Krystyna Nyc-Wronko ps. „Stynka” (ur. 31 lipca 1923 w Czechowicach (obecnie Ursus), zm. 24 sierpnia 2012 w Łodzi) – polska śpiewaczka, wieloletnia primadonna Teatru Muzycznego w Łodzi, żołnierz AK. nagrała około 60 utworów solowych i duetów, w większości arii z operetek i komedii muzycznych.

Życiorys Była córką rolników i właścicieli bocznicy kolejowej – Piotra Nyca i Adeli z domu Makowskiej. Ukończyła szkołę powszechną, następnie podjęła naukę w gimnazjum w Warszawie, którą przerwała w wyniku wybuchu II wojny światowej. Podczas wojny podjęła naukę w Szkole Handlowej oraz zaangażowała się w działalność Szarych Szeregów i Batalionu AK „Miotła”. W konspiracji m.in. przewoziła wydawnictwa podziemne i szyfrogramy. Pomimo działań wojennych, śpiewała w chórze kościelnym, w którym została doceniona przez słuchaczkę, która zapoznała ją z pedagogiem – Grzegorz‏em Orłowem, u którego podjęła naukę śpiewu. Podczas powstania warszawskiego została przez siostrę wywieziona z Warszawy do rodzinnych Czechowic. Po upadku powstania pomagała wraz z rodziną rannym, chorym i wypędzonym ze stolicy.

Po wojnie uczyła się w Ludowym Instytucie Muzycznym w Płocku (1945–1946), a następnie w Łodzi, ponownie u profesora Orłowa, w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Łodzi, którą ukończyła w 1951. Podczas studiów śpiewała z chórem Teatru Wojska Polskiego, m.in. w inscenizacji „Krakowiaków i Górali” Leona Schillera.

W latach 1950–1954 współpracowała z Łódzką Rozgłośnią Polskiego Radia, gdzie m.in. śpiewała w chórze, m.in. z Teresą Żylis-Garą i Romanem Spychalskim. W latach 1954–1976 współpracowała z Teatrem Muzycznym w Łodzi. Grała m.in. w „Hrabinie Maricy” Imre Kálmána (rola tytułowa), „Wesołej wdówce” Franza Lehára (role Walentyny i Hanny Glawari), „Zemście Nietoperza” Johanna Straussa (role Rozalindy i Adeli) i w „Tajemnicy Dedala” Czesława Aniołkiewicza.

Wystąpiła łącznie 48 inscenizacjach, w tym m.in. będąc obsadzoną w 47 rolach głównych i pierwszoplanowych w repertuarze klasycznym, operetkowo-rewiowym, musicalach i komediach muzycznych. Po rezygnacji ze współpracy z Teatrem Muzycznym koncertowała indywidualnie, m.in. w Polsce, NRD, ZSRR i w USA. W 2001 została mianowana na stopień podporucznika, a w 2008 na stopień porucznika.

Życie prywatne Jej mężem był Leszek Wronko – operator dźwięku. Została pochowana w części rzymskokatolickiej Starego Cmentarza w Łodzi.

Wyróżnienia Medal Wojska (2-krotnie, 1948; nadany przez rząd na uchodźstwie), Odznaka pamiątkowa Akcji „Burza”, Krzyż Armii Krajowej, Honorowa Odznaka Miasta Łodzi (1961), Złoty Krzyż Zasługi (1961), Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego (1966), Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury” (1967), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1974), Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1984), Odznaka honorowa „Zasłużony dla Kultury Polskiej” (2005), Statuetka Związku Artystów Scen Polskich „Arion” za całokształt dorobku artystycznego (2007).

Przypisy

Kategoria:Urodzeni w 1923 Kategoria:Zmarli w 2012 Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Polskie śpiewaczki operowe Kategoria:Muzycy związani z Łodzią Kategoria:Członkowie Szarych Szeregów Kategoria:Łączniczki w powstaniu warszawskim Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Armii Krajowej Kategoria:Odznaczeni Medalem Wojska (dwukrotnie) Kategoria:Odznaczeni odznaką pamiątkową Akcji „Burza” Kategoria:Odznaczeni Honorową Odznaką Miasta Łodzi Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Odznaką 1000-lecia Państwa Polskiego Kategoria:Odznaczeni odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni odznaką honorową „Zasłużony dla Kultury Polskiej” Kategoria:Polskie solistki operetkowe Kategoria:Absolwenci Akademii Muzycznej im. Grażyny i Kiejstuta Bacewiczów w Łodzi Kategoria:Pochowani w części rzymskokatolickiej Starego Cmentarza w Łodzi