Komisja Nadzwyczajna do walki z nadużyciami – jednostka organizacyjna Prezesa Rady Ministrów, powołana w celu zwalczania czynów niezgodnych z przyjętymi normami postępowania, naruszającymi interes Państwa.
Powołanie Komisji Na podstawie rozporządzenia Prezydenta RP z 1927 r. o utworzeniu Komisji Nadzwyczajnej do walki z nadużyciami, naruszającymi interesy Państwa ustanowiono KomisjęRozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 30 kwietnia 1927 r. o utworzeniu Komisji Nadzwyczajnej do walki z nadużyciami, naruszającymi interesy Państwa. Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 26 marca 1928 r. w sprawie Komisji Nadzwyczajnej do walki z nadużyciami, naruszającymi interesy Państwa. .
Wykonanie rozporządzenia poruczono Prezesowi Rady Ministrów, Ministrowi Sprawiedliwości oraz pozostałym ministrom we właściwym każdemu zakresie działania.
Zakres czynności Komisji Do zakres czynności Komisji Nadzwyczajnej należało: wykrywanie i dochodzenie wszelkich czynów karygodnych, zwalczanie czynów naruszających interesów Państwa w urzędach, instytucjach i przedsiębiorstwach państwowych, zwalczanie czynów występujących w monopolach, zakładach, fundacjach, stowarzyszeniach i spółkach, działających z udziałem finansowym Skarbu Państwa, prowadzenia śledztw w jednostkach korzystających z gwarancji lub pomocy finansowej Państwa.
Zakres czynności Komisji nie obejmował zakładów, fundacji i stowarzyszeń, służących wyłącznie celom religijnym lub naukowym.
Skład Komisji Komisja składała się z przewodniczącego i czterech członków mianowanych przez Prezydenta RP na wniosek Rady Ministrów spośród sędziów i prokuratorów cywilnych i wojskowych. Ponadto w skład Komisji wchodzili członkowie Kolegium Najwyższej Izby Kontroli.
Wniosek o mianowanie sędziego lub prokuratora przedstawiał Radzie Ministrów właściwy minister. Wniosek o mianowanie członka Kolegium Najwyższej Izby Kontroli był przedstawiony w porozumieniu z prezesem NIK.
Uprawnienia przewodniczącego Komisji Przewodniczącemu Komisji Nadzwyczajnej służyło prawo powoływania za pośrednictwem władzy przełożonej do prac Komisji Nadzwyczajnej urzędników i funkcjonariuszy państwowych, w tym: oficerów służby czynnej, pracowników instytucji państwowych i przedsiębiorstw, urzędników Banku Polskiego, kontrolerów Najwyższej Izby Kontroli, sędziów i prokuratorów;
Zlecenia członkom Komisji i osobom, powołanym do prac w Komisji, czynności związanych z wykrywaniem i dochodzeniem następowało zgodnie rozporządzeniem.
Postanowienia Komisji Nadzwyczajnej zapadały większością głosów przy obecności co najmniej trzech osób wchodzących w jej skład.
Badane sprawy przez Komisję Komisja Nadzwyczajna przystępowała do badania spraw: przekazanych jej przez Prezesa Rady Ministrów lub Kolegium Najwyższej Izby Kontroli; z inicjatywy własnej, gdy posiadane przez Komisję materiały pozwalały przypuszczać karygodne naruszenie interesów Państwa.
Komisja nadzwyczajna decydowała o wszczęciu śledztwa w poszczególnych sprawach, według ustaw obowiązujących na poszczególnych obszarach prawnych sędziego śledczego i właściwego prokuratora. Przewodniczący i członkowie Komisji Nadzwyczajnej oraz sędziowie i prokuratorzy, powołani do prac Komisji, władni byli prowadzić śledztwo na całym obszarze Państwa.
Świadków i biegłych przesłuchiwano pod przysięgą.
Osoby powołane do prac Komisji a nie mające uprawnień sędziów śledczych, na zasadzie upoważnienia pisemnego przewodniczącego Komisji lub prowadzącego śledztwo - żądali od instytucji okazywania wszelkich ksiąg, aktów, dokumentów, rachunków i innych pism oraz udzielania wyjaśnień ustnych i pisemnych.
Przewodniczący Komisji Nadzwyczajnej obowiązany był do składania bezpośrednio Prezesowi Rady Ministrów sprawozdań z czynności Komisji.
Przypisy
Kategoria:Gospodarka II Rzeczypospolitej