Ermlands Herz-Jesu-Lied. Nr. 212. Das Ermland grüßt Dich, ew’ges Rom. Ermländische Papsthymne. Nr. 234. Näher, mein Gott, zu Dir. Nr. 224.

Pieśni mszalne Christus, sieh, wir knieen nieder. Nr. 36. Du bist das Opfer und die Speise. Nr. 43. Stille, heil’ge Opferstunden. Nr. 29. Wir kommen voll Verlangen. Nr. 44. Heil’ges Gastmahl. Nr. 61.

Przypisy

Kategoria:Absolwenci gimnazjum w Braniewie Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu we Fryburgu Bryzgowijskim Kategoria:Ludzie urodzeni w Pieniężnie Kategoria:Niemieccy duchowni katoliccy Kategoria:Pisarze niemieckojęzyczni Kategoria:Urodzeni w 1879 Kategoria:Warmiacy Kategoria:Zmarli w 1958