Bernard Hopkins (ur. 15 stycznia 1965 w Filadelfii) – amerykański bokser, mistrz świata kategorii średniej w latach 1995–2005, w latach 2001–2005 niekwestionowany (posiadał wtedy tytuły IBF, WBC, WBA i The Ring, od 2004 także WBO), w latach 2006–2008 mistrz świata The Ring w kategorii półciężkiej, od 2011 do 2012 roku mistrz świata federacji WBC oraz posiadacz tytułu The Ring w kategorii półciężkiej, od 2013 do 2014 roku mistrz świata IBF wagi półciężkiej, w 2014 mistrz świata WBA i IBA wagi półciężkiej. Pokonał 22 zawodników o tytuł mistrza świata.
Rekordzista pod względem ilości udanych obron tytułu mistrza świata w wadze średniej (20). Uznawany za jednego z najlepszych zawodników tej kategorii wagowej w historii. W 2011 roku magazyn The Ring uwzględnił Hopkinsa na trzecim miejscu na liście najlepszych zawodników kategorii średniej ostatnich 50 lat.
Jest najstarszym zdobywcą tytułu mistrza świata w boksie zawodowym. Dokonał tego 21 maja 2011 roku, zwyciężając nad Jeanem Pascalem w wieku 46 lat i 126 dni. Poprawił tym samym poprzedni rekord należący do George’a Foremana. 9 marca 2013 roku Hopkins poprawił własne osiągnięcie, pokonując w wieku 48 lat i 53 dni, Tavorisa Clouda. Od 26 października 2013 roku po zwycięstwie nad Karo Muratem, Hopkins jest najstarszym bokserem, który obronił tytuł mistrza świata. 19 kwietnia 2014 roku, poprawił wyżej wymienione rekordy i został najstarszym pięściarzem, który zunifikował tytuły mistrza świata po zwycięstwie nad Bejbutem Szumenowem.
Hopkins jest także udziałowcem w grupie promotorskiej Oscara de la Hoi – Golden Boy Promotions, w której zajmuje się zawodnikami pochodzącymi ze wschodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych.
Młodość Bernard Hopkins urodził się 15 stycznia 1965 roku w Filadelfii, w stanie Pensylwania, jako syn Bernarda Hopkinsa Sr. i jego żony Sue. Będąc nastolatkiem często popadał w konflikty z prawem, należał m.in. do różnych młodzieżowych gangów. Treningi bokserskie rozpoczął w wieku siedmiu lat. W wieku trzynastu lat został trzykrotnie ugodzony nożem. Doznał wówczas uszkodzenia płuca i w związku z tym, spędził w szpitalu 6 miesięcy. W wieku siedemnastu lat został złapany w trakcie dokonywania rozboju, który był jednym z dziewięciu przestępstw za które został skazany na 18 lat pozbawienia wolności. W więzieniu Hopkins był świadkiem gwałtu i morderstwa współwięźnia, spowodowanego kłótnią o paczkę papierosów. Mimo tych wydarzeń Hopkins przeszedł w tym okresie swojego życia przemianę duchową, uzyskując dyplom szkoły średniej i nawracając się na islam. W trakcie pobytu w więzieniu Hopkins realizował także specjalny program bokserski. Jego pierwszymi sukcesami było zwycięstwo w turnieju dla amatorskich bokserów z Filadelfii – Golden Gloves, zwycięstwo w młodzieżowej olimpiadzie stanu Pensylwania oraz zdobycie więziennego mistrzostwa kraju w wadze średniej. W 1988 roku, po odbyciu sześciu lat kary, Hopkinsa wypuszczono na zwolnienie warunkowe. W momencie opuszczania więzienia stwierdził on, że nigdy już tam nie wróci.
Tuż po wyjściu z więzienia pracował jako kucharz w Penn Tower Hotel w Filadelfii.
Pierwsze zawodowe pojedynki Wśród zawodowców zadebiutował 11 października 1988 roku w wadze półciężkiej. Jego rywalem był inny debiutant – Clinton Mitchell, a walka między nimi odbyła się w Atlantic City. Zakontraktowany na cztery rundy pojedynek zakończył się niejednogłośną decyzją sędziów i porażką Hopkinsa. Mimo to zwrócił on na siebie uwagę trenera Bouie Fishera, który zdecydował się wziąć Hopkinsa pod swoją opiekę. Po szesnastu miesiącach przygotowań Hopkins powrócił do rywalizacji (w kategorii superśredniej), pokonując na punkty Grega Paige’a. Pierwsze zwycięstwo przed czasem odniósł w swojej trzeciej walce, gdy wygrał przez techniczny nokaut w pierwszej rundzie z Keithem Grayem.
Droga do mistrzostwa świata Po pojedynku z Grayem stoczył 20 kolejnych zwycięskich walk. W okresie tym zdobył tytuł mistrza Ameryki Północnej USBA, nokautując w pierwszej rundzie z Wayne’em Powellem. Tytuł ten obronił, zwyciężając Gilberta Baptistę przez jednogłośną decyzję sędziów (117-110, 117-110, 115-112).
Pojedynek z Royem Jonesem Jr. 22 maja 1993 roku Hopkins otrzymał swoją pierwszą szansę zdobycia mistrzostwa świata. Jego przeciwnikiem był jeden z najlepszych pięściarzy lat 90., niepokonany Roy Jones Jr., a stawką pojedynku był tytuł federacji IBF w wadze średniej. Walka odbyła się w Waszyngtonie. Roy Jones przystąpił do pojedynku ze złamaną ręką i w trakcie pojedynku był cięższy od Hopkinsa o ponad osiem kilogramów. Po wyrównanym pojedynku Jones wygrał przez jednogłośną decyzję sędziów (wszyscy trzej punktowali 116-112). Niezadowolony Hopkins domagał się rewanżu, jednak Jones zdecydował się na zmianę kategorii wagowej na wyższą.
Po pojedynku z Jonesem, „Kat” – tak brzmiał pseudonim Hopkinsa, związany z gestem dekapitacji, który Bernard pokazywał swoim przeciwnikom przed każdą walką – stoczył kolejne cztery zwycięskie pojedynki, spośród których trzy toczyły się o mistrzostwo Ameryki Północnej. Pierwszy z nich zakończył się zwycięstwem Hopkinsa przez techniczny nokaut w siódmej rundzie z niepokonanym do tej pory Royem Ritchie. Następnie Hopkins wygrał przez TKO w trzeciej rundzie z Wendallem Hallem, a trzecim pojedynkiem o pas mistrza Ameryki Północnej USBA była walka z Lupe Aquino, zakończona zwycięstwem Hopkinsa na punkty, po wygraniu wszystkich dwunastu rund walki.
Walki z Segundo Mercado 17 grudnia 1994 roku Hopkins otrzymał swoją drugą mistrzowską szansę. Tytuł federacji IBF po zmianie kategorii wagowej przez Jonesa nie miał właściciela, a do pojedynku o mistrzostwo świata zostali wyznaczeni Bernard Hopkins i zawodnik z Ekwadoru Segundo Mercado. Pojedynek odbył się w Quito i spekulowano o nie najlepszej aklimatyzacji organizmu Hopkinsa do warunków panujących na tak dużej wysokości na jakiej odbywała się walka. Bernard leżał na deskach w piątej i siódmej rundzie, jednak mimo to sędziowie orzekli w tej walce remis, a tytuł w dalszym ciągu nie miał właściciela.
Do pojedynku rewanżowego doszło 29 kwietnia 1995 roku w Stanach Zjednoczonych. Hopkins zdominował walkę, która została przerwana w połowie siódmej rundy, ze względu na rozcięcia na twarzy Mercado. Hopkins został ogłoszony zwycięzcą i po raz pierwszy w swojej karierze zdobył tytuł mistrza świata. Do momentu przerwania walki Hopkins prowadził na kartach punktowych u wszystkich trzech sędziów (59-55, 59-55, 60-53).
Mistrzostwo świata Pierwsze obrony tytułu Pierwsza obrona tytułu w wykonaniu Hopkinsa, miała miejsce 27 stycznia 1996 roku, a rywalem „Kata” był Steve Frank. Pojedynek zakończył się zwycięstwem Hopkinsa przez nokaut w dwudziestej czwartej sekundzie walki. Kolejnym rywalem Bernarda był niepokonany Joe Lipsey. Hopkins ponownie zdecydowanie zdominował rywala, wygrywając wszystkie trzy pierwsze rundy na kartach punktowych sędziów i nokautując przeciwnika w czwartej rundzie. W trzeciej obronie tytułu B-Hop zmierzył się z Williamem Bo Jamesem. Walka zakończyła się zwycięstwem Hopkinsa przez techniczny nokaut w jedenastej rundzie. Kolejnym pretendentem do tytułu mistrzowskiego był John David Jacksons, którego Hopkins pokonał przez TKO w rundzie siódmej.
Pojedynek z Glenem Johnsonem W następnej walce, 20 lipca 1997 roku „Kat” zmierzył się z niepokonanym, przyszłym mistrzem świata Glenem Johnsonem. Walka zakończyła się zwycięstwem Hopkinsa przez techniczny nokaut w rundzie jedenastej, po wygraniu wszystkich wcześniejszych rund pojedynku. 18 listopada 1997 roku Hopkins obronił tytuł pokonując Andrew Councila. Pojedynek zakończył się jednogłośną decyzją sędziów (119-105, 118-106, 118-106) i była to pierwsza obrona tytułu Hopkinsa, która rozstrzygnęła się na punkty. W następnym pojedynku „Kat” zmierzył się z Simonem Brownem. Hopkins wygrał pięć pierwszych rund pojedynku, po czym znokautował Browna w szóstym starciu.
Walki z Robertem Allenem 28 sierpnia 1998 roku w ósmej obronie tytułu Hopkins zmierzył się z Robertem Allenem. Pojedynek odbył się w Las Vegas. Hopkins przeważał w walce od początku, jednak w czwartej rundzie, przy próbie oderwania zawodników w klinczu, sędzia Mills Lane spowodował wypadnięcie za ring „Kata”, który był zbyt poobijany i nie mógł kontynuować pojedynku. Do momentu przerwania walki dwóch sędziów widziało punktową przewagę Hopkinsa, zaś jeden – Allena. Ostatecznie walka została uznana za nieodbytą.
Do rewanżowego pojedynku Hopkinsa z Allenem doszło 6 lutego 1999 roku w Waszyngtonie. Tym razem, „Kat” zdominował walkę od samego początku, posyłając rywala na deski w drugiej i szóstej rundzie, aby ostatecznie zwyciężyć przez techniczny nokaut w rundzie siódmej. Do momentu przerwania walki, Hopkins wyraźnie prowadził na kartach punktowych wszystkich sędziów (59-51, 59-52, 59-52). Była to dziewiąta obrona tytułu mistrzowskiego w wykonaniu B-Hopa.
Walki z Antwunem Echolsem Po walkach z Allenem, Hopkins przystąpił do kolejnej obrony tytułu. 12 grudnia 1999 roku „Kat” zmierzył się z Antwunem Echolsem. Po 12 rundach walki, Hopkins wygrał jednogłośną decyzją sędziów (119-109, 118-110, 118-110). W następnym pojedynku Hopkins zmierzył się z Sydem Vanderpoolem i ponownie zwyciężył swojego przeciwnika wyraźną przewagą punktową (118-109, 118-110, 116-112).
1 grudnia 2000 roku doszło do pojedynku rewanżowego Hopkinsa z Echolsem. W szóstej rundzie pojedynku Echols nieprzepisowo podniósł Hopkinsa i rzucił nim o ziemię, co spowodowało kontuzję „Kata”. Sędzia stwierdził, że za ten faul Echols może zostać zdyskwalifikowany, jednak ze względu na to iż Hopkins chciał kontynuować pojedynek, walka trwała dalej, a Echols został ukarany odjęciem dwóch punktów. Od tego momentu Hopkins walczył przez kilka kolejnych rund jedną ręką. W siódmej rundzie Echols był liczony, zaś w ósmej sędzia odjął Hopkinsowi punkt za próbę ściągnięcia głowy Echolsa w dół. Ostatecznie pojedynek zakończył się zwycięstwem B-Hopa przez techniczny nokaut w rundzie dziesiątej. Była to dwunasta obrona pasa mistrzowskiego w wykonaniu Hopkinsa.
Unifikacja z Keithem Holmesem 14 kwietnia 2001 roku w ramach turnieju rozgrywanego w kategorii średniej, Bernard Hopkins przystąpił do swojej pierwszej walki unifikacyjnej. „Kat” zmierzył się z posiadaczem tytułu federacji WBC – Keithem Holmesem. Pojedynek odbył się w Madison Square Garden. W piątej rundzie walki sędzia odjął Hopkinsowi punkt za cios poniżej pasa. Pojedynek zakończył pewnym zwycięstwem Bernarda Hopkinsa na punkty, stosunkiem głosów: 118-109, 117-110, oraz 119-108. Od tamtej walki Hopkins był w posiadaniu mistrzowskich pasów dwóch federacji: IBF oraz WBC.
Unifikacja z Félixem Trinidadem thumb|160px|Bernard Hopkins przed walką z Felixem Trinidadem W finale turnieju kategorii średniej, Bernard Hopkins zmierzył się z kolejnym mistrzem świata. Tym razem był to posiadacz pasa federacji WBA, niepokonany w 40 pojedynkach – Félix „Tito” Trinidad. Pojedynek został wyznaczony na 29 września 2001 roku i odbył się – podobnie jak poprzedni pojedynek unifikacyjny w tej kategorii w wagowej – w Madison Square Garden w Nowym Jorku. Walka początkowo miała odbyć się dwa tygodnie wcześniej, jednak przesunięto ją w związku z zamachami z 11 września 2001 roku. Już przed rozpoczęciem tej walki, budziła ona wiele emocji i kontrowersji. Na konferencji prasowej poprzedzającej walkę, Hopkins wyrwał z rąk Dona Kinga flagę Portoryko i rzucił ją na ziemię. Rozwścieczeni kibice Trinidada rozpoczęli szturm na budynek, w którym odbywała się konferencja. Ostatecznie Bernard Hopkins został ewakuowany z budynku helikopterem.
Faworytem pojedynku był Trinidad, ale sam pojedynek zakończył się pomyślnie dla „Kata”. Po całkowitym zdominowaniu walki, Hopkins znokautował Trinidada w ostatniej, dwunastej rundzie i został niekwestionowanym mistrzem wagi średniej, po zdobyciu mistrzowskiego pasa trzeciej federacji, oraz zdobył tytuł mistrza świata magazynu „The Ring”. Czasopismo to uznało rundę dziesiątą tej walki za najlepszą rundę roku 2001.