Górzak białoboczny (Oreotrochilus leucopleurus) – gatunek małego ptaka z rodziny kolibrowatych (Trochilidae). Występuje w Argentynie, Boliwii i Chile. Nie jest zagrożony wyginięciem.
Taksonomia i systematyka Górzak białoboczny został po raz pierwszy opisany przez angielskiego ornitologa Johna Goulda w 1847 roku na łamach „Proceedings of the Zoological Society of London”. Autor nadał gatunkowi nazwę Oreotrochilus leucopleurus (która obowiązuje do tej pory), a jako miejsce typowe wskazał chilijskie Andy.
Niekiedy uznawano go za podgatunek górzaka andyjskiego (Oreotrochilus estella), jednak wszystkie współczesne ujęcia systematyczne traktują go jako osobny gatunek. Jest monotypowy.
Opis Górzak białoboczny ma długość 13 do 15 cm i waży od 7,9 do 8,4 g. Dorosłe osobniki mają średniej długości, lekko zakrzywiony, czarny dziób. Dorosły samiec ma matowobrązowe wierzchnie części ciała. Posiada błyszczący zielony śliniak (plama gardłowa) z czarną obwódką, która oddziela go od białej piersi i brzucha. Brzuch ma szeroki, czarno-niebieski pasek biegnący przez środek do okolicy kloacznej. Nieco zaokrąglony ogon ma brązowo-czarny kolor, a jego zewnętrzne pióra mają białe podstawy. Samica jest również matowobrązowa w górnych i dolnych partiach. Jej gardło jest jasne z drobnymi ciemnymi plamkami. Ogon jest zielonoczarny, a trzy lub cztery pary zewnętrznych piór mają dużo bieli u nasady i na końcach. Młode osobniki są ogólnie bardziej szarawe niż dorosłe, a samiec ma ciemnoniebiesko-zielony śliniak.
Występowanie Ptak występuje w Andach, od departamentu Tarija w południowej Boliwii (zimowe stwierdzenia także z departamentu Cochabamba w środkowej Boliwii), na południe przez Chile do regionu Biobío i do Argentyny, aż do prowincji Santa Cruz. Zamieszkuje łąki puna z krzewami karłowatymi, kaktusami i Puya, na wysokości zazwyczaj od 1200 do 4000 m, ale może występować wyżej, nawet do linii śniegu.
Zachowanie Migracje Górzak białoboczny przeważnie opuszcza Chile podczas zimy na półkuli południowej, ale niektóre osobniki po prostu przemieszczają się na niższe wysokości. Może również występować pewien ruch w późnej zimie lub wczesną wiosną dalej na północ, poza region Cochabamba w Boliwii.
Dieta Dieta i strategia żywienia górzaka białobocznego nie są dobrze poznane, ale uważa się, że są podobne do tych u blisko spokrewnionego górzaka andyjskiego. Ten gatunek żywi się nektarem z różnych kwitnących krzewów, kaktusów i drzew, przesiadując podczas jedzenia, zamiast unosić się w powietrzu. Zbiera również stawonogi z roślinności i czasami łapie je w locie.
Rozmnażanie Górzak białoboczny rozmnaża się w listopadzie i grudniu. Przyczepia swoje duże, kubeczkowate gniazdo do pionowej skalnej ściany w dobrze chronionym miejscu. Wielkość lęgu to dwa jaja. Niewiele więcej wiadomo o fenologii rozrodu tego gatunku.
Wokalizacja Wokalizacje nie są dobrze znane. Wydaje on jednak powtarzający się krótki dźwięk tsit oraz szybkie ćwierkanie podczas gonitw lub pokazów.
Status zagrożenia Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) oceniła górzaka białobocznego jako gatunek najmniejszej troski (LC). Liczebność populacji nie została oszacowana, ale ptak ten opisywany jest jako dość rzadki. Ze względu na brak dowodów na spadki liczebności bądź istnienie poważnych zagrożeń dla gatunku BirdLife International ocenia trend liczebności populacji jako prawdopodobnie stabilny. Występuje na kilku obszarach chronionych. Jego główne siedlisko znajduje się pod jedynie niewielką presją człowieka.
Przypisy
Systematyka i nazwy polskie za:
Linki zewnętrzne
Kategoria:Ptaki Ameryki Południowej Kategoria:Kolibrowate Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1847 roku Kategoria:Taksony opisane przez Johna Goulda Kategoria:Fauna Argentyny Kategoria:Fauna Boliwii Kategoria:Fauna Chile