thumb|Mapa plaży „Omaha” z położeniem Gniazda Oporu 62 (WN 62) thumb|Tablica informacyjna o Gnieździe Oporu 62 thumb|Opis Gniazda Oporu 62 po francusku i angielsku thumb|Bunkier Gniazda Oporu 62 thumb|Pomnik amerykańskiej 5 Specjalnej Brygady Inżynieryjnej na niemieckim bunkrze Gniazda Oporu 62 thumb|Widok z pozycji Heinricha Severloha na plaży „Omaha” (czerwiec 2008) Widerstandsnest 62 (w skrócie WN 62, pol. Gniazdo Oporu 62) – niemiecka ufortyfikowana pozycja obrony z czasów II wojny światowej, usytuowana na wybrzeżu Normandii jako część Wału Atlantyckiego. Sława tej pozycji wynika z faktu, że amerykańskie oddziały desantowe, które wylądowały tam w czerwcu 1944 roku w ramach operacji Overlord, poniosły ogromne straty w wyniku ostrzału prowadzonego z tej pozycji.
Pozycja Gniazdo Oporu 62 obejmowało obszar o wymiarach około 332 × 324 metry, położony w odległości około 50–100 metrów od linii brzegowej. Znajdowało się około kilometra na północ od Colleville-sur-Mer, na wapiennym wzniesieniu, które wznosiło się około 20 stopni w kierunku głębi lądu. Różne stanowiska i budowle tej pozycji znajdowały się na wysokości od 10 do 50 metrów nad poziomem morza i umożliwiały stosunkowo dobry widok na plażę znajdującą się przed nią. Kiedy rozpoczęła się operacja Overlord, obszar Gniazda Oporu 62 znajdował się w odcinku amerykańskiego desantu na plaży „Omaha”. To było na granicy podsektorów Easy Red i Fox Green.
Uzbrojenie Pozycja była ograniczona od strony wybrzeża wypełnionym wodą rowem przeciwpancernym o długości 300 metrów, szerokości 4 metrów i głębokości 1,7 metra. Cały obszar pozycji był chroniony zasiekami z drutu kolczastego. Znajdowała się na niej następująca broń defensywna: dwie zdobyczne czechosłowackie armaty polowe 7,65 cm FK, dwie armaty przeciwpancerne 5 cm PaK 38, dwa lekkie granatniki l.Gr.W.36, dwa zdobyczne, chłodzone wodą, polskie karabiny maszynowe wz. 30 (jeden z nich w bunkrze ziemnym), zwykły (jednolufowy) karabin maszynowy MG 34, bliźniacze MG 34 (dwie lufy obok siebie) do obrony przed nisko lecącymi samolotami wroga, jeden karabin maszynowy MG 42 do ostrzału odkrytego terenu, jeden MG 42 na uchwycie obrotowym w bunkrze.
Znajdowało się tu także stanowisko rozpoznania artyleryjskiego i dwa stacjonarne, forteczne miotacze ognia. Przedpole pozycji, podobnie jak wiele innych miejsc na wybrzeżu Normandii, było wypełnione przeszkodami. Niektóre z tych barier zostały zainstalowane tak, że podczas przypływu znajdowały się poniżej linii wodnej. Celem było dopilnowanie, aby wrogie okręty desantowe osiadły na mieliźnie i jeśli to możliwe, spowodowały ich wywrócenie się. Teren przed Gniazdem Oporu 62 był dodatkowo chroniony przez miny lądowe.
Załoga Załoga Gniazda Oporu 62 składała się z członków 3 kompanii 726 pułku grenadierów 716 Dywizji Piechoty (28 żołnierzy) oraz członków 1 baterii 352 pułku artylerii 352 Dywizji Piechoty (13 żołnierzy). W sumie było tylko 41 żołnierzy (z których co najmniej 18 przeżyło amerykański atak). Głównym zadaniem 13 żołnierzy 352 Dywizji Piechoty było kierowanie ogniem artyleryjskim z baterii dział znajdujących się w głębi lądu. Do tej pozycji przydzieleni byli między innymi: porucznik Bernhard Frerking (oficer kierowania ogniem), który został postrzelony w głowę 6 czerwca 1944 roku po południu, podczas wycofywania się z pozycji, gefrajter Heinrich Severloh (żołnierz porucznika Frerkinga, jako strzelec na stanowisku karabinu maszynowego MG 42), gefrajter Franz Gockel (strzelec na stanowisku zdobycznego polskiego karabinu maszynowego wz. 30).
6 czerwca 1944 Gniazdo Oporu 62, podobnie jak pozostałych 14 gniazd na plaży „Omaha”, zostało zaatakowane przez amerykańskie bombowce Consolidated B-24 Liberator wczesnym rankiem 6 czerwca 1944 roku, które dokonały zniszczeń szczególnie w południowej, śródlądowej części pozycji. Następnie brytyjskie i amerykańskie okręty ostrzelały przyszłe strefy lądowania. Około godziny 6:30 pierwsza z jedenastu fal amerykańskich żołnierzy desantowych zbliżyła się do plaży przed Gniazdem Oporu 62. Ogień artyleryjski skierowany z pozycji, a w szczególności ogień z karabinu maszynowego MG 42 gefrajtra Heinricha Severloha, który wystrzelił około 12 000 sztuk amunicji, spowodował zniszczenia, zadając ogromne straty oddziałom desantowym. Oprócz ostrzału z karabinów maszynowych, Severloh i Gockel oddali po 400 pojedynczych strzałów z karabinów Mauser Gew98 w kierunku amerykańskich żołnierzy. Około godziny 15:30 ostatni ocalali opuścili pozycję i wycofali się w głąb lądu do Gniazda Oporu 63, które wbrew oficjalnej nazwie było jedynie bunkrem będącym stanowiskiem dowodzenia, bez ambrazur i zainstalowanej broni. Ci, którzy przeżyli, dotarli do bunkra o godzinie 16:30.
Aktualny stan Niektóre stanowiska Gniazda Oporu 62 można oglądać do dziś, zwłaszcza pozostałości tych wykonanych z betonu.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Fortyfikacje niemieckie 1918–1945 Kategoria:Operacja Overlord