Poecilus koyi – gatunek chrząszcza z rodziny biegaczowatych i podrodziny dzierowatych.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1824 roku przez Ernsta Friedricha Germara. Wyróżnia się w jego obrębie dziesięć podgatunków:
Poecilus koyi brutius Straneo, 1935 Poecilus koyi desbrochersi Jeannel, 1942 Poecilus koyi dinaricus Apfelbeck, 1904 Poecilus koyi goricianus Miiller, 1921 Poecilus koyi koyi Germar, 1824 Poecilus koyi lossinianus Fairmaire, 1860 Poecilus koyi monspessulani Schatzmayr, 1942 Poecilus koyi mosorensis Jedlička, 1924 Poecilus koyi viaticus Dejean, 1828 Poecilus koyi vranensis Schatzmayr, 1929
Niektórzy autorzy traktują P. sericeus jako synonim P. koyi i wówczas włączają doń także podgatunki P. s. catalonicus i P. s. transpyrenaeus.
Morfologia Chrząszcz o wydłużonym ciele długości od 10 do 14 mm, ubarwiony czarno, często z połyskiem niebieskim lub fioletowoniebieskim, rzadko z połyskiem zielonym. Czułki są całkowicie czarne, a ich człony od pierwszego do trzeciego zaopatrzone są w ostre kile. Głowa wyposażona jest w mniejsze i słabiej wyłupiaste oczy niż u P. kugelanni. Przedplecze ma krawędzie boczne w zarysie wypukłe, od środka wypukle, wyraźnie się zwężające do wydatnych, prostych lub lekko rozwartych kątów tylnych. Dołki przypodstawowe są wyraźnie wgłębione, klinowate, a zewnętrzne z nich są długie i całkowicie oddzielone są od brzegu przedplecza podłużnymi, gładkimi żeberkami nieco węższymi i dłuższymi niż u P. sericeus. Podstawa przedplecza jest skąpo, ale wyraźnie punktowana, przy zewnętrznych dołkach przypodstawowych obrzeżona. Pokrywy mają silnie rozwinięte i wyraźnie odstające na boki ząbki w kątach barkowych oraz wgłębione i wyraźnie punktowane rzędy. Chetopory dyskalne na trzecim międzyrzędie są trzy lub cztery, a pierwszy z nich leży daleko przed środkiem długości pokrywy. Episternity zatułowia nie są dłuższe niż szersze. Odnóża mają stopy o członie ostatnim porośniętym od spodu szczecinkami. Genitalia samca mają edeagus nieco słabiej na bok zagięty niż u P. sericeus, silnie skręcony.
Rozprzestrzenienie Gatunek palearktyczny. Podgatunek nominatywny znany jest z Francji, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Ukrainy, Mołdawii, Rumunii, Bułgarii, Bośni i Hercegowiny, Serbii, Czarnogóry, Albanii, Macedonii Północnej, Grecji, Kazachstanu i Chin. P. k. monspessulani jest endemitem francuskiej Oksytanii. Endemitem Francji jest również P. k. desbrochersi. P. k. viaticus podawany jest z Austrii, Węgier i Włoch. P. k. brutius jest endemitem Apeninów. P. k. goricianus notowany jest z Włoch, Słowenii i Chorwacji. P. k. dinaricus znany jest z Chorwacji i Hercegowiny. P. k. lossinianus jest endemitem Chorwacji, P. k. mosorensis endemitem Mosoru, a P. k. vranensis endemitem Vranu.
Przypisy
Kategoria:Biegaczowate Kategoria:Chrząszcze Azji Środkowej Kategoria:Chrząszcze Chin Kategoria:Chrząszcze Europy Kategoria:Chrząszcze Rosji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1823 roku