Jēkabs Mediņš (ur. 22 marca 1885 w Rydze, zm. 27 listopada 1971 tamże) – łotewski kompozytor i dyrygent.
Życiorys Brat Jāzepsa. Ukończył instytut muzyczny w Rydze (1905), gdzie uczył się gry na skrzypcach, organach i fortepianie. W latach 1910–1914 studiował w Hochschule für Musik w Berlinie. Działał jako nauczyciel w Valmierze (1905–1917) i Syzraniu (1917–1919). Od 1921 do 1944 roku był wykładowcą instytutu muzycznego w Jełgawie. Od 1944 do 1971 roku prowadził klasę dyrygentury chóralnej w Konserwatorium Muzycznego w Rydze, w latach 1948–1950 pełnił funkcję rektora tej uczelni. W 1945 roku otrzymał tytuł profesora. Od 1948 do 1950 roku był przewodniczącym związku kompozytorów łotewskich.
Odznaczony Orderem Trzech Gwiazd w stopniu Komandora (1930). W 1960 roku otrzymał tytuł Zasłużonego Artysty Łotewskiej SRR. Był autorem pracy Kora zinātņu pamati (Ryga 1956). Opublikował ponadto swoją autobiografię pt. Silueti (Ryga 1968).
Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Legenda na orkiestrę (1911) Koncert na klarnet i orkiestrę (1948) 2 koncerty na róg i orkiestrę (I 1949, II 1962) Koncert na kokle i orkiestrę (1952) Koncert na organy i orkiestrę (1954)
Przypisy
Kategoria:Ludzie urodzeni w Rydze Kategoria:Łotewscy kompozytorzy Kategoria:Łotewscy dyrygenci Kategoria:Nauczyciele akademiccy Łotewskiej Akademii Muzycznej im. Jāzepsa Vītolsa Kategoria:Odznaczeni Orderem Trzech Gwiazd Kategoria:Urodzeni w 1885 Kategoria:Zasłużeni Artyści Łotewskiej SRR Kategoria:Zmarli w 1971