Enterobacter cloacae – gatunek Gram-ujemnej, względnie beztlenowej, patogennej pałeczki.
Charakterystyka Enterobacter cloacae jest Gram-ujemną, względnie beztlenową pałeczką o długości 0,8–2 μm i średnicy ok. 0,3–0,6 μm. Bakteria ta posiada wici, jest katalazo-dodatnia i oksydazo-ujemna.
Występowanie Enterobacter cloacae występuje powszechnie w środowisku (wodzie, ściekach, glebie i produktach spożywczych), wchodzi również w skład mikrobioty jelitowej ludzi i zwierząt.
Zakażenia Enterobacter cloacae wywołuje zakażenia szpitalne takie jak: bakteriemia zapalenie wsierdzia zapalenie stawów zapalenie kości i szpiku zakażenia skóry i tkanek miękkich zakażenia dolnego odcinka układu moczowego zakażenia wewnątrzbrzuszne
Antybiotykooporność Połowa izolowanych klinicznie szczepów wykazuje się nadekspresją cefalosporynazy AmpC, co warunkuje jej oporność na penicyliny oraz cefalosporyny pierwszej, drugiej i trzeciej generacji, często obserwuje się koekspresję AmpC i ESBL. Wśród szczepów Enterobacter cloacae zostały zidentyfikowane wszystkie klasy karbapenemaz (najczęsciej występuje OXA-48). Izoluje się również szczepy oporne na amingolikozydy, chloramfenikol, fluorochinolony, tetracykliny.
Przypisy
Kategoria:Enterobakterie