thumb|240px|Pustelnia Fiodora Kuźmicza w Tomsku thumb|240px|Zwłoki Fiodora Kuźmicza thumb|240px|Pomnik Fiodora Kuźmicza w Tomsku Fiodor Kuźmicz (ros. Фёдор Кузьмич, ur. około 1776/1777, zm. w Tomsku) – rosyjski starzec mnich kanonizowany przez Rosyjski Kościół Prawosławny w 1984 roku. Istnieje legenda, która głosi, że był to cesarz Rosji Aleksander I Romanow, który sfingował swoją śmierć w 1825 roku, aby zostać pustelnikiem.
Życiorys Nie ma żadnych relacji o wczesnym życiu Fiodora Kuźmicza. Pierwszy odnotowany incydent z jego udziałem miał miejsce 4 września 1836 roku w Permie. Jego dziwny wygląd zaalarmował miejscowego kowala, który skontaktował się z władzami. Opisywano go jako wysokiego, około 60-letniego mężczyznę ze śladami biczowania na plecach. Kuźmicz nie posiadał żadnych dokumentów, w związku z czym władze go aresztowały. Podczas przesłuchania twierdził, że jest analfabetą, wyznaje prawosławie i nie pamięta swojego dzieciństwa. Sąd orzekł, że ze względu na brak dokumentów zostanie zesłany do syberyjskiego miasta Tomsk. Podczas podróży wyjątkowo nie krępowały go kajdany.
Z historii wynika, że Kuźmicz wiódł ascetyczne życie, śpiąc na gołej desce w pustelni i ubrany był jedynie w proste ubrania. Ze względu na dziwny wygląd i maniery Kuźmicza mieszkańcy zakładali, że jego poprzednie życie znacznie różniło się od obecnego. Kuźmiczowi przypisywano wiele cudów przed i po jego śmierci. Zapytany o swoje dotychczasowe życie odpowiedział:
Legenda Według relacji w 1837 roku odwiedził go carewicz Aleksander, zaś carewicz Mikołaj udał się na jego grób w 1893 roku. Pogłoski o pustym grobowcu cara Aleksandra I krążą od 1866 roku. Według legendy grób był otwierany czterokrotnie, ostatni raz w 1921 roku, kiedy władze sowieckie rzekomo otworzyły jego grób w poszukiwaniu cennych metali. W każdym przypadku ogłaszano, że grób był pusty lub nosił ślady manipulacji.
Podejrzewa się, że Aleksander I sfingował swoją śmierć z powodu poczucia winy za śmierć swojego ojca Pawła I w wyniku spisku. Dlatego miałby zrzec się tronu i szukać przebaczenia za pozwolenie na śmierć ojca. Do prominentnych gości Fiodora Kuźmicza zaliczali się biskup moskiewski Innocenty, ojciec Piotr Popow i biskup Atanazy. Ponadto według doniesień Kuźmicz znał język francuski, opowiadał o życiu w Petersburgu i Moskwie, a o prominentnych osobistościach mówił tak, jakby byli jego przyjaciółmi. Dodatkowo znał wiele szczegółów dotyczących wojny z Napoleonem w roku 1812. W tym czasie krążyło wiele plotek, że Kuźmicz to w rzeczywistości Aleksander I. Na łożu śmierci ksiądz podobno zapytał go, czy rzeczywiście jest byłym cesarzem Rosji. W odpowiedzi Kuźmicz powiedział: „Przedziwne są Twoje dzieła, Panie... Nie ma tajemnicy, która nie byłaby odkryta”.
Wśród powodów potwierdzających przekonanie, że Aleksander I sfingował swoją śmierć, można wymienić podobieństwa między Aleksandrem a Kuźmiczem. Swietłana Siemionowa, prezes Rosyjskiego Towarzystwa Grafologicznego, przeanalizowała charakter pisma Aleksandra i Kuźmicza i doszła do wniosku, że jest ono takie samo. Co więcej, krążą pogłoski, że rok po śmierci Aleksandra również jego żona, cesarzowa Elżbieta Aleksiejewna, sfingowała swoją śmierć i została zakonnicą w Petersburgu.
W swoim opowiadaniu Pośmiertne zapiski starca Fiodora Kuźmicza autor Lew Tołstoj nawiązał do legendy, pisząc:
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Pustelnicy Kategoria:Zesłańcy do Tomska Kategoria:Rosyjscy święci prawosławni Kategoria:Ludzie o nieustalonej tożsamości Kategoria:Urodzeni w XVIII wieku Kategoria:Zmarli w 1864