alt=Two cats crouch, facing each other, on either side of a door. Both cats ears are angled back.|mały|Podstawową formą komunikacji kotów jest mowa ciała, na przykład położenie uszu Komunikacja u kotów – sposoby komunikacji wykorzystywane przez koty z różnych powodów, w tym, aby okazać szczęście, wyrazić złość, zwrócić na siebie uwagę i obserwować potencjalną ofiarę; koty współpracują, bawią się i dzielą się zasobami. Komunikują się z ludźmi w celu uzyskania tego, czego potrzebują lub chcą, na przykład jedzenia, wody, uwagi człowieka lub zabawy z nim.
Koty potrafią wykorzystywać szereg metod komunikacji, w tym komunikację głosową, wzrokową, dotykową i węchową. Koty miauczą, aby komunikować się z ludźmi, rzadko z innymi kotami lub zwierzętami. W związku z tym sposoby komunikacji kotów uległy znaczącej zmianie w wyniku ich udomowienia.
Zaobserwowano 21 różnych odgłosów kotów. Koty wykorzystują komunikację wizualną, aby wyrazić swoje emocje, takie jak relaks, strach i agresja. Koty wykorzystują także kilka rodzajów dotyku do komunikacji, takich jak lizanie lub gryzienie siebie nawzajem. Koty potrafią nawet komunikować się węchowo, na przykład zaznaczając swoje terytorium moczem.
Koty mogą utrzymywać ze sobą kontakty towarzyskie i często tworzą hierarchię społeczną, w których kot dominujący przewodzi kilkorgu kotów, które są niżej w hierarchii. Jest to powszechne w gospodarstwach domowych złożonych z wielu kotów. Koty czasami walczą między sobą o jedzenie i terytorium. Koty komunikują się również z ludźmi, zwykle w celu otrzymania jedzenia, okazania przez człowieka uczuć lub zaspokojenia innych pragnień i potrzeb. Badania wykazały, że koty domowe miauczą znacznie częściej niż koty wolno żyjące.
Kanał głosowy
Odgłosy kotów zostały podzielone na kategorie według szeregu cech. Odgłosy kotów według propozycji Mildred Moelk dzieli się na trzy główne klasy:
dźwięki wydawane przy zamkniętym pysku (szmery – mruczenie, trilling) dźwięki wydawane przy pierwszym otwarciu, a następnie stopniowym zamykaniu pyska (miauczenie, wycie, zawodzenie) dźwięki wydawane przy pysku szeroko otwartym w tej samej pozycji (warczenie, syczenie).
W 1944 roku Moelk opublikowała pierwsze badanie fonetyczne dźwięków kotów. Bardzo uważnie słuchała własnych kotów i przyporządkowała ich dźwięki do 16 wzorców fonetycznych podzielonych na trzy główne kategorie. Używała także alfabetu fonetycznego do transkrypcji różnych dźwięków. Twierdziła, że koty mają sześć różnych form miauczenia, które reprezentują życzliwość, pewność siebie, niezadowolenie, złość, strach i ból. Moelk sklasyfikowała osiem innych dźwięków związanych z łączeniem się w pary i walką, słuchając zwierząt na swoim podwórku i na ulicy.
Brown i in. skategoryzowali odgłosy kotów w zależności od kontekstu behawioralnego: podczas oddzielania kociąt od matek, podczas pozbawienia pożywienia, podczas odczuwania bólu, przed lub w trakcie groźby lub ataku, podczas sporów o terytorium lub jedzenie, podczas bolesnego lub niezwykle stresującego doświadczenia, przy rutynowych zastrzykach profilaktycznych i podczas deprywacji kociąt. Rzadziej nagrywane odgłosy dojrzałych kotów obejmowały mruczenie, powitania lub szmery tego samego gatunku, przedłużone dialogi głosowe między kotami w oddzielnych klatkach, okrzyki „frustracji” podczas szkolenia lub wygaszanie warunkowych reakcji.
Miller podzielił odgłosy na pięć kategorii w zależności od wytwarzanego dźwięku: mruczenie, skrzeczenie, wołanie, miauczenie i warczenie/syczenie.
Owens i inni sklasyfikowali odgłosy kotów na podstawie struktury akustycznej. Istnieją trzy kategorie: dźwięki tonalne, dźwięki pulsacyjne i dźwięki szerokopasmowe. Dźwięki tonalne są dalej podzielone na grupy dźwięków o strukturze harmonijnej lub zwykłych dźwięków tonalnych. odgłosy impulsowe dzielą się na impulsy i impulsy hybrydowe z zakończeniami tonalnymi. Dźwięki szerokopasmowe dzielą się na cztery grupy: dźwięki szerokopasmowe nietonalne, dźwięki szerokopasmowe z tonalnymi początkami, dźwięki szerokopasmowe z krótkimi elementami tonalnymi i dźwięki szerokopasmowe z długimi zakończeniami tonalnymi.
Mruczenie alt=|mały|Kotek w ruchu Mruczenie to ciągły, miękki, wibrujący dźwięk wydawany w gardle przez większość gatunków kotów. Kocięta domowe mogą mruczeć już w wieku dwóch dni. To tonalne dudnienie może charakteryzować różne osobowości kotów domowych. Uważa się, że mruczenie wskazuje na pozytywny stan emocjonalny, ale koty czasami mruczą, gdy są chore, zestresowane lub przeżywają traumatyczne lub bolesne chwile, takie jak poród. Bardziej rozbudowana definicja mruczenia: „mruczenie oznacza przyjazny nastrój i może być podawane jako sygnał dla weterynarza, na przykład od rannego kota, wskazującego na potrzebę przyjaźni lub jako sygnał dla właściciela, podziękowanie za jego przyjaźń”. Naukowcy z Uniwersytetu Wiedeńskiego zbadali, w jaki sposób koty mruczą; odkryli, że krtań wydaje mruczący dźwięk, gdy przepuszcza się przez nią powietrze, co oznacza, że skurcz mięśni nie jest wymagany. Zamiast tego wydawanie dźwięków umożliwia tkanka łączna osadzona w fałdach głosowych, która obniża częstotliwość wytwarzanych przez nie dźwięków. Powód mruczenia kotów również jest nadal niejasny. W niektórych przypadkach mruczenie jest oznaką zadowolenia i zachęty do dalszej interakcji. Sugerowano również, że mruczenie może działać jako mechanizm kojący i sprzyjać gojeniu ran.
Kiedy zwierzę mruczy, jego struny głosowe wibrują z niską częstotliwością, co wytwarza charakterystyczny dudniący dźwięk. Jedna z hipotez, potwierdzona badaniami elektromiograficznymi, głosi, że koty wytwarzają mruczący dźwięk, wykorzystując fałdy głosowe i/lub mięśnie krtani do naprzemiennego szybkiego rozszerzania i zwężania głośni, powodując wibracje powietrza podczas wdechu i wydechu. W połączeniu ze równomiernym wdechem i wydechem podczas oddychania, powstaje mruczący dźwięk o silnych harmonicznych. Mruczeniu czasami towarzyszą inne dźwięki, chociaż jest to kwestia indywidualna. Niektóre mogą tylko mruczeć, podczas gdy inne emitują wybuchy o niskim natężeniu.
Niegdyś uważano, że tylko koty z rodzaju Felis potrafią mruczeć. Wiadomo jednak, że Panthera (tygrysy, lwy, jaguary i lamparty) również wydają dźwięki podobne do mruczenia, ale tylko podczas wydechu. Koty mogą mruczeć z różnych powodów, na przykład gdy są głodne, szczęśliwe lub niespokojne.
Miauczenie mały|Kot miauczący, żeby zwrócić na siebie uwagę Najbardziej znany dźwięk dorosłych kotów to „miau” lub „miaou” (wymawiane /miˈaʊ/). Miauczenie może być stanowcze, żałosne, przyjazne, odważne, serdeczne, zwracające na siebie uwagę, wyrażające żądanie lub narzekające. Może nawet być ciche, gdy kot otwiera pysk, ale nie wydaje żadnego dźwięku.
Miauczenie na wysokich tonach jest często wydawane przez kocięta domowe. Służy im do zwrócenia na siebie uwagi matki, ale używają go także dorosłe koty. W wieku około trzech do czterech tygodni kocięta nie miauczą, gdy obecny jest co najmniej jeden brat z miotu, a w wieku od czterech do pięciu miesięcy kocięta w ogóle przestają miauczeć. Dorosłe koty rzadko miauczą między sobą, dlatego miauczenie dorosłych kotów do ludzi jest prawdopodobnie kontynuacją miauczenia kociąt po udomowieniu.
Chociaż filmy, które pozornie pokazują koty mówiące ludzkim językiem, są często udostępniane w Internecie, różnice w drogach głosowych kotów uniemożliwiają im dokładne naśladowanie ludzkiego języka. Behawioryści uważają, że koty modyfikują odgłos „miau”, aby naśladować pewne ludzkie słowa. Na przykład kot, który często słyszy, jak jego właściciel mówi „no”, może nauczyć się wymowy słowa „mou” niskim tonem.
Chirring Chirring (z ang. ćwierkanie) to dźwięk powszechnie używany przez koty w celu przywołania swoich kociąt. W związku z tym kocięta rozpoznają chirring własnej matki, ale nie reagują na chirring innych matek. Używają go także zaprzyjaźnione koty, gdy zorientują się, że zbliża się do nich inny kot lub człowiek. Dlatego ludzie mogą naśladować ten dźwięk, aby uspokoić i przywitać się z kotami.
Skrzeczenie mały|Kot rozmawiający z ptakami Koty czasami wydają dźwięki podekscytowania, obserwując lub tropiąc ofiarę. Dźwięki te obejmują ciche kliknięcia, głośny, ale ciągły chirring zmieszany z okazjonalnymi miauknięciami.
Wołanie Wołanie to głośny, rytmiczny dźwięk wydawany przy zamkniętym pysku. Jest ono kojarzone przede wszystkim z kotkami, które nagabują samców, a czasami występuje u samców podczas walki między sobą. Wołanie jest wydawane przez koty także w czasie rui.
Warczenie, syczenie i plucie Warczenie i syczenie to dźwięki kojarzone z agresją ofensywną lub defensywną. Zwykle towarzyszy im pokaz postawy, którego celem jest wywarcie wizualnego wpływu na zagrożenie. Ten rodzaj komunikacji może być skierowany zarówno do kotów, jak i innych gatunków: dobrze znanym zachowaniem jest nadęte syczenie i plucie kota w stronę zbliżającego się psa. Koty syczą, gdy są zaskoczone, przestraszone, wściekłe lub odczuwają ból; także do odstraszania intruzów na ich terytorium. Jeśli ostrzeżenie w formie syku i warczenia nie usunie zagrożenia, może nastąpić atak. Kocięta w wieku dwóch do trzech tygodni mogą syczeć i pluć, gdy zostaną po raz pierwszy wzięte do ręki przez człowieka. Plucie to krótsza, ale głośniejsza i bardziej dobitna wersja syczenia.
Wycie, zawodzenie Dźwięki te są powszechnie używane w sytuacjach zagrażających. Wycie jest bardziej tonalne, natomiast jęki są długie i wolno modulowane. Z kolei wściekłe zawodzenie łączy się z warczeniem, natomiast wrzaski przypominają wycie, tyle że są dłuższe.
Ultradźwięki W odgłosach kociąt zaobserwowano składowe z zakresu ultradźwięków.
Kanał wizualny Koty wykorzystują postawę i ruch do przekazywania szerokiego zakresu informacji. Istnieją różne reakcje, na przykład wyginanie grzbietu przez koty, najeżenie sierści i przyjmowanie pozycji na boku, aby zakomunikować strach lub agresję. Inną komunikacją wizualną może być pojedyncza zmiana zachowania (dostrzegana przez ludzi), taka jak powolne mruganie, aby zakomunikować uczucie odprężenia. W związku z tym koty domowe często komunikują się za pomocą oczu, uszu, pysków, ogonów, sierści i postawy ciała. Zmiana rysów twarzy kota może być silnym wskaźnikiem jego komunikacji.
Postawa Postawa kota wyraża emocje. Dlatego najlepiej obserwować ich naturalne zachowanie, gdy są same, z ludźmi lub innymi zwierzętami. W zależności od sytuacji ich postawa może być przyjazna lub agresywna. Niektóre z najbardziej podstawowych i znanych postaw kotów obejmują:
relaks – kot leży na boku lub siedzi. Oddech jest powolny lub normalny, łapy są ugięte, tylne łapy złożone lub wyciągnięte. Ogon jest luźno rozwinięty, przedłużony lub uniesiony. Zwisa również luźno, gdy kot stoi. Kiedy są spokojne, zwykle stoją zrelaksowane, z nieruchomym ogonem. rozciąganie – kolejna pozycja, która wskazuje, że kot jest zrelaksowany. Kiedy koty leżą na plecach z odsłoniętym brzuchem, są w sytuacji bezbronności. Dlatego ta pozycja może wyrażać poczucie zaufania lub komfortu. Mogą również przewracać się na grzbiet, aby bronić się pazurami lub wygrzewać się w miejscach nasłonecznionych. ziewanie – samo lub w połączeniu z przeciągnięciem: kolejna postawa zrelaksowanego kota. Otwarte usta i brak odsłoniętych zębów oznaczają zabawę. alarm – kot leży na brzuchu lub może siedzieć; Jego grzbiet jest prawie poziomy, gdy stoi i porusza się; Oddycha normalnie, nogi są zgięte lub wyprostowane (w pozycji stojącej); Ogon jest zakrzywiony do tyłu lub skierowany ku górze i może drgać, gdy jest ustawiony w dół. napięcie – kot leży na brzuchu, tył jego ciała znajduje się niżej niż górna część ciała podczas stania lub cofania się; W pozycji stojącej tylne kończyny są zgięte, przednie wyciągnięte, a ogon przylega do tułowia, napięty lub zakręcony w dół; może wystąpić drżenie, gdy kot stoi.