Franciszek Ksawery Baldauf (ur. 31 marca 1775 w Simmerbergu, zm. 8 kwietnia 1858 w Warszawie) – lekarz Legionów Polskich, wojsk Księstwa Warszawskiego, armii Królestwa Polskiego.

Życiorys Urodził się w Bawarii w miejscowości Simmerberg 31 marca 1775 w rodzinie Franciszka Ksawerego i jego żony Barbary z domu Mulin. Pierwsze nauki pobierał w pobliskim Weiler a następnie w gimnazjum w Augsburgu.

Wstąpił do wojska jako podchirurg i był na żołdzie Królestwa Sycylii. Nie jest jasne w jakich okolicznościach przystąpił do Legionów Polskich we Włoszech wiadomo, że z Legionami przebył praktycznie cały szlak bojowy na półwyspie Apenińskim. Rozpoczął studia medyczne w Mediolanie, które ukończył i uzyskał dyplom doktorski w 1803 na uniwersytecie w Pawii. Opatrywał rannych po bitwie pod Liniago, Weroną i Castel-Franco oraz był w oblężonej Mantui i trafił do niewoli austriackiej.

W 1801 służył jako chirurg w I półbrygadzie pod dowództwem Józefa Grabińskiego. W 1807 wraz z formacjami legionowymi przybył do Polski i służył w Legii Nadwiślańskiej. Z Legią przeszedł cały szlak bojowy i za kampanię na półwyspie Iberyjskim dostał Legię Honorową a w 1812 otrzymał tytuł kawalera cesarstwa. Wziął udział w inwazji na Rosję w 1812, brał udział w bitwach pod Smoleńskiem, pod Możajskiem oraz w przeprawie przez Berezynę. Wziął również udział w bitwie narodów pod Lipskiem. Od grudnia 1814 był lekarzem w 1 pułku piechoty, w maju 1816 został lekarzem w dywizji piechoty. W 1819 został odznaczony Orderem Wojskowym Polskim IV klasy. W latach 1818–1822 pełnił również obowiązki lekarza naczelnego wojska. Również w tym okresie prowadził zajęcia z anatomii na Królewskim Uniwersytecie Warszawskim. Pod koniec marca 1830 podał się do dymisji z prawem do pełnego wynagrodzenia i noszenia munduru. Po wybuchu powstania listopadowego zgłosił się do służby i został lekarzem naczelnym Szpitala Głównego (Ujazdowskiego), a następnie w lazarecie w Łazienkach urządzonym w szkole podchorążych.

Należał do członków założycieli Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego, działał w nim i umieścił opis trzech przypadków ze swojej praktyki lekarskiej w „Pamiętniku Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego”. Był członkiem Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności.

Żonaty z Anną Marią Tonett, z którą miał dwie córki: Józefa Julia Ksawera i Serafina Fortunata. Zmarł 8 kwietnia 1858 w Warszawie i pochowany został na cmentarzu Powązkowskim.

Odznaczenia i nagrody Legia Honorowa tytuł Kawalera cesarstwa Krzyż Złoty Orderu Wojskowego Polskiego nr 136 – 1 sierpnia 1819 Order Świętego Włodzimierza Order Świętej Anny Znak Honorowy za 30 lat służby

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Członkowie Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego Kategoria:Członkowie Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności Kategoria:Lekarze armii Królestwa Polskiego (1815–1830) Kategoria:Lekarze w powstaniu listopadowym Kategoria:Lekarze Wojska Księstwa Warszawskiego Kategoria:Nauczyciele akademiccy Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętej Anny Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Włodzimierza Kategoria:Odznaczeni Orderem Virtuti Militari (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Odznaczeni Znakiem Honorowym (30 lat służby) Kategoria:Polscy filantropi (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polacy – kawalerowie I Cesarstwa Francuskiego Kategoria:Uczestnicy bitwy pod Lipskiem 1813 (strona francuska) Kategoria:Uczestnicy bitwy pod Smoleńskiem 1812 (strona francuska) Kategoria:Uczestnicy inwazji na Rosję 1812 (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1775 Kategoria:Zmarli w 1858 Kategoria:Żołnierze Legionów Polskich 1797–1807