Złotopiór lśniącySystematyka i nazwy polskie za: (Galbula pastazae) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny złotopiórów (Galbulidae). Występuje w Ekwadorze, a prawdopodobnie także w Kolumbii i Peru . Nie jest zagrożony wyginięciem.
Taksonomia i systematyka Gatunek ten opisali w 1885 roku Władysław Taczanowski i Hans von Berlepsch w oparciu o okazy, które dostarczył Jan Sztolcman. Autorzy nadali gatunkowi nazwę Galbula pastazae, która obowiązuje do tej pory. Jako miejsce typowe wskazali Mapoto i Machay w Ekwadorze.
Złotopiór lśniący jest gatunkiem monotypowym. Uważa się, że on, złotopiór rudosterny (Galbula ruficauda), złotopiór białobrody (G. tombacea), złotopiór modroczelny (G. cyanescens) i zielony (G. galbula) tworzą nadgatunek.
Morfologia Złotopiór lśniący mierzy od 23 do 24 cm długości i waży od 31 do 32 g. Korona samca jest metalicznie zielona z niebieskim połyskiem. Reszta górnej części ciała jest metalicznie brązowozielona. Gardło i pierś są lśniąco zielone, a brzuch i okolice dzioba są ciemnobrązowe. Samica ma podobne upierzenie, z tym wyjątkiem, że podbródek i gardło są ciemnorude.
Występowanie Jest gatunkiem endemicznym dla Ekwadoru, chociaż istnieją doniesienia z jednego miejsca w południowej Kolumbii i jednego miejsca w północnym Peru. Występuje na wschodnich zboczach Andów na wysokości od około 750 do 1500 m n.p.m. w Ekwadorze. Odnotowano wystąpienie w Kolumbii, w El Carmen w departamencie Nariño na wysokości 1600 m n.p.m., a w Peru, w górnym biegu rzeki Comaina w regionie Amazonas, znajdował się na wysokości 1430 m n.p.m. Złotopiór lśniący zamieszkuje wilgotne lasy górskie. Jest to ptak podszytu, występujący na obrzeżach lasów, wzdłuż cieków wodnych, oraz przy powalonych drzewach i osuwiskach, które zapewniają mu przestrzeń.
Zachowanie Pożywienie Jest to ptak owadożerny, ale niewiele jest znanych szczegółów na temat jego diety i sposobów żerowania.
Rozmnażanie Jednym znanym gniazdem była nora o długości co najmniej 50 cm w wale ziemnym. Niewiele więcej udokumentowano na temat jego lęgów.
Wokalizacje Śpiew to wznosząca się seria słabych dźwięków, czasami kończąca się opadającym grzechotem.
Status zagrożenia Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) od 2022 roku uznaje złotopióra lśniącego za gatunek najmniejszej troski (LC – least concern), wcześniej klasyfikowała go jako gatunek narażony (VU – vulnerable). Jest rzadki, lokalnie dość pospolity; uważa się, że jego populacja zmniejsza się wraz z niszczeniem lasów.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Złotopióry Kategoria:Ptaki Ameryki Południowej Kategoria:Taksony opisane przez Władysława Taczanowskiego Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1885 roku Kategoria:Taksony opisane przez Hansa von Berlepscha