W podobłocznych krainach – powieść podróżniczo-przygodowa dla młodzieży Władysława Umińskiego z 1900 roku. Pierwsza i jedyna część cyklu Podróż naokoło świata piechotą. Książka opowiada o przygodach kilku osób podróżujących z Persji do Tybetu.
Historia wydań Powieść wydano w 1900 r. w wydawnictwie Gebethner i Wolff. Kolejne wydania miały miejsce w latach 1946, 1923 (w cyklu Umińskiego pt. Wybór powieści dla młodzieży), 1946 i 1987. Niektóre wydania były ilustrowane rysunkami Stanisława Sawiczewskiego. Ostatnie wydanie powieści Umińskiego z 1987 (KAW; w trzech częściach) jest uważane za ostatnie wznowienie jego powieści.
Powieść zawierała informację, że jest pierwszą częścią cyklu pt. Podróż naokoło świata piechotą, ale dalsze pozycje tego cyklu nie ukazały się.
Fabuła Według jednego recenzenta, fabuła dotyczy „fantastycznych zdarzeń i przygód pewnego międzynarodowego towarzystwa, w którym wybitną rolę grają Polacy, Zdański i Warski”. Drugi natomiast streścił ją następująco: „Przygody dwóch Polaków i Amerykanina wędrujących z Persji przez Turkiestan, Palmir do Tybetu”.
Analiza Jak wiele innych utworów Umińskiego, książka ta uważana jest za inspirowaną Verne’em. Książka była także inspirowana twórczością Walter Savage Landora (Zakazany szlak) i źródłowymi pracami podróżników.
Polacy są przestawieni jako „wzorowi turyści”, inspirujący swoim zachowaniem Amerykańskiego milionera Burnetta.
Odbiór W „Przeglądzie Pedagogicznym” w 1899 książkę zrecenzował A. Zaremba.
W 1902 recenzent „Przegla̜du Polskiego” (podpisany jako „St. Srokowski”, być może geograf Stanisław Srokowski) pozytywnie wyraził się o powieści, zaliczając ją do dzieł „powszechnie pożytecznych” i chwaląc ją za „problemów z geografii fizycznej, jak i meteorologii, etnografii, życia zwierząt i roślin”, i „niezła”, a nawet „doskonałe” opisanie „przyrody i stosunków Persji, Turkiestanu, Pamiru, gór Himalajów i Tybetu”. Pozytywnie o książce pisał też recenzent w katolickim Przeglądzie Powszechnym z 1923, chwaląc ją za stonowanie (brak lekceważenia etyki, „indyferentyzmu religijnego”) i unikanie kontrowersyjnych wtedy teorii (np. chwalenia ewolucjonizmu bądź prezentowania „panteistycznych opisów przyrody”).
W „Przeglądzie Warszawskim” w 1923 (nr 21) książkę zrecenzowała Aniela Gruszecka.
W „Waszawie” w 1947 (nr 3) książkę zrecenzowała Kazimiera Jeżewska.
Pedagog Łukasz Kurdybacha w swojej Historii wychowania z 1968 pozytywnie wyraził się o tej książce, zauważając, że jest to ceniona pozycja krajoznawcza, wznawiana „do czasów dzisiejszych”.
Krystyna Kuliczkowska w 1973 skrytykowała tę książkę, pisząc, że autor „manifestuje poczucie wyższości wobec Persów, Kirgizów, czy Tybetańczyków”.
Książkę chwaliła w 2004 roku Joanna Papuzińska, pisząc o niej, że „Tym, co robiło na mnie wielkie wrażenie, była niesłychana zaradność i wynalazczość bohaterów”.
Przypisy
Kategoria:Polskie powieści dla dzieci i młodzieży Kategoria:Powieści z 1900 Kategoria:Powieści Władysława Umińskiego