Wacław Nestorowicz, Woliński, Kalina (ur. 14 czerwca 1891 w Chorą­życach lub Mińsku Litewskim, zm. 9 paź­dziernika 1969 w Białogardzie) – polski wojskowy, podpułkownik.

Życiorys Urodził się bądź w majątku Chorą­życe, w powiecie Borysów, bądź w Mińsku Litewskim 14 czerwca 1891 roku. Ojciec Stanisław, matka Jadwiga z Owłoczymskich. Szkołę realną ukończył w Smoleńsku, zdając w 1908 roku maturę. Następnie uczył się w Szkole Mierniczej w Pskowie. Przez dwa semestry studiował w Moskiewskim Instytucie Agronomicznym.

Po wybuchu I wojny światowej Nestorowicz został wcielony do Armii Imperium Rosyjskiego. Najpierw w 76. rezerwowym batalionie piechoty w Tule, a potem w Michajłowskiej Szkole Ar­tylerii w Piotrogrodzie. Szkołę ukończył wiosną 1916 roku. Walczył na terenie Wołynia, potem Mołda­wii Zachodniej i w Besarabii. Od 1917 roku należał do Związku Wojskowych Po­laków. Służbę zakończył w stopniu podporucznika, odznaczony Orderem św. Stanisława III stopnia z mieczami i kokardą.

Od marca 1918 roku był w szeregach 2. dywizjonu artylerii ciężkiej II Korpusu Polskiego pod dowództwem Józefa Hallera. W bitwie pod Kaniowem dostał się do niewoli niemieckiej, z której zbiegł. 1 grud­nia 1918 roku zgłosił się do Wojska Polskiego w Warszawie. Ukończył kurs Ofi­cerskiej Szkoły Artylerii w Rember­towie. Jako młod­szy oficer wziął udział w wojnie pol­sko-bolszewickiej. Był w szeregach I dywizjonu 1. pac Legionów. Walczył pod Lidą, Słuckiem i Dyneburgiem. W wyprawie kijowskiej zasłynął pod Browa­rami w 1920 roku, również w bi­twie nad Niemnem. Był dwukrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych.

Po wojnie był dowódcą baterii w Modlinie w stopniu porucz­nika. Urlopowany we wrześniu 1921 roku. Zamieszkał w Łomży, pracując jako mierniczy. Ożenił się w kwietniu 1923 roku. Od kwietnia 1925 roku był zatrudniony w Powiatowym Urzędzie Ziemskim w Łomży. Był aktywny społecznie, należąc do: Związ­ku Oficerów Rezerwy RP, Ligi Obrony Po­wietrznej i Przeciwgazowej oraz Stowarzyszenia Wła­ścicieli Nieruchomości. Przesłanki wskazują na zaangażowanie Nestorowicza po stronie Stronnictwa Narodowego. Został odznaczony Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości oraz Medalem Nie­podległości w 1933 roku. Przed 1939 uczestniczył w ćwiczeniach dla rezerwistów w Wilnie, został awansowany do stopnia kapitana.

Po wybuchu wojny dotarł do Wilna. Na teren powiatu łomżyńskiego wrócił na początku września 1941 roku. Zamieszkał w gospodarstwie Konstantego Dąbrowskiego w Kossakach, gdzie znalazł zatrudnienie przy pracy na roli. W latach 1942–1943 był w strukturach Narodowej Organizacji Wojskowej. Miał wyso­ką pozycję w konspiracji. Od jesieni 1943 roku był strukturach białostockiego okręgu Narodowych Sił Zbrojnych, używając pseudonimów „Woliński” i „Kalina”. Od 14 września 1943 roku objął funkcję zastępcy komendanta okręgu, ale przebywał poza jego terenem operacyjnym. Stanowisko utracił 1 kwietnia 1944 roku. 1 czerwca 1944 roku został awansowany do stopnia majora. 6 czerwca 1944 roku Nestorowicz został mianowany zastępcą komendanta Okręgu NSZ Białystok, liczącego 6256 żołnierzy. W 1945 roku awansowany do stopnia podpułkownika. Pozostawał aktywny w strukturze NSZ. Był za scaleniem NSZ z Armią Krajową. W wyniku sytuacji konfliktowej spowodowanej procesem for­mowania nowego okręgu NZW Białystok Nestorowicz w lecie 1945 roku zerwał kontakty organizacyjne i opuścił Białostocczyznę.

Po upewnieniu się o śmierci brata Antoniego, który zginął w masowej egzekucji w powstaniu warszawskim, wyjechał do Koszalina. Zamieszkał w Karlinie. Nie skorzystał z amnestii w 1947 roku i nie ujawnił swojej działalności konspiracyjnej. Zatrzymany został w październiku 1950 roku pod zarzu­tem przynależności do NSZ. Trafił do aresztu w Białymstoku, gdzie był przesłuchiwany. Mimo sporządzonego aktu oskarżenia Wojskowy Sąd Rejonowy w Białymstoku umorzył sprawę w 1951 roku. Nestorowicza zwolniono 14 września 1951 roku. Powrócił do Karlina. Pracował kolejno w: Oddziale Pomia­rów Rolnych Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium WRN w Koszalinie i Za­kładzie Energetycznym w Białogardzie. Na emeryturę przeszedł w 1958 roku. Był czynny zawodowo jeszcze do wiosny 1964 roku, pracując jako geodeta.

Zmarł w szpitalu w Bia­łogardzie 9 paź­dziernika 1969 roku. Został pochowany na cmentarzu na ul. Parkowej w Karlinie.

Upamiętnienie W Karlinie na domu podpułkownika odsłonięto 3 marca 2023 pamiątkową tablicę. Odnowiono również żołnierski nagrobek.

Awanse 45px porucznik – ze starszeństwem ustalonym na 1 czerwca 1919 roku 45px kapitan – przed IX roku 1939 45px major – ze star­szeństwem od 1 stycznia 1943 roku 45px podpułkownik – stopniem posługiwał się od 4 kwietnia 1945 roku

Ordery i odznaczenia Krzyż Walecznych (1918–1921 – dwukrotnie) Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Nie­podległości (marzec 1933) Order św. Stanisława III klasy (Rosja, 1918)

Przypisy

Kategoria:Członkowie Związku Wojskowych Polaków Kategoria:Komendanci Okręgów NSZ Kategoria:Ludzie związani z Karlinem Kategoria:Ludzie związani z Łomżą Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Oficerowie Narodowej Organizacji Wojskowej Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Imperium Rosyjskiego w I wojnie światowej Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Polskie ofiary represji stalinowskich Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1891 Kategoria:Zmarli w 1969