Sulcacis bidentulus – gatunek chrząszcza z rodziny czerwikowatych.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1847 roku przez Wilhelma Gottloba Rosenhauera pod nazwą Cis bidentulus.
Morfologia Chrząszcz o wydłużonym ciele długości od 1,4 do 2 mm. Głowa jest ciemnobrązowa, u samców z dwoma ostrymi ząbkami na nadustku. Czułki są jasnobrązowawe z ciemniejszymi buławkami; zbudowane są z dziesięciu członów, z których trzeci jest znacznie dłuższy niż czwarty, szósty i siódmy są silnie poprzeczne, a trzy ostatnie formują buławkę. Przedplecze jest ciemnobrązowe, matowe, szagrynowane, stosunkowo delikatnie i drobno punktowane, dość skąpo porośnięte krótkimi, jasnymi łuskami. Pokrywy są brązowe, czasem z ciemniejszym przodem, gęsto i trochę silniej punktowane, porośnięte dość długimi, sterczącymi, białymi łuskami nieułożonymi w szeregi. Odnóża są brązowawe. Golenie odnóży przedniej pary są ku szczytom zaokrąglone, na wierzchołkach i krawędziach zewnętrznych gęsto porośnięte mocnymi, kolcowatymi szczecinkami. Golenie pozostałych par mają w kątach zewnętrzno-wierzchołkowych szczecinki z zadziorami.
Ekologia i występowanie Owad saproksyliczny. Zarówno larwy, jak i postacie dorosłe bytują w owocnikach hub rosnących na topolach i wierzbach, a rzadziej lipach, bukach, czeremchach czy orzechach. Preferują włochatkę jasną, ale znajdowane były także w żagwi ciemnonogiej. Niekiedy współwystępuje z Cis comptus
Gatunek palearktyczny, znany z Francji, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Ukrainy, Rumunii, Bułgarii, Chorwacji oraz europejskiej i syberyjskiej części Rosji. W Polsce jest rzadko spotykany. Na „Czerwonej liście gatunków zagrożonych Republiki Czeskiej” umieszczony został jako gatunek narażony na wymarcie (VU). Taki sam status otrzymał na „Czerwonej liście chrząszczy województwa śląskiego”.
Przypisy
Kategoria:Czerwikowate Kategoria:Chrząszcze Europy Kategoria:Chrząszcze Rosji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1847 roku