mały|180px|Hermann Gerlich, niemiecki konstruktor broni – fotografia portretowa, NAC
Lufa stożkowa – rozwiązanie techniczne, które zaczęto stosować w późnych latach trzydziestych XX wieku.
Opis Lufa stożkowa została skonstruowana na podstawie badań niemieckiego konstruktora broni Hermanna Gerlicha. Lufy takie miały odmienny wygląd, wyraźnie zwężając się ku wylotowi. Pocisk z zewnętrzną warstwą z miękkiej stali był przepychany przez zwężającą się lufę, dzięki czemu osiągał znaczną prędkość wylotową.
Podkalibrowy pocisk miał rdzeń z węgliku wolframu. Zewnętrzna osłona pocisku składała się z dwóch warstw miękkiej stali, które po wystrzale napierały na wolframowy rdzeń, nadając mu bardzo dużą prędkość wylotową. Zwiększało to znacznie zdolność przebijania pancerza, ale jednocześnie miało kilka wad: lufa stożkowa nie nadawała się do strzelania amunicją odłamkową standardowych kalibrów pojawiały się problemy ze stabilizacją pocisków w locie żywotność lufy wynosiła około 500 strzałówThomas Anderson: Panzerjäger. Historia niszczycieli czołgów. T. I: 1939–1942. Wydawnictwo RM, 2023, s. 164, ..
Lufy stożkowe posiadały między innymi niemieckie armaty 2,8 cm sPzB 41 i 4,2 cm PaK 41.
Zobacz też czok
Przypisy
Kategoria:Budowa broni palnej Kategoria:Niemiecka broń artyleryjska II wojny światowej