mały|Mapa WIG 1:25 000 wydanie normalne, na mapie widoczny bunkier składający się z dwóch obiektów oraz kolejka wąskotorowa biegnąca obok bunkra Prochownia P7 – nieistniejący obecnie obiekt wojskowy, znajdujący się niegdyś we wsi Kazuń Polski, w województwie mazowieckim. Powstała pod koniec XIX wieku jako część zapola wewnętrznego pierścienia fortów wokół Twierdzy Modlin. Pełniła funkcję magazynu materiałów wybuchowych oraz punktu pomocniczego w strukturze obronnej twierdzy.
Historia
XIX wiek Prochownia została zbudowana w ramach rozbudowy Twierdzy Modlin w okresie panowania Imperium Rosyjskiego. Jej lokalizacja we wsi Kazuń Polski stanowiła element zabezpieczenia zaplecza twierdzy. Obiekt pełnił funkcje przechowywania piroksyliny, zapalników, łusek i pocisków artyleryjskich, a także składania gotowej amunicji. Ze względu na swoją konstrukcję był przystosowany również do pełnienia roli zapasowego stanowiska obrony, punktu dowodzenia i zaopatrzenia.
Okres międzywojenny W dwudziestoleciu międzywojennym prochownia została podporządkowana Głównej Składnicy Uzbrojenia nr 1 – Filii nr 2 w Palmirach. Obiekt połączono linią kolei wąskotorowej z fortem VII, przez kompleks prochowni P11, aż do miejscowości Sady. Stamtąd materiały transportowano barkami przez Wisłę, aż do wybudowania mostu w 1934 roku. Z biegiem lat obiekt tracił na znaczeniu – głównie z powodu niewydolności transportowej oraz wilgoci panującej wewnątrz konstrukcji. mały|619x619px|Prochownia P7 - fasada frontowa
mały|478x478px|Plan przyziemia prochowni P7 - na czerwono zaznaczone drzwi pancerne
Zobacz też Twierdza Modlin
Przypisy
Linki zewnętrzne Fortyfikacje Warszawy i okolic Główna Składnica Uzbrojenia w Palmirach
Kategoria:Twierdza Modlin Kategoria:Zniszczone budynki w Polsce