Praskowia ŻemczugowaMucha B. 2016: Artyści pańszczyźniani w Rosji. Rusycystyczne Studia Literaturoznawcze, 26, strona 46. (ros. Прасковья Жемчугова, Прасковья Ивановна Ковалёва) (ur. 20 lipca 1767Markow 1964 lub w 1768Słownik encyklopedyczny Brockhausa i Efrona , zm. 23 lutego 1803 w PetersburguBessonow Безсонов П., 1872: Прасковья Ивановна графиня Шереметева, её народная песня и родное её Кусково: Биографический очерк с портретом. Strony 83, 84) – rosyjska śpiewaczka operowa (liryczno-dramatyczny sopran koloraturowy) i aktorka, chłopka pańszczyźniana hrabiego Nikołaja Szeremietiewa, później jego żona.
Urodziła się w rodzinie pańszczyźnianego wiejskiego kowala jako najstarsze z jego pięciorga dzieciBessonow 1872, s. 43. Miejsce narodzin nie jest znaneBessonow 1872, s. 44. Gdy miała siedem lat została wybrana do nauki śpiewu i aktorstwa na potrzeby Teatru Szeremietiewów. Oprócz umiejętności zawodowych nauczono ją także gry na klawesynie i gitarze, języków obcych i savoir-vivre. Zadebiutowała w roku 1779 na deskach Teatru Szeremietiewów w pałacu KuskowoMarkow 1964. Jak było w zwyczaju w tym teatrze, artyści otrzymywali od hrabiego przydomek artystyczny nawiązujący do nazw kamieni ozdobnych. Praskowia, dotąd zwana Kowalowa, otrzymała w ten sposób przydomek Żemczugowa (od żemczug - perła)Mucha B. 2016: Artyści pańszczyźniani w Rosji. Rusycystyczne Studia Literaturoznawcze, 26, strona 46.. Karierę śpiewaczki zakończyła w roku 1797Markow 1964, zdążyła jeszcze wystąpić w tym roku w operze w nowej siedzibie Teatru Szeremietiewów w pałacu Ostankino, na której był widzem m.in. Stanisław PoniatowskiStrona muzeum w Ostankino . W 1798 hrabia Nikołaj Szeremietiew wyzwolił ją, a w 1801 potajemnie ożenił się z niąMarkow 1964 w moskiewskiej cerkwi św. Symeona SłupnikaHramy.ru . W 1803 r. urodził im się syn DmitrijMarkow 1964Biogram syna w Rosyjskim Słowniku Biograficznym , jednak Praskowia, która już wcześniej chorowała na gruźlicę, zmarła w wyniku gorączki połogowejMarkow 1964Strona muzeum w Ostankino . Pochowano ją na cmentarzu Łazarza Ławry Aleksandra Newskiego w PetersburguBessonow 1872, s. 84.
W jej repertuarze było ok. 50 partii operowych, w tym oper komediowych.
Z losem Praskowi Żemczugowej wiązana jest popularna ludowa pieśń "Wieczor pozdno iz lesoczku..." (Вечор поздно из лесочку...), która występuje w licznych wariantach i opowiada o spotkaniu wiejskiej dziewczyny z jej właścicielem i późniejszym ich ślubie. Część autorów przypisuje autorstwo pieśni samej PraskowiDowgij O.Ł. (Довгий О. Л.), 2017: Praskowia-Parasza (Прасковья–Параша). Русская речь, 108..
Upamiętnienie Ku pamięci zmarłej żony i z jej inicjatywy Nikołaj Szeremietiew ufundował w Moskwie dom opieki wraz ze szpitalemBessonow 1872, s. 86. Zakład ten był później dodatkowo bogato uposażony przez syna Praskowi - DmitrijaBiogram Dmitrija w Rosyjskim Słowniku Biograficznym . W 1872 wydano biografię Praskowi autorstwa Piotra Bessonowa pt. Прасковья Ивановна графиня Шереметева: Ее нар. песня и родное ее Кусково. MoskwaKatalog . W muzeum pałacu Kuskowo w 2018 zorganizowano wystawę czasową poświęconą Praskowi ŻemczugowejStrona muzeum . W Moskwie znajdują się dwie ulice nazwane imieniem śpiewaczki: aleja Żemczugowoj (аллея Жемчуговой) w rejonie pałacu Kuskowo oraz Praskowina ulica (Прасковьина улица) koło pałacu OstankinoМой район .
Przypisy
Bibliografia Markow P.A. (Марков П.А.), 1964 (red.): Ковалёва Прасковья Ивановна (Жемчугова) hasło w: Encyklopedii teatru (Театральная энциклопедия), tom 3, s. 671.
Kategoria:Rosyjskie śpiewaczki operowe Kategoria:Rosyjskie soprany Kategoria:Urodzeni w 1767 Kategoria:Zmarli w 1803