Jan Krzos (ur. 24 czerwca 1895 w Sosnowcu, zm. 21 marca 1931 w Warszawie) – chorąży Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 24 czerwca 1895 w Sosnowcu, w ówczesnym powiecie będzińskim guberni piotrkowskiej, w rodzinie Błażeja i Stanisławy. Ukończył trzy klasy szkoły handlowej i cztery kursy techniczne.
12 października 1917 wstąpił do I batalionu strzelców Armii Polskiej we Francji. 26 listopada został skierowany do szkoły podoficerów wojsk technicznych w Angres. 14 lutego 1918 został mianowany kapralem. 12 marca został wcielony do 1/I. kompanii inżynieryjnej, późniejszej 1. kompanii 13 batalionu saperów i wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy IV plutonu. 27 marca awansował na sierżanta. Od 24 maja walczył na froncie w Szampanii. W lipcu w walkach pod Saint-Hilaire-le-Grand został kontuzjowany. Od 27 sierpnia do 11 listopada 1918 walczył ze swoją kompanią w Wogezach. 14 kwietnia 1919 razem z kompanią wrócił do Polski i wziął udział w wojnie z Ukraińcami, a następnie wojnie z bolszewikami. 1 czerwca awansował na sierżanta sztabowego. Od 28 czerwca do 13 lipca kierował odbudową mostu drogowego na Styrze we wsi Czebenie (na północny wschód od miasteczka Rożyszcze). Za wykonanie tego zadania otrzymał pochwałę od dowódcy batalionu i szefa sztabu 1 Dywizji Strzelców Polskich. Następnie odznaczył się w działaniach pod Sarnami. Szczególnie wyróżnił się 21 marca 1920 w bitwie pod Zwiahlem. 14 czerwca 1922 dowódca 1. kompanii 13 batalionu saperów porucznik Stefan Nelken sporządził wniosek na odznaczenie Orderem Virtuti Militari, w którym napisał:
Po zakończeniu walki pozostał z kompanią w Zwiahlu, w celu dokończenia prac przy odbudowie mostu na Słuczy, które rozpoczęły się 1 stycznia 1920. 24 czerwca tego roku, na rozkaz przełożonych w związku z sytuacją na froncie, zniszczył wspomniany most. „Półroczna praca kompanii w ciągu paru godzin uleciała z dymem”. 26 czerwca 1920 w walce z bolszewicką kawalerią pod wsią Susły dostał się do niewoli. 27 września 1920 uciekł z niewoli.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako podoficer zawodowy. Do śmierci pełnił służbę w Wojskowym Zakładzie Zaopatrzenia Inżynierii. Zmarł 21 marca 1931 w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie „po krótkich, lecz ciężkich cierpieniach”. Pięć dni później został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach..
Był żonaty z Heleną, z którą miał syna Remigiusza Zdzisława (ur. 1924) i córkę Janinę (ur. 1926).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 5509 – 4 sierpnia 1922 Krzyż Walecznych czterokrotnie (po raz pierwszy i drugi) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości francuski Krzyż Wojenny francuski Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny Medal Zwycięstwa
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Ludzie urodzeni w Sosnowcu Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Wojennym (Francja) Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Pamiątkowym Wielkiej Wojny Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1895 Kategoria:Zmarli w 1931