Alf Torp (ur. 27 września 1853 w Strynie, zm. 26 września 1916 w Kristianii) – norweski językoznawca, profesor sanskrytu i językoznawstwa porównawczego na uniwersytecie w Kristianii (1894–1916).
Zajmował się historią języków indoeuropejskich i nordyckich oraz interpretacją inskrypcji w językach wymarłych, takich jak etruski, frygijski, hetycki czy licyjski. Współpracował z (1859–1928), z którym m.in. opracował języka norweskiego i duńskiego, wydany w latach 1903–1906.
Życiorys Alf Torp urodził się 27 września 1853 roku w Strynie. W 1871 roku rozpoczął naukę w (Bergen Katedralskole). W 1877 roku złożył egzamin nauczycielski z lingwistyki i historii, uzyskując tytuł . Był uczniem (1833–1907).
W latach 1878–1880 studiował w Lipsku u Ernsta Windischa (1844–1918) i (1820–1885), który specjalizował się w badaniach porównawczych, ale nie zaliczał się do szkoły młodogramatyków. W przeciwieństwie do Curtisa Torp przejął elementy metod młodogramatyków. W 1880 roku uzyskał stopień naukowy doktora na podstawie pracy Die Flexion des Pali in ihrem Verhältnis zum Sanskrit, porównującej wzorce fleksyjne języka pali i sanskrytu. W latach 1880–1882 pracował jako nauczyciel w szkołach w Kristianii. W 1882 roku objął stanowisko adiunkta na uniwersytecie w Kristianii, a od 1883 roku prowadził wykłady ze studentami. W 1888 roku rozpoczął badania nad zaimkami w języku indoeuropejskim, a w 1890 roku opublikował książkę o fleksji w języku greckim.
W 1894 roku objął profesurę sanskrytu i językoznawstwa porównawczego. Zajmował się historią języków indoeuropejskich i nordyckich. Poświęcił się studiowaniu starożytnych języków Azji Mniejszej. Specjalizował się w interpretacji inskrypcji w językach wymarłych, takich jak etruski, frygijski, hetycki czy licyjski. W 1912 roku wziął udział w amerykańskiej wyprawie archeologicznej do Turcji jako specjalista od epigrafiki.
Współpracował z (1859–1928), z którym m.in. opracował słownik etymologiczny języka norweskiego i duńskiego (wydany w latach 1903–1906) oraz przełomowe prace dotyczące historii duńsko-norweskiej fonetyki (1898) i składni (1900). W 1909 roku razem z (1850–1927) wydał słownik języka staronordyckiego. Pisał wiersze po łacinie, które wydał w 1896 roku w tomiku Poemata pauca, diktsamling wydanym pod pseudonimem Aulus Turpilius.
Od 1913 roku był przewodniczącym komisji ortograficznej, która miała przygotować reformę ortografii języka norweskiego. W jej składzie znaleźli się zarówno zwolennicy Landsmaal jak i Riksmål, a ich zadaniem było wypracowanie jednego standardu piśmienniczego. Komisja nie sprostała zadaniu, a po śmierci Torpa została rozwiązana.
W 1897 roku ożenił się z Jenny Marie Johnson (1873–1956). Zmarł 26 września 1916 roku w Kristianii.
Publikacje Lista podana za Norsk biografisk leksikon: 1881 – Die Flexion des Pali in ihrem Verhältnis zum Sanskrit 1888 – Beiträge zur Lehre von dem geschlechtslosen Pronomen in den indogermanischen Sprachen 1889 – Vokal- og Konsonantstammer 1890 – Den græske Nominalflexion sammenlignende fremstillet 1894 – Zu den phrygischen Inschriften aus römischer Zeit 1896 – Poemata pauca, diktsamling (pod pseudonimem Aulus Turpilius) 1896 – Zum Phrygischen 1897 – Indogermanische Forschungen 1898 – Dansk-norskens lydhistorie (razem z H. Falkiem) 1888–1901 – Lykische Beiträge''' 1900 – Dansk-norskens syntax i historisk fremstilling (razem z H. Falkiem) 1902 – Etruskische Monatsdaten 1902–1906 – Etruskische Beiträge 1903–1906 – Etymologisk ordbog over det norske og det danske sprog (razem z H. Falkiem) 1904 – Einige neugefundene etruskische Inschriften (razem z G. Herbigem) 1905 – Bemerkungen zu der etruskischen Inschrift von S. Maria di Capua 1909 – Gamalnorsk ordbok med nynorsk tyding (razem z M. Hægstadem) 1909 – Gamalnorsk ordavleiding 1909 – Wortschatz der germanischen Spracheinheit (razem z H. Falkiem) 1919 – Nynorsk etymologisk ordbok Członkostwa 1886 – członek norweskiego towarzystwa naukowego członek (Kungliga Vetenskaps- och Vitterhets-Samhället i Göteborg) członek (Kongelige Danske Videnskabernes Selskab) członek towarzystwa Accademia delle scienze dell′Istituto di Bologna'' członek Towarzystwa Ugrofińskiego
Odznaczenia 1905 – kawaler orderu Świętego Olafa 1. klasy
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Norwescy językoznawcy Kategoria:Orientaliści Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Lipsku Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Olafa Kategoria:Urodzeni w 1853 Kategoria:Zmarli w 1916