Alfred Eisenack (ur. 13 maja 1891 w Starym Polu w powiecie malborskim, zm. 19 kwietnia 1982 w Reutlingen) – niemiecki mikropaleontolog.
Życiorys Uczęszczał do szkoły w Elblągu, a studiował w Jenie i Królewcu. W czasie I wojny światowej dostał się do niewoli rosyjskiej i spędził sześć lat na Syberii. W 1922 poślubił Helenę Schulze z Jelonek. W latach 1925–1940 uczył chemii, biologii, geologii, mineralogii, fizyki i matematyki w szkole w Królewcu. W 1942 został mianowany docentem na Uniwersytecie w Królewcu. W 1945 dostał się do niewoli radzieckiej; drogę na Syberię pokonał pieszo i bez butów, które mu odebrano przy aresztowaniu. Z niewoli powrócił w 1949 i otrzymał nominację na profesora Uniwersytetu w Tybindze; w ciągu następnych 30 lat opublikował 125 prac naukowych.
Osiągnięcia naukowe Najważniejszym osiągnięciem Eisenacka było opisanie Chitinozoa – nowej grupy mikroskamieniałości o istotnym znaczeniu stratygraficznym. Badaniu Chitinozoa poświęcił znaczną część życia. Rozprawa doktorska Eisenacka była poświęcona innej odkrytej przezeń grupie mikroskamieniałości – . Badał również otwornice i akritarchy.
Upamiętnienie Na jego cześć nazwano gatunek bruzdnicy Polygonifera eisenackii Mehrotra & Sarjeant oraz rodzaj i gatunek graptolita Eisenackograptus eisenacki (Obut & Sobolevskaya, 1965).
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1891 Kategoria:Zmarli w 1982 Kategoria:Niemieccy paleontolodzy Kategoria:Ludzie związani z Królewcem Kategoria:Ludzie związani z Elblągiem Kategoria:Mikropaleontologia Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Albrechta w Królewcu Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu w Tybindze Kategoria:Ludzie związani z Uniwersytetem w Jenie Kategoria:Osoby upamiętnione nazwami taksonów biologicznych