7.17 „Bohater pracy” – prototyp północnokoreańskiego wagonu tramwajowego, wyprodukowanego w dwóch egzemplarzach w 1992 r. w Zakładach Budowy Lokomotyw Elektrycznych im. Kim Jong Tae.
Konstrukcja 7.17 to wysokopodłogowy, jednoczłonowy, silnikowy lub doczepny wagon tramwajowy. Nadwozie zamontowane jest na dwóch dwuosiowych wózkach napędowych. Każdą z osi napędza jeden silnik elektryczny. Do wnętrza tramwaju prowadzi czworo czteroczęściowych drzwi harmonijkowych, rozmieszczonych w układzie identycznym jak w polskim tramwaju typu 105N. Tramwaj wyposażono w hamulec ręczny, elektrodynamiczny, elektromagnetyczny i pneumatyczny. Prąd pobierany jest z sieci za pomocą nożycowego odbieraka prądu (wagon doczepny nie posiada odbieraka). Wewnątrz tramwaju może znajdować się maksymalnie 200 pasażerów. Przedział pasażerski ogrzewany jest grzejnikami elektrycznymi i doświetlany przez okna z przesuwnymi szybkami w górnej części. Kabina motorniczego jest zabudowana. Cechą charakterystyczną tramwaju jest trójdzielna ściana czołowa z dwoma okrągłymi reflektorami na lewej i prawej ściance.
Dostawy Jedyny prototypowy wagon silnikowy wraz z doczepą dostarczono do Pjongjangu. Przez pewien czas tramwaje były eksponatem Wystawy Trzech Rewolucji. Prototyp wagonu silnikowego pojawił się na północnokoreańskim znaczku pocztowym z 1992 r.. PaństwoMiastoLata dostawLiczbaNumery taborowePjongjang19922–Łączna liczba:2
Przypisy
Kategoria:Tabor tramwajowy w Korei Północnej Kategoria:Prototypy tramwajów