Wiesław Leon Brudziński, ps. Antoni Nurski, IX ; IKS; K. Górzanka; KOW; Oset; P.O. Widza; Polak Mały (duchem); Trzmiel (ur. 20 lutego 1920 w Łodzi, zm. 20 marca 1996) – polski satyryk, aforysta, dziennikarz.

Życiorys Był synem farmaceuty Aleksandra Kupke i nauczycielki Pelagii z domu Brudzińskiej. W 1938 Zdał maturę w Gimnazjum im. Mikołaja Kopernika w Łodzi. W 1936 debiutował na łamach poznańskiej „Kultury”, publikując felieton satyryczny pt. „A bliźniego swego jak siebie samego...”. Z „Kulturą” współpracował do września 1939, jednocześnie publikując na łamach miesięcznika „Wymiary” (1938–1939), w którym prowadził dział „Trybuna młodych”, a także publikując we „Wróblach na Dachu”. W czerwcu 1938 zamieszkał w Wieluniu.

Podczas II wojny światowej pracował jako pomocnik biurowy, a po jej zakończeniu zamieszkał ponownie w Łodzi. Od marca 1945 pracował jako sekretarz redakcji tygodnika „Szpilki”, a następnie od 1952 jako członek kolegium redakcyjnego. Na łamach czasopisma publikował: satyry, fraszki, prozę humorystyczną, przekłady z niemieckiego (m.in. w 1952 cykl „Miniatury”). Ponadto publikował utwory satyryczne w rubryce „Na marginesie” na łamach „Rzeczypospolitej” (1945), w „Dzienniku Łódzkim” (1945-46) i „Kocyndrze” (1946).

W latach 1946–1949 był redaktorem „Muchy”, w której publikował do 1951. Ponadto współpracował z teatrami satyrycznymi, kabaretami literackimi (m.in. Stańczyk i Szpak), estradą i radiem. W latach 1956–1980 był zastępcą redaktora naczelnego „Szpilek”, w których publikował swoje utwory. W 1946 został członkiem Związku Zawodowego Literatów Polskich.

Został pochowany na cmentarzu komunalnym Północnym w Warszawie (Kwatera: W-XIX-3, Rząd: 2, Grób: 9).

Publikacje Herod i spółka. Szopka polityczna. Warszawa: Wydawnictwo ZG ZMP Dział Oświatowo-Szkoleniowy 1949 (współautor: T. Polanowski) Zaczepki. Warszawa: KiW 1949 (satyry) Zatrute strzały. Humoreski. Warszawa: KiW 1949 Dobroczyńca ludzkości. Komedia satyryczna w 3 aktach. Warszawa 1951 (współautor: A. Marianowicz) Małe pranie. Warszawa: Czytelnik 1951, s. 88 (humoreski) Głos Ameryki. Dom Słowa Polskiego. 1952 (współautor: A. Marianowicz) Nie rób na próżniaka! Warszawa: Czytelnik 1953 (opowiadanie satyryczne) Po nosie. Warszawa: Czytelnik 1953 (humoreski) Humoreski i fraszki. Warszawa: PIW 1955 Miniatury. Warszawa: Czytelnik 1958 Zmyślenia. Warszawa: Iskry 1964 (aforyzmy) Nowe zmyślenia. Czterysta aforyzmów. Warszawa: Iskry 1967 Zmyślenia III. Warszawa: Iskry 1973 (aforyzmy).

Odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1961), Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1976).

Nagrody Nagroda w konkursie Min. Kultury i Sztuki oraz ZLP (1951) za komedię Dobroczyńca ludzkości Nagroda jubileuszową dla dziennikarzy (1964), Nagroda Polskiego Radia w konkursie na małe formy rozrywkowe (1976).

Przypisy

Kategoria:Ludzie urodzeni w Łodzi Kategoria:Urodzeni w 1920 Kategoria:Zmarli w 1996 Kategoria:Pochowani na cmentarzu komunalnym Północnym w Warszawie Kategoria:Pisarze związani z Łodzią Kategoria:Absolwenci I Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Kopernika w Łodzi Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Polscy satyrycy Kategoria:Dziennikarze związani z Łodzią Kategoria:Członkowie Związku Zawodowego Literatów Polskich Kategoria:Polscy aforyści