mały|Prezydent USA Joe Biden (w środku), wiceprezydent USA Kamala Harris (z lewej) i spiker Izby Reprezentantów Kevin McCarthy (z prawej) w czasie pierwszego orędzia o stanie państwa wygłoszonego na sesji 118. Kongresu Stanów Zjednoczonych 118. Kongres Stanów Zjednoczonych – kadencja Kongresu Stanów Zjednoczonych trwająca od 3 stycznia 2023 roku do 3 stycznia 2025 roku.
Historia 2023 mały|Kevin McCarthy z młotkiem spikera Izby Reprezentantów po wyborze na tę funkcję 7 stycznia 2023 roku W Republikanie zdobyli 222 miejsca w Izbie Reprezentantów, a Demokraci 213. Na początku kadencji jedno z miejsc należących do Demokratów pozostawało nieobsadzone z powodu śmierci . W Senacie zasiadało 49 Republikanów, 48 Demokratów i 3 senatorów niezależnych, którzy współpracowali z Demokratami, zapewniając im większość. Liderem demokratycznej mniejszości w Izbie został Hakeem Jeffries, pierwsza czarnoskóra osoba kierująca jedną z głównych partii politycznych w Kongresie.
Rozpoczęcie prac Izby opóźnił konflikt w Partii Republikańskiej wokół wyboru spikera. Część republikańskich członków Izby odmawiała poparcia republikańskiego kandydata Kevina McCarthy'ego i przez 4 dni żaden z kandydatów nie uzyskiwał wymaganej większości. Był to pierwszy od 1923 roku wybór spikera wymagający więcej niż jednego głosowania. McCarthy uzyskał wymaganą większość dopiero w 15. głosowaniu nad ranem 7 stycznia, otrzymując 216 głosów wobec 212 oddanych na Hakeema Jeffriesa. Aby uzyskać poparcie części przeciwników we własnej partii, zgodził się między innymi na zmianę regulaminu ułatwiającą pojedynczemu członkowi Izby rozpoczęcie procedury odwołania spikera.
Wiosną jednym z najpoważniejszych sporów między republikańską większością w Izbie a administracją prezydenta Stanów Zjednoczonych Joego Bidena stał się kryzys wokół ustawowego limitu zadłużenia państwa. Departament Skarbu ostrzegał, że bez działania Kongresu Stany Zjednoczone mogą po raz pierwszy w historii nie być w stanie terminowo regulować wszystkich swoich zobowiązań. Po negocjacjach między Bidenem i spikerem Kevinem McCarthym uzgodniono ustawę zawieszającą limit zadłużenia do początku 2025 roku i wprowadzającą ograniczenia części wydatków federalnych. Izba Reprezentantów przyjęła ją stosunkiem głosów 314 do 117, a Senat 63 do 36. Biden podpisał ustawę 3 czerwca, czyli 2 dni przed terminem, w którym według Departamentu Skarbu mogło zabraknąć środków na regulowanie wszystkich zobowiązań państwa.
Jesienią ponownie doszło do sporu o finansowanie administracji federalnej. 30 września, na kilka godzin przed wygaśnięciem dotychczasowego finansowania, spiker Kevin McCarthy skierował pod głosowanie tymczasową ustawę utrzymującą działalność administracji przez kolejne 45 dni. Projekt nie zawierał żądanych przez część Republikanów głębokich cięć wydatków i został przyjęty w Izbie stosunkiem głosów 335 do 91 przede wszystkim dzięki poparciu Demokratów. Przeciw zagłosowało 90 Republikanów i 1 Demokrata . Senat przyjął ustawę stosunkiem głosów 88 do 9, dzięki czemu uniknięto wstrzymania pracy administracji federalnej. Decyzja Kevina McCarthy'ego o doprowadzeniu do przyjęcia ustawy z pomocą Demokratów pogłębiła konflikt między nim a grupą republikańskich przeciwników jego przywództwa. 3 października Matt Gaetz doprowadził do głosowania nad opróżnieniem funkcji spikera. Za odwołaniem McCarthy'ego zagłosowało 8 Republikanów i wszyscy obecni Demokraci, a wniosek przyjęto stosunkiem głosów 216 do 210. McCarthy został w ten sposób pierwszym w historii Stanów Zjednoczonych spikerem usuniętym ze stanowiska w wyniku głosowania Izby. Funkcję tymczasowego spikera objął . Przez kolejne 3 tygodnie republikańska większość nie była w stanie wybrać stałego następcy McCarthy'ego. Po nieudanych próbach wyłonienia innych kandydatów 25 października spikerem został Mike Johnson, który otrzymał głosy wszystkich obecnych Republikanów i otrzymał 220 głosów wobec 209 oddanych na Hakeema Jeffriesa.
1 grudnia Izba Reprezentantów usunęła ze swojego składu reprezentanta z Nowego Jorku George'a Santosa stosunkiem głosów 311 do 114. Komisja Etyki Izby ustaliła wcześniej między innymi, że Santos składał fałszywe lub niekompletne sprawozdania wyborcze, wykorzystywał środki kampanii na cele prywatne i dopuszczał się oszustw. Został szóstym członkiem Izby Reprezentantów usuniętym w całej historii Stanów Zjednoczonych i pierwszym od 2002 roku.
13 grudnia Izba formalnie zatwierdziła prowadzone przez republikańskie komisje dochodzenie w sprawie możliwości postawienia prezydenta Stanów Zjednoczonych Joego Bidena w stan oskarżenia. Rezolucję przyjęto stosunkiem głosów 221 do 212: poparli ją wszyscy Republikanie, a wszyscy głosujący Demokraci byli przeciw. Dochodzenie koncentrowało się przede wszystkim na działalności biznesowej członków rodziny Bidena i na zarzutach, że prezydent mógł wykorzystywać wcześniejsze stanowiska publiczne dla ich korzyści.
2024 mały|Izba Reprezentantów w czasie głosowania nad postawieniem sekretarza bezpieczeństwa krajowego Alejandra Mayorkasa w stan oskarżenia 13 lutego 2024 roku 13 lutego Izba Reprezentantów postawiła sekretarza bezpieczeństwa krajowego Alejandra Mayorkasa w stan oskarżenia, zarzucając mu umyślną i systematyczną odmowę przestrzegania prawa oraz naruszenie zaufania publicznego. Był pierwszym członkiem gabinetu postawionym w stan oskarżenia przez Izbę odkąd w taki sam sposób potraktowano sekretarza wojny Williama Belknapa w 1876 roku. 17 kwietnia, po przekazaniu artykułów impeachmentu do Senatu, demokratyczna większość uznała oba zarzuty za niespełniające konstytucyjnych wymogów stawianych podstawom impeachmentu i odrzuciła je bez przeprowadzania procesu.
Spór o finansowanie administracji federalnej rozpoczęty jeszcze w 2023 roku trwał przez niemal połowę roku budżetowego 2024. Kongres czterokrotnie przyjmował tymczasowe przepisy zapobiegające wstrzymaniu pracy administracji, ponieważ Izba i Senat nie mogły uzgodnić 12 corocznych ustaw budżetowych. Pierwszy pakiet 6 ustaw został ostatecznie przyjęty w marcu i został podpisany przez prezydenta Stanów Zjednoczonych Joego Bidena 9 marca. Pozostałe 6 ustaw Izba przyjęła 22 marca stosunkiem głosów 286 do 134, a Senat następnego dnia 74 do 24. Zakończyło to negocjacje nad finansowaniem administracji federalnej niemal 6 miesięcy po rozpoczęciu roku budżetowego.
W kwietniu Kongres przełamał trwający od kilku miesięcy impas dotyczący dodatkowej pomocy dla Ukrainy, Izraela oraz państw regionu Indo-Pacyfiku, w tym Tajwanu. 20 kwietnia Izba przyjęła osobne projekty przewidujące między innymi około 61 mld dolarów na wsparcie Ukrainy, 26 mld dolarów na pomoc dla Izraela i pomoc humanitarną oraz 8 mld dolarów na działania związane z bezpieczeństwem w regionie Indo-Pacyfiku. Senat 23 kwietnia przyjął połączony pakiet stosunkiem głosów 79 do 18, a następnego dnia prezydent Stanów Zjednoczonych Joe Biden podpisał go w formie ustawy.
Doprowadzenie przez spikera Izby Reprezentantów Mike'a Johnsona do głosowania nad pomocą dla Ukrainy mimo sprzeciwu części Republikanów wywołało kolejną próbę odwołania spikera Izby Reprezentantów. 8 maja Marjorie Taylor Greene zgłosiła wniosek o opróżnienie funkcji spikera, zarzucając Johnsonowi między innymi zbyt daleko idącą współpracę z Demokratami przy finansowaniu administracji i pomocy zagranicznej. Tym razem większość członków obu partii sprzeciwiła się dalszemu rozpatrywaniu wniosku. Izba odrzuciła próbę odwołania Johnsona stosunkiem głosów 359 do 43. Za zakończeniem procedury głosowało 196 Republikanów i 163 Demokratów.
19 sierpnia 3 republikańskie komisje Izby Reprezentantów opublikowały końcowy raport z dochodzenia dotyczącego prezydenta Stanów Zjednoczonych Joego Bidena, w którym większość komisji uznała, że zgromadzony materiał wskazuje na zachowania mogące stanowić podstawę impeachmentu. Demokraci i Biały Dom odrzucali te wnioski, argumentując, że dochodzenie nie wykazało nadużycia urzędu przez prezydenta.
W grudniu, pod koniec kadencji Kongresu, ponownie pojawiło się ryzyko wstrzymania pracy administracji federalnej. Wynegocjowane wcześniej porozumienie w sprawie tymczasowego finansowania straciło poparcie części Republikanów po sprzeciwie prezydenta elekta Donalda Trumpa, który domagał się jednoczesnego rozwiązania problemu limitu zadłużenia. Ostatecznie Kongres przyjął uproszczoną ustawę utrzymującą finansowanie administracji do 14 marca 2025 roku oraz przeznaczającą dodatkowe środki między innymi na pomoc po klęskach żywiołowych i dla rolników. Senat przyjął ją stosunkiem głosów 85 do 11 krótko po formalnym upływie terminu finansowania, jednak administracja nie zdążyła rozpocząć procedury wstrzymywania pracy urzędów.
Skład i sposób wyboru 8 listopada 2022 roku odbyły się do Izby Reprezentantów, w których wybierano 435 członków z prawem głosu.
W Izbie Reprezentantów zasiadało również 6 członków bez prawa głosu: po jednym delegacie z Dystryktu Kolumbii, Guamu, Samoa Amerykańskiego, Wysp Dziewiczych Stanów Zjednoczonych i Marianów Północnych oraz przedstawiciel Portoryko, noszący tytuł komisarza-rezydenta. Delegatów wybrano 8 listopada 2022 roku na 2-letnią kadencję. Komisarza-rezydenta Portoryko wybrano 3 listopada 2020 roku na 4-letnią kadencję.
Jeżeli miejsce w Izbie Reprezentantów pozostawało nieobsadzone (wakat), nowego członka wybierano w wyborach uzupełniających.
Kadencja członka Senatu trwała 6 lat. Mandaty dzielono na 3 grupy, zwane klasami, tak aby co 2 lata odbywały się wybory senatorów jednej z nich. W czasie 118. Kongresu trwały kadencje senatorów rozpoczęte po wyborach do Senatu w latach , i . Jeżeli miejsce w Senacie pozostawało nieobsadzone, gubernator mógł mianować senatora na okres przejściowy, o ile pozwalało na to prawo danego stanu. Mianowany senator sprawował mandat do czasu obsadzenia miejsca w wyborach zgodnie z prawem danego stanu.
Ugrupowania polityczne + Ugrupowania polityczne i liczba ich miejsc w poszczególnych izbachPartia politycznaLiczba miejscIzba ReprezentantówSenatCzłonkowie z prawem głosuCzłonkowie bez prawa głosuRepublikanie222219324949Demokraci212210334847Niezależni000034Wakat160100
Izba Reprezentantów mały|Podział miejsc w Izbie Reprezentantów w czasie 118. Kongresu Stanów Zjednoczonych mały|Mapa okręgów wyborczych do Izby Reprezentantów pokazująca przynależność partyjną ich przedstawicieli w czasie 118. Kongresu Stanów Zjednoczonych.
Kierownictwo + Kierownictwo Izby Reprezentantów i głównych partii politycznychStanowiskoOsobaData objęcia funkcjiData zakończenia funkcjiPartiaSpiker Izby Reprezentantów100px25pxRepublikanie100px25pxRepublikanie100px25pxRepublikanieLider większości100px25pxRepublikanieWhip większości100px25pxRepublikanieLider mniejszości100px25pxDemokraciWhip mniejszości100px25pxDemokraci
Członkowie Zmiany w składzie parlamentarnym Zmiany osobowe