Alfred Serafin Ostroróg, ps. „Serafin” (ur. 28 lipca 1894 w Serafinie, zm. 28 stycznia 1937 w Lublińcu) – polski urzędnik, oficer rezerwy Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 28 lipca 1894 we wsi Serafin, w ówczesnym powiecie kolneńskim guberni łomżyńskiej, w rodzinie Józefa i Eleonory z Zasońskich. Ukończył Gimnazjum im. Mikołaja Reja w Warszawie i dwa lata studiów na Uniwersytecie w Neuchâtel, w Szwajcarii.
W czasie I wojny światowej do 1915 służył w armii rosyjskiej jako chorąży rezerwy, a następnie podporucznik. W kwestionariuszu kawalera Orderu Virtuti Militari podał, że w latach 1916–1918 był oficerem Polskiej Organizacji Wojskowej i komendantem kursu normalnego Szkoły Podchorążych POW w Warszawie, jednakże 28 grudnia 1933 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia „z powodu braku pracy niepodległościowej”. Działalność Alfreda Ostroroga w POW potwierdził Arkadiusz Tuliński publikując jego raport jako oficera POW do Komendy Garnizonu Warszawskiego POW z 14 listopada 1918. Ze wspomnianego dokumentu wynika, że „Serafin” z siedmioma ludźmi 11 listopada 1918 przejął statek inżynieryjny „Weichsel”, dwie łodzie parowe „Liszyn” i „Narew”, dwie łodzie motorowe „Fridolin” i „Ewald”, a następnego dnia jeszcze trzy łodzie motorowe i jedną parową „Gelda” z Góry Kalwarii. 13 listopada 1918 wziął udział w rozbrojeniu niemieckiej załogi twierdzy Modlin.
21 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. W szeregach 1 pułku strzelców lwowskich, późniejszego 38 pułku piechoty, walczył na wojnie z Ukraińcami, a następnie wojnie z bolszewikami. Był czterokrotnie ranny: w bitwie pod Lwowem, pod Złoczowem, Lipnikami i Bełzem. Dowodził 10. kompanią, a od sierpnia 1920 trzecim batalionem 38 pp. W pierwszej dekadzie września 1920 wyróżnił się w walce o Bełz, w trakcie której został ranny w obie nogi. 11 grudnia 1920 ówczesny dowódca 38 pp podpułkownik Alojzy Łukawski we wniosku na odznaczenie Orderem Virtuti Militari napisał:
W 1922 został zdemobilizowany w stopniu porucznika i przydzielony w rezerwie do 84 pułku piechoty w Pińsku. W 1923 został przeniesiony w rezerwie do 75 pułku piechoty w Królewskiej Hucie. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1417. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty.
12 czerwca 1933 mieszkał w Katowicach przy ul. Pawła 7 m. 4 i był zatrudniony (oczekiwał zwolnienia) w tamtejszej Kasie Chorych na stanowisku kontrolera. W 1934 w ewidencji Wojska Polskiego figurował jako kapitan rezerwy na „liście oficerów o nieznanych adresach”. 20 grudnia 1934 zgłosił się w Biurze Kapituły Orderu Wojennego „Virtuti Militari” w Warszawie. Ówczesny szef biura, podpułkownik Franciszek Sobolta skierował go do Szpitala Szkolnego Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie „ze względu na stan zdrowia (chory nerwowo)” oraz jako osobę „pozostającą bez pracy i środków do życia”.
Od 25 lipca 1936 był leczony w Śląskim Zakładzie Psychiatrycznym w Lublińcu na koszt Urzędu opieki nad ubogimi Magistratu Miasta Katowic i tam 28 stycznia 1937 zmarł. Był kawalerem, bezdzietnym.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 988 – 22 lutego 1921 Krzyż Walecznych Odznaka za Rany i Kontuzje z czterema gwiazdkami Odznaka pamiątkowa „Orlęta”
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci XI Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Reja w Warszawie Kategoria:Dowódcy batalionów 38 Pułku Piechoty Strzelców Lwowskich Kategoria:Kapitanowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni odznaką pamiątkową „Orlęta” Kategoria:Odznaczeni Odznaką za Rany i Kontuzje Kategoria:Oficerowie 75 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Oficerowie 84 Pułku Strzelców Poleskich Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Urzędnicy kas chorych II Rzeczypospolitej Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Zmarli w 1937