Rodzina Milcarków – polski dramat obyczajowy z 1962 roku w reżyserii Józefa Wyszomirskiego. Adaptacja sztuki Jerzego Lutowskiego pt. Wzgórze 35.
Fabuła Śląsk podczas III powstania. Niemiec Kurt i Polka Barbara stanowią zgodne i kochające się małżeństwo dopóki w ich życie nie wtrąci się polityka, tj. działania dwóch rywalizujących ze sobą stronnictw narodowościowych (Polaków i Niemców). Kurt, były członek nacjonalistycznych bojówek niemieckich, otrzymuje rozkaz zatopienia kopalni, którą mają przejąć Polacy. Jest to dla niego olbrzymi dylemat moralny – z jednej strony nie chce się angażować w żadne "polityczne awantury", z drugiej rozumie, że przed bezwzględnymi przełożonymi z "dawnych czasów" nie da się uciec. Jego wybór kończy się tragicznie – w momencie zapalania ładunków wybuchowych w sztolni, osaczony przez Polaków popełnia samobójstwo.
Obsada aktorska Aleksandra Zawieruszanka – Barbara Henke Janusz Ziejewski – Paweł Milcarek, ojciec Barbary Krzysztof Chamiec – Kurt Henke, mąż Barbary Stanisław Niwiński – Karol Milcarek, brat Barbary Mieczysław Czechowicz – Hyzik Aleksander Dzwonkowski – Pyrek Wanda Łuczycka – Pyrkowa Jerzy Kaczmarek – Francek Drewniok Józef Kondrat – generał Henri Le Rond Jan Kreczmar – Wojciech Korfanty Igor Śmiałowski – pułkownik Harold Percival Jadwiga Andrzejewska – Magdusia, gospodyni księdza Bernard Krawczyk – epizod Henryk Maruszczyk – dowódca polskiej placówki wojskowej Józef Łodyński – Kaniok Wiktor Nanowski – porucznik Marian Nowicki – dyrektor kopalni Janusz Paluszkiewicz – człowiek w piwiarni Edward Szupelak-Gliński – ksiądz (dubbing Ignacego Machowskiego) Zdzisław Szymański – powstaniec Janusz Kłosiński – epizod Andrzej Krasicki – powstaniec Franciszek Trzeciak – powstaniec
Produkcja Film anonsowany był (pierwsze informacje z planu zdjęciowego) w prasie branżowej pod tytułem powieści na podstawie której powstał – Wzgórze 35. Reżyser – Józef Wyszomirski – przeniósł na ekran filmowy sztukę, którą przedtem wystawiał na deskach Teatru im. Wyspiańskiego w Katowicach.
Film, już pod właściwym tytułem, miał swoją premierę w kinach polskich w październiku 1962 roku. Spotkał się z oschłym przyjęciem krytyków. Zarzucano mu schematyzm, brak rysunku psychologicznego bohaterów i słabo określone motywy ich działania oraz zbyt słabe wykorzystanie "klimatu Śląska" ("zamiast gwary śląskiej – kawiarniana polszczyzna").
Film był kręcony w atelier Łódzkiej Szkoły Filmowej, w Czerwionce-Leszczynach k. Rybnika i na terenie kopalni Dębieńsko.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Polskie dramaty filmowe Kategoria:Polskie filmy z 1962 roku Kategoria:Polskie adaptacje filmowe Kategoria:Filmy kręcone w województwie śląskim