Korwety projektu 20380 – korwety rakietowe Marynarki Wojennej Rosji z początku XXI wieku, określane też od pierwszego okrętu jako typ Stierieguszczij.
Historia Marynarka Wojenna Rosji przejęła większość okrętów po marynarce ZSRR, w tym liczne okręty wielkości korwet, służące do wyspecjalizowanych zadań przeciwpodwodnych lub uderzeniowych i klasyfikowane jako dozorowce (ros. storożewoj korabl, SKR), małe okręty przeciwpodwodne lub małe okręty rakietowe. Na przełomie XX i XXI wieku okręty te były już przestarzałe. Problemy finansowe Rosji nie pozwoliły jej przez dłuższy czas na budowę nowych okrętów, a mający być prototypem nowych dozorowców projektu 12441 „Nowik” nie został ukończony. Prace studyjne nad nowymi wielozadaniowymi korwetami XXI wieku podjął pod koniec lat 90. Centralny Instytut Naukowo-Badawczy (CNII) z Petersburga. W kwietniu 1999 roku dowódca rosyjskiej floty zatwierdził wymagania na wielozadaniowy okręt o ograniczonej wyporności, przewidziany do działań w bliskiej strefie morskiej. W marcu 2000 roku Ministerstwo Obrony ogłosiło przetarg na zaprojektowanie takiego okrętu, wygrany przez Centralne Morskie Biuro Konstrukcyjne „Ałmaz” z Petersburga, które przedstawiło osiem wersji projektu o wyporności od 1700 do 2500 ton. Projekt był również znany pod kryptonimem Korwiet (korweta).
Projekt wstępny opracowano do grudnia 2000 roku, a w lutym 2001 roku minister obrony podpisał umowę na wykonanie projektu technicznego. W grudniu 2001 roku dowódca floty zaakceptował projekt o numerze 20380. Już wcześniej rozpisano przetarg na budowę prototypowego okrętu i w listopadzie podpisano umowę ze Stocznią Północną (Siewiernaja wierf) w Petersburgu. Już 1 grudnia 2001 roku położono stępkę pod budowę okrętu prototypowego „Stierieguszczij”. Korwety proj. 20380 stały się pierwszymi większymi nowoczesnymi okrętami zaprojektowanymi i zbudowanymi dla Rosji po rozpadzie ZSRR. Po raz pierwszy w seryjnych okrętach rosyjskich uwzględniono w architekturze okrętów elementy technologii stealth przez ukształtowanie bryły okrętu według wymogów trudnowykrywalności.
Zakładano pierwotnie budowę w ciągu 10 lat około 20 okrętów dla wszystkich rosyjskich flot, w tym po sześć dla Floty Czarnomorskiej i Floty Oceanu Spokojnego i po trzy dla Floty Bałtyckiej i Północnej. Dwa pierwsze seryjne okręty zamówiono i rozpoczęto budować jednak dopiero w 2003 i 2005 roku, a dwa kolejne w 2006 roku, w tym pierwszy budowany w Stoczni Amurskiej w Komsomolsku nad Amurem. Prototyp został wodowany w 2006 roku i wszedł do służby w 2007 roku, a seryjne okręty wchodziły do służby od 2011 roku. Dopiero w 2012 roku rozpoczęto budowę szóstego okrętu, a w latach 2015–2016 jeszcze czterech. W międzyczasie od 2012 roku budowano dwa okręty ulepszonego projektu 20385.
Okręty + Korwety projektu 20380 Nazwa okrętu Stocznia /nr budowy Położenie stępki Wodowanie Wejście do służby Stierieguszczij SW /1001 1 grudnia 2001 16 maja 2006 14 listopada 2007 Soobrazitielnyj SW /1002 20 maja 2003 31 marca 2010 14 października 2011 Bojkij SW /1003 29 lutego 2012 2 września 2015 27 grudnia 2017 Sowierszennyj ASZ /2101 30 czerwca 2006 22 maja 2015 20 lipca 2017 Stojkij SW /1004 10 listopada 2006 30 maja 2012 18 lipca 2014 Gromkij ASZ /2102 20 kwietnia 2012 28 lipca 2017 19 grudnia 2018 Mierkurij SW /1007 20 lutego 2015 12 marca 2020 15 maja 2023 Strogij SW /1008 20 lutego 2015 2020? ? Gieroj Rossijskoj Fiedieracyi Ałdar Cydenżapow ASZ /2103 22 lipca 2015 21 października 2019 grudzień 2020 Riezkij ASZ /2104 1 lipca 2016 2020? ?
Stocznie: ASZ – Amurskij Sudostroitielnyj Zawod w Komsomolsku nad Amurem SW – Siewiernaja wierf w Petersburgu
Opis thumb|„Bojkij” od rufy Okręty mają kadłub gładkopokładowy, zbudowany ze stali o podwyższonej wytrzymałości. Stewa dziobowa jest silnie wychylona, z jedną kluzą kotwiczną pośrodku. Bryłę okrętu ukształtowano w celu zmniejszenia skutecznej powierzchni odbicia radiolokacyjnego. Na pokładzie dziobowym zainstalowano wieżę armaty. Na śródokręciu okręty mają jedną zintegrowaną dwukondygnacyjną nadbudówkę (nadbudowę), z lekko pochylonymi ścianami bocznymi, łączącymi się z burtami, rozciągającą się na prawie połowę długości kadłuba. Nadbudówka zbudowana jest z wielowarstwowego kompozytu poliestrowego wzmocnionego włóknem szklanym i formowana jest jako osobny zespół metodą infuzji próżniowej przez przedsiębiorstwo podwykonawcze. W niektórych miejscach konstrukcja nadbudówki została wzmocniona panelami z materiałów pochłaniających promieniowanie elektromagnetyczne. W przedniej części nadbudówki umieszczono pomost bojowy, a nad nim zintegrowany maszt. Na środkowej obniżonej części nadbudowy umieszczone są wyrzutnie rakiet przeciwokrętowych, osłonięte normalnie opuszczanymi nadburciami. W tylnej części nadbudowy mieści się hangar śmigłowca, zamykany roletowymi wrotami. Po lewej stronie hangaru znajduje się przeszklone stanowisko kontroli lotów. Na pokładzie na rufie znajduje się lądowisko dla śmigłowca o wzmocnionej konstrukcji, pozwalającej na operowanie śmigłowca o masie do 12 t.
Kadłub dzieli się wewnątrz na dziewięć przedziałów wodoszczelnych przy teoretycznej niezatapialności przy zalaniu dwóch sąsiadujących przedziałów. W części dziobowej są trzy pokłady, a w środkowej i rufowej po dwa. Pomieszczenia załogi znajdują się przede wszystkim na śródokręciu, gdzie mieści się także siłownia okrętowa. W rufowej części kadłuba jest zbiornik paliwa lotniczego o objętości ok. 20 m³, magazyny i urządzenia sonaru holowanego.
Wyporność standardowa okrętów wynosi 2150 ton, a pełna 2365 tonWedług wyporność standardowa／pełna okrętów wynosi 1800／2100 ton.. Długość całkowita wynosi 104,5 m, a szerokość 13 m. Zanurzenie okrętów sięga 7,96 m. Załoga okrętów liczy 99 osób, w tym 14 oficerów.
Uzbrojenie artyleryjskie stanowi automatyczne działo uniwersalne kalibru 100 mm A-190-01 o długości lufy 59 kalibrów, w wieży na dziobie, z zapasem amunicji 320 nabojów. Tworzy ono system artyleryjski A-190-5P-10 Uniwiersał-Puma. Do zwalczania okrętów służy przede wszystkim osiem wyrzutni pocisków przeciwokrętowych 3M24 Uran, w czterech blokach po cztery wyrzutnie rurowe umieszczonych na nadbudówce, skierowanych na przeciwległe burty, osłoniętych opuszczanymi nadburciami. Pociski te mają zasięg 130 km i naprowadzane są aktywnie radiolokacyjnie.
Zasadniczym środkiem obrony przeciwlotniczej jest dwunastokomorowa pionowa wyrzutnia pocisków przeciwlotniczych średniego zasięgu 9K96.2-2 Polimient-Riedut, składająca się z trzech czterowyrzutniowych bloków. Mogą one przenosić 12 pocisków 9M96 o zasięgu do 40 km lub 9M96D o zasięgu (deklarowanym według producenta) do 120 km. W każdej wyrzutni można alternatywnie przenosić po cztery pociski bliskiego zasięgu 9M100 samonaprowadzające się na podczerwień o zasięgu do 15 km (maksymalnie 48 rakiet). Może je uzupełniać osiem przenośnych zestawów bardzo bliskiego zasięgu 9K38 Igła (32 pociski 9M39) o zasięgu do 5,5 km. Obronę przeciwlotniczą i przeciwrakietową uzupełniają dwa zestawy obrony bezpośredniej AK-630M-06 z sześciolufowymi armatami automatycznymi kalibru 30 mm, z zapasem po 6000 nabojów, umieszczone na dachu nadbudówki. Uzbrojenie strzeleckie dla celów przeciwdywersyjnych stanowią dwa stanowiska karabinów maszynowych kalibru 14,5 mm na podstawach MTPU-1 Żało po bokach mostka oraz dwa ręczne granatniki DP-65 kalibru 55 mm przeciw płetwonurkom.
Broń podwodną stanowią dwie czterorurowe wyrzutnie kalibru 330 mm dla lekkich torped przeciwpodwodnych MTT lub rakietowych pocisków przeciwtorpedowych M-15. Kompleks broni podwodnej nosi oznaczenie Pakiet-NK.
Okręt przenosi jeden śmigłowiec pokładowy do zwalczania okrętów podwodnych Ka-27PŁ/M, przenoszący torpedy przeciwpodwodne lub bomby głębinowe.
Napęd w układzie CODAD składa się z czterech silników wysokoprężnych 16CzN 26/26 o mocy łącznej 24 000 KM (17 648 kW), poruszających dwie śruby. Prędkość maksymalna wynosi 26,5 węzła, a ekonomiczna 14 węzłów. Zasięg pływania wynosi 4000 Mm przy prędkości 14 w.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
20380 2038.0