Stibaropus – rodzaj pluskwiaków z rodziny ziemikowatych i podrodziny Cephalocteinae. Obejmuje 14 opisanych gatunków.
Morfologia Pluskwiaki o ciele przysadzistym, silnie wysklepionym, zwykle rudobrązowo ubarwionym. Głowa jest szersza niż dłuższa, ku przodowi zwężona, na krawędziach powrębiana, zaopatrzona w przyoczka, okrągłe i wyłupiaste oczy złożone oraz czteroczłonową kłujkę o członie drugim pozbawionym półokrągłego płatka. Nadustek ma krawędzie równoległe lub zwęża się ku przodowi. Płytki żuwaczkowe są dłuższe od nadustka, każda z przykrawędziowym szeregiem krótkich i grubych szczecin oraz dwoma takimiż szczecinkami położonymi przedwierzchołkowo. Czułki zbudowane są z pięciu członów, z których drugi jest zredukowany, drobnych rozmiarów. Szersze niż dłuższe, w zarysie zwężone ku przodowi z szeroko zaokrąglonymi kątami przednimi i tylnymi przedplecze ma szeregi chetoporów wzdłuż krawędzi bocznych. Tarczka jest szersza niż dłuższa, na szczycie szeroko zaokrąglona. Półpokrywy cechują się wyodrębnionymi od przykrywki egzokorium, mezokorium i międzykrywką, szeregiem chetoporów wzdłuż krawędzi kostalnych oraz przezroczystą lub półprzezroczystą, wykraczającą poza koniec odwłoka zakrywką. Ujście gruczołów zapachowych ma wierzchołek wykształcony w formie dużego, rzucającego się w oczy, ząbkowatego wyrostka. Wszystkie odnóża są krótkie i tęgie, zwieńczone smukłymi stopami o drugim członie najmniejszym. Golenie przedniej pary są szablowato lub sierpowato wykrzywione, środkowej pary lekko buławkowate, a tylnej pary silnie maczugowate. Krawędzie sternitów odwłoka w częściach bocznych są proste.
Przedstawiciele rodzaju zamieszkują południową część krainy palearktycznej oraz krainę orientalną. Zasięg ich obejmuje Półwysep Bałkański, Afrykę Północną, Zakaukazie, Rosję, Azję Środkową, subkontynent indyjski, Chiny i Azję Południowo-Wschodnią aż po Filipiny i Indonezję.
Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1851 roku przez Williama Sweetlanda Dallasa. Gatunkiem typowym autor ów wyznaczył Stibaropus brunneus, który potem zsynonimizowany został ze Scaptocoris molginus, opisanym w 1848 roku przez Jørgena M.C. Schiødte. 1882 roku Victor Antoine Signoret wprowadził rodzaj Schiodtella, którego w końcu XX wieku traktowano jako synonim Stibaropus lub jego podrodzaj. Przywrócenia mu rangi odrębnego rodzaju dokonał w 1999 roku Jerzy Adrian Lis.
Do rodzaju tego zalicza się 14 opisanych gatunków: Stibaropus bocagei Carvalho, 1969 Stibaropus callidus (Schiodte, 1848) Stibaropus formosanus (Takano & Yanagihara, 1939) Stibaropus henkei (Jakovlev, 1874) Stibaropus hohlbecki Kiritshenko, 1912 Stibaropus indonesicus (Wilbrink, 1912) Stibaropus javanus Lis, 1994 Stibaropus laevicollis Montandon, 1897 Stibaropus molginus (Schiodte, 1848) Stibaropus pseudominor Lis, 1991 Stibaropus secundus (Lis, 1991) Stibaropus struempeli Lis, 1994 Stibaropus subglaber Breddin, 1900 Stibaropus sumatranus Lis, 1994
Przypisy
Kategoria:Ziemikowate Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 1851 roku