Stefania Mazurek (ur. 28 czerwca 1900 w Siemianowicach Śląskich, zm. 3 lutego1987 w Opolu) – doktor nauk humanistycznych, filolog, pedagog, dyrektorka Tajnego Pedagogium Ziem Zachodnich.
Życiorys Córka Walentego i Marii z domu Jeszonek. W 1915 r. ukończyła liceum żeńskie w Bytomiu i kontynuowała naukę w wyższym liceum pedagogicznym w Brackel. W 1918 r. zdała tam egzamin nauczycielski i powróciła do Polski aby uczyć się na liceum pedagogicznym w Poznaniu. O lutego 1919 r. studiowała na Uniwersytecie Poznańskim, ale przerwała naukę aby wziąć udział w akcji plebiscytowej na Śląsku, należała do trójek propagandowych w Józefowcu i Wełnowcu. W Siemianowicach prowadziła też kursy języka polskiego dla dzieci i dorosłych. We wrześniu 1921 r. rozpoczęła pracę w liceum żeńskim w Mysłowicach, na Uniwersytecie Jagiellońskim rozpoczęła też studia języka niemieckiego i angielskiego. Jako pierwsza kobieta ze Śląska uzyskała w 1932 r. stopień doktora filozofii.
Z racji biegłej znajomości języka niemieckiego została powołana na stanowisko instruktorki ministerialnej języka niemieckiego w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Z powodu wybuchu II wojny światowej nie pojęła tej pracy, w Warszawie oficjalnie pracowała w szkole handlowej. Jednocześnie, w organizacji „Ojczyzna”, nauczała polską młodzież w ramach tajnego nauczania. Służyła w Śląskiej Komórce Szkolnej, która podlegała Delegaturze Rządu na Kraj.
We wrześniu 1941 r. była jednym z trzech inicjatorów powstania Tajnego Pedagogium Ziem Zachodnich w Warszawie. Celem tej organizacji było przygotowywanie nauczycieli do podjęcia pracy na ziemiach zachodnich. Została mianowana dyrektorem Pedagogium i dzięki jej pracy w kilka miesięcy został stworzony projekt programu nauczania. Od wiosny 1942 r., na podstawie tego programu, w Warszawie rozpoczęto kształcenie kadr nauczycielskich. Stefania Mazurek nadzorowała proces kształcenia wizytując zajęcia i uczestnicząc w egzaminach.
Tuż przed powstaniem warszawskim wyjechała na urlop do Mielca. Po zakończeniu działań wojennych objęła Ministerstwie Oświaty stanowisko wizytatorki Biura Ziem Odzyskanych. W 1947 r. zamieszkała w Opolu na stałe. Zorganizowała tu Liceum Repolonizacyjne dla polskiej ludności przesiedlanej z Kresów. Po jego zamknięciu w 1951 r. uruchomiła w Opolu Liceum Korespondencyjne, gdzie była dyrektorem do przejścia na emeryturę w 1959 r. W tym samym roku objęła kierownictwo nad Studium Języków Obcych w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Opolu.
Była autorką książek Z dziejów polskiego ruchu kobiecego na Górnym Śląsku w latach 1900–1907 (1969) oraz Z dziejów tajnej oświaty polskiej na Śląsku Opolskim w latach II wojny światowej (1973).
W 1968 r. została uhonorowana Odznaką Honorową „Zasłużonemu Opolszczyźnie”Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Opolu, nr 5, poz. 47, z 7 czerwca 1968, s. 3.. W 1983 r. za swą działalność otrzymała Nagrodę im. Karola Miarki.
Zmarła 3 lutego 1987 r., pochowana w Alei Zasłużonych na cmentarzu komunalnym w Półwsi (kwatera 9S-4-34)Wyszukiwarka grobów Cmentarze komunalne w Opolu.
Upamiętnienie Jedna z ulic w Opolu-Półwsi otrzymała jej imięUlica Stefanii Mazurek w Opolu w Targeo.
W 2011 r. ukazała się poświęcona Stefanii Mazurek książka Eleonory Sapia-Drewniak pt. Stefania Mazurek. Biografia pedagogiczna.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Ludzie związani z Opolem Kategoria:Odznaczeni Odznaką Honorową „Zasłużonemu Opolszczyźnie” Kategoria:Pochowani na cmentarzu komunalnym w Opolu Kategoria:Polscy pedagodzy Kategoria:Uczestnicy tajnego nauczania na ziemiach polskich 1939–1945 Kategoria:Urodzeni w 1900 Kategoria:Zmarli w 1987