Aleksander Stanisław Rosiński (ur. 3 maja 1889 w Kozienicach, zm. 9 maja 1939 w Warszawie) – polski działacz niepodległościowy i księgowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, oficer rezerwy Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 3 maja 1889 w Kozienicach, ówczesnym mieście powiatowym guberni radomskiej, w szlacheckiej rodzinie Stanisława (zm. 1931), kapitana armii rosyjskiej, i Marii z Tatkiewiczów (zm. 1921). Był starszym bratem Bronisława Mariana Stanisława (1894–1940), kapitana administracji Wojska Polskiego, zamordowanego w Charkowie.
W 1908 ukończył Korpus Kadetów w Odessie, a 6 sierpnia 1910 Szkołę Wojskową w Kijowie. 6 sierpnia 1910 został mianowany podporucznikiem ze starszeństwem z 6 sierpnia 1909 i wysłany na Daleki Wschód do 37 pułku strzelców syberyjskich (), który stacjonował w Błagowieszczeńsku. 10 czerwca 1911 został przydzielony do 3 zaamurskiego batalionu kolejowego (), który stacjonował na stacji Echo Kolei Wschodniochińskiej, w celu odbycia praktyki. Zdał egzamin, lecz rosyjski Sztab Generalny odmówił przeniesienia go do wojsk kolejowych z uwagi na to, że był Polakiem. 23 sierpnia 1912 wrócił do swojego pułku. Od 19 kwietnia do 29 września 1913 był słuchaczem szkoły szermierczej 5 Syberyjskiego Korpusu Armijnego. 15 października 1913 awansował na porucznika ze starszeństwem z 6 sierpnia 1913. 30 października 1914 został przydzielony do 23 pułku strzelców syberyjskich, z którym wyruszył na front zachodni I wojny światowej. Po kilku miesiącach pobytu na froncie zachorował, a po wyzdrowieniu został 25 kwietnia 1915 przydzielony do zapasowego batalionu karabinów maszynowych w Oranienbaumie. Tam od 4 sierpnia do 10 grudnia 1915 w Oficerskiej Szkole Strzeleckiej ukończył kurs samochodów pancernych. 25 lutego 1916 został przydzielony do 36 oddziału samochodów pancernych (). 9 marca 1916 został skreślony z ewidencji 37 pułku strzelców syberyjskich. 25 listopada 1916 awansował na sztabskapitana.
W 1917 wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji i został przydzielony do 8 pułku strzelców polskich. Wyróżnił się w nocy z 25 na 26 lutego 1918 w walce o wieś . Pod koniec lutego 1918 zdołał przyprowadzić 200 żołnierzy pułku do twierdzy Bobrujsk. Tam należał do funkcjonującej w korpusie Polskiej Organizacji Wojskowej, kierowanej Leopolda Lisa-Kulę. Po kapitulacji korpusu (21 maja 1918) razem z bratem opuścił twierdzę i przez Moskwę wrócił na Daleki Wschód, gdzie przebywali rodzice. W 1920 przyjechał do Polski i został wcielony do Wojska Polskiego.
1 czerwca i 20 października 1921 pełnił służbę w 3 dywizjonie samochodów pancernych, a jego oddziałem macierzystym był 3 dywizjon samochodowy. 20 października 1921 pułkownik Leon Silicki we wniosku na odznaczenie Orderem Virtuti Militari napisał: thumb|Samochód pancerny Iżorski-Fiat w służbie litewskiej. Tego typu wóz został zdobyty przez żołnierzy 8 pułku strzelców polskich w Pobołowie i służył w 3 Dywizji Strzelców Polskich pod nazwą „Czubaryk” thumb|Grób Aleksandra Rosińskiego na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie
W marcu 1922 został zdemobilizowany. Otrzymał przydział w rezerwie do 10 dywizjonu samochodowego w Przemyślu. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 4. lokatą w korpusie oficerów rezerwy samochodowych.
W 1922 do Polski przyjechał jego ojciec (matka zmarła na Dalekim Wschodzie), który za fundusz emerytalny kupił 60 morgów ziemi, na których gospodarzył Arkadiusz Rosiński. W 1929 przeniósł się z rodziną do Warszawy, by móc kształcić dzieci. W maju 1933 był zatrudniony w Zakładach Graficznych B. Wierzbicki i Spółka w Warszawie, w charakterze kasjera i kierownika cynkografii. W 1934, jako oficer rezerwy korpusu samochodowego pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Kadry 10 batalionu pancernego w Łodzi. Mieszkał w Warszawie przy ul. Złotej 41 m. 6. Później przeprowadził się do Żyrardowa na ul. Mielczarskiego 8. W lutym 1938 otrzymał propozycję zatrudnienia w Oddziale Komunikacji Samochodowej PKP w Białymstoku, w charakterze pracownika umownego. Zmarł 9 maja 1939 w Warszawie i został pochowany w grobie rodzinnym na cmentarzu Powązkowskim.
Był żonaty z Ireną z Wierzbickich (zm. 1934), z którą miał czworo dzieci: Lidię (ur. 5 czerwca 1917), Halinę (ur. 6 kwietnia 1919), Wiktora (ur. 5 grudnia 1920) i Sabinę Marię (1931–2009), po mężu Znojkiewicz. Syn Wiktor, ps. „Kazik” poległ 23 września 1944 w powstaniu warszawskim jako strzelec Batalionu „Golski”.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 6796 – 10 maja 1922 Medal Niepodległości – 21 kwietnia 1937 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Odznaka pamiątkowa Polskiej Ligi Wojennej Walki Czynnej Medal pamiątkowy 300-lecia Domu Romanowych – 18 września 1913 18 września 1933 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia, a 21 czerwca 1938 rozpatrzył ponownie i Krzyża Niepodległości nie przyznał.
Zobacz też Śmierć kapitana Rosińskiego
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Kapitanowie broni pancernych II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni w Kozienicach Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie I Korpusu Polskiego w Rosji Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem pamiątkowym 300-lecia Domu Romanowych Kategoria:Polacy – oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Imperium Rosyjskiego w I wojnie światowej Kategoria:Polscy księgowi Kategoria:Urodzeni w 1889 Kategoria:Zmarli w 1939