Gustawa Jasiewicz (ur. 1865 – zm. 7 czerwca 1930 r. w Pruszkowie) – polska nauczycielka, organizatorka i kierowniczka pruszkowskiej Szkoły Kolejowej.
Absolwentka Uniwersytetu Latającego w WarszawieSłownik pracowników książki polskiej. pod red. Irena Treichel, Warszawa-Łódź: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1972 s. 280.. Przez całe swe życie zawodowe była związana z pruszkowską szkołą kolejową, która została założona z inicjatywy Stanisława Michalskiego przy Warsztatach Kolejowych Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej w Pruszkowie w 1900 roku. W latach 1900–1930 była nauczycielką i kierowniczką tej szkołyMaria Wójcik, Z historii szkoły drogi żelaznej warszawsko-wiedeńskiej, "Przegląd Pruszkowski" nr 2 z 1992,s. 66-80, oraz posiadaczką koncesji na jej prowadzenieMirosław Wawrzyński, Życie publiczne i społeczne Pruszkowa do roku 1921, Pruszków 2011, s. 90.. Początkowo była to dwuklasowa szkoła powszechnaLudwik Hass, Dzieje Pruszkowa, Warszawa 1983, s. 164, 169. Uczęszczały do niej dzieci robotników kolejowych. Dzięki jej energii od 1906 szkołę sukcesywnie rozbudowywano, w porównaniu do innych szkół kolejowych w Królestwie była znakomicie wyposażona. Posiadała m.in. aparat do przezroczy, tellurium, zestaw atlasów, zbiór obrazów, salę śpiewu z pianinem, pracownię robót ręcznych, salę gimnastyczną, gabloty z owadami, warsztaty stolarskie. Początkowo mieściła się w tzw. „Papierni" przy ul. Długiej 1, następnie w specjalnie zaadaptowanym budynku w Żbikowie przy ul. Szkolnej 14Bogusława Bożena Kępkowska, Dzieje oświaty w Pruszkowie do roku 1948 na tle przemian oświatowych w Polsce, Pruszków 2018, s. 40, 113. Bardzo starannie dobierano także do niej personel pedagogiczny. Wraz z rozbudową zmienił się charakter szkoły, która ze szkoły początkowej stała się 7-klasową szkołą powszechnąSzkoła Kolejowa, MUZEUM DULAG 121. Prowadzona przez Gustawę Jasiewicz szkoła miała ambicje wzorowej szkoły powszechnej. Często odwiedzały ją wycieczki nauczycieli, a także znani działacze społeczno-oświatowi, m.in: Jadwiga Dziubińska, Aniela Szycówna, Stanisław Wojciechowski, Romuald Mielczarski. Od 1905 roku, za zezwoleniem władz carskich wydanym dla prywatnych szkół w Królestwie Polskim, prowadzono w niej nauczanie w języku polskim. Prowadzeniem i finansowaniem placówki od tego momentu zajmowało się Towarzystwo „Jedność”, ściśle związane z Droga Żelazną Warszawsko-Wiedeńską. Gdy władze carskie w 1912 roku znacjonalizowały Drogę Żelazną Warszawsko-Wiedeńskiej, a co za tym idzie w szkole wprowadzono obowiązek nauczania w języku rosyjskim, nauczyciele podjęli się nauczania języka polskiego, historii i geografii na tajnych kompletach. Jako kierowniczka placówki Gustawa Jasiewicz dbała o jej polski charakter, co szczególnie ważne było po przejęciu kolei w Królestwie przez rząd rosyjski. Wspierała także czynnie ideę strajku szkolnego w latach 1905-1907. Podczas I wojny światowej w latach 1915-1918 wraz z personelem szkoły została przymusowo ewakuowana w głąb Rosji – do Połtawy, gdzie przez 3 lata była czynna jako szkoła dla dzieci polskich kolejarzy w Rosji. Do Polski powróciła wraz ze szkołą po odzyskaniu niepodległości. Po krótkiej przerwie w 1919 wznowiono zajęcia we własnym budynku który stanowił wyremontowany dawny szpital kolejowy przy ul. Długiej nr 3 (obecnie ul. Broniewskiego). W okresie międzywojennym szkoła otrzymała nazwę „byłej Kolejowej". Uczęszczały do niej dzieci kolejarzy a także z rejonu osiedli pruszkowskich takich jak Żbików, Żbikówek, Bąki, Konotopa, Piastów,
Przypisy
Kategoria:Polscy nauczyciele Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Latającego Kategoria:Urodzeni w 1865 Kategoria:Zmarli w 1930