Paracortina – rodzaj dwuparców z rzędu Callipodida i rodziny Paracortinidae. Obejmuje 13 opisanych gatunków. Znane są z południowych Chin i północnego Wietnamu.
Morfologia i zasięg thumb|left|Prawy gonopod Paracortina kabaki. A: widok przedni, B: widok tylny, C: widok boczny, D: widok odśrodkowy, Ca: płat przedni biodra, Cl płat boczny biodra, b: wyrostek dośrodkowy biodra, pf1 i pf2: wyrostki prefemoroidalne, T: telopodit, dl: odsiebna blaszka telopoditu, dp: pośrodkowy wyrostek odsiebnej części telopoditu, s: solenomer Wije o ciele walcowatym, wydłużonym, przeciętnych jak na przedstawicieli rzędu rozmiarów. Czułki i odnóża są smukłe i wydłużone, zwłaszcza u form jaskiniowych (troglomorficznych). Głowa samców niektórych gatunków odznacza się obecnością wyrostka lub nabrzmiałości na ciemieniu. U niektórych gatunków obserwuje się zwiększenie liczby pleurotergitów, najsilniej wyrażone u P. multisegmentata, która ma ich 85. Samiec ma ósmą parę odnóży zmodyfikowaną w gonopody. W przeciwieństwie do Scotopetalum mają one duże wyrostki prawie szablaste bioder (processus coxalis subfalcalis) po stronie przednio-środkowej. Od rodzaju Crassipetalum różnią się znacznie mniejszymi wyrostkami prefemoroidalnymi oraz krótszymi, nie przekraczającymi połowy długości telopoditu wyrostkami szablastymi bioder. U P. multisegmentata telopodity krzyżują się w częściach nasadowych, u pozostałych gatunków ich trzony są natomiast równoległe.
thumb|Paracortina yinae w środowisku naturalnym Znany zasięg rodzaju ograniczony jest do południowych Chin i północnego Wietnamu. W tych pierwszych obejmuje Tybet, Syczuan, Kuejczou, Junnan i Kuangsi, w tym drugim prowincje Cao Bằng i Thanh Hóa.
Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1993 roku przez Wang Daqinga i Zhang Chongzhou na łamach „Peking National History Museum Memoirs”. Gatunkiem typowym wyznaczony została P. leptoclada. W tej samej publikacji opisane zostały rodzaje Altum i Relictus. W 1996 roku Wang Daqing obniżył rangę Altum i Relictus do podrodzajów w obrębie Paracortina. W 2000 roku Wiliam A. Shear opisał podobnego do Paracortina Scotopetalum. W 2004 roku Pavel Stoev i Jean-Jacques Geoffroy dokonali na łamach „Acta Arachnologica” przeglądu przedstawicieli rodziny Paracortinidae i w jego ramach zsynonimizowali Altum, Relictus i Scotopetalum z Paracortina. W 2023 roku Nesrine Akkari, Oliver Macek i Pavel Stoev opublikowali na łamach „ZooKeys” rewizję rodziny podając nową jej diagnozę, wyodrębniając nowy rodzaj oraz przywracając ważność Scotopetalum.
Do rodzaju tego zalicza się 13 opisanych gatunków: Paracortina asciformis Akkari et Stoev, 2023 Paracortina carinata (Wang et Zhang, 1993) Paracortina kabaki Akkari et Stoev, 2023 Paracortina kyrang Nguyen, Stoev, Nguyen et Vu, 2023 Paracortina leptoclada Wang et Zhang, 1993 Paracortina multisegmentata Stoev et Geoffroy, 2004 Paracortina serrata (Wang et Zhang, 1993) Paracortina stimula (Wang et Zhang, 1993) Paracortina thallina (Wang et Zhang, 1993) Paracortina viriosa (Wang et Zhang, 1993) Paracortina voluta Wang et Zhang, 1993 Paracortina yinae Liu et Tian, 2015 Paracortina zhangi Liu et Tian, 2015
Przypisy
Kategoria:Paracortinidae Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 1993 roku