Stanisław Powała-Niedźwiecki (ur. 1 lipca 1987 r. w Lublinie) – polski rugbysta występujący na pozycji a albo a, mistrz Polski z trzema różnymi klubami, wielokrotny reprezentant kraju. Syn Macieja.

Młodość Uczęszczał do Szkoły Podstawowej nr 35 w Lublinie, a następnie do lubelskiego Gimnazjum nr 10.

Grę w rugby zaczynał w klubie Budowlani Lublin w wieku sześciu lat. Jego pierwszym trenerem był Stanisław Więciorek. Z Budowlanymi zdobył srebrny medal mistrzostw Polski kadetów.

Kariera klubowa W pierwszej drużynie Powała-Niedźwiecki debiutował nie później niż jesienią 2005 roku. Ekipa z Lublina była wówczas jedną z najsłabszych w I lidze. W rozgrywkach 2005/2006 zajęła przedostatnie miejsce, natomiast rok później spadła z ligi, notując 18 porażek w 18 kolejkach, ośmiokrotnie zdobywając w meczu trzy punkty lub mniej. Wiosną 2008 roku występował w barwach AZS-u AWF-u Warszawa. Z drużyną ze stolicy sięgnął po swój pierwszy tytuł mistrza Polski – w finale AZS pokonał Budowlanych Łódź 20:18. Rok później grał dla ekipy z Łodzi, z którą ponownie zajął pierwsze miejsce w kraju. W finale Budowlani na wyjeździe pokonali 28:23 Arkę Gdynia. Dodatkowo łodzianie zdobyli też Puchar Polski.

Przed kolejnym sezonem powrócił jednak do walczących o awans do najwyższej klasy rozgrywkowej Budowlanych Lublin. Mimo rozegrania w lubelskich barwach kilku spotkań w rundzie jesiennej, począwszy od listopada 2009 roku większą część sezonu spędził jako zawodnik portugalskiej Benfiki. Z drużyną z Lizbony w 2010 roku sięgnął po puchar Portugalii. Do Lublina wrócił w maju, po zakończeniu portugalskich rozgrywek ligowych, pomagając drużynie w awansie do nowej najwyższej klasy rozgrywkowej – Ekstraligi

Po trzech latach gry na niższym poziomie rozgrywkowym Budowlani zajęli w Ekstralidze wysokie czwarte miejsce. Pozycji tej nie udało się powtórzyć w kolejnych sezonach, kiedy to drużyna z Lublina zajmowała kolejno lokaty szóstą, piątą i ósmą. Wynik w naznaczonym problemami organizacyjnymi i kadrowymi sezonie 2013/2014 oznaczał degradację do I ligi. Sam Powała-Niedźwiecki w decydujących o utrzymaniu meczach nie mógł wziąć udziału po tym, jak w spotkaniu z Posnanią doznał poważnej kontuzji. Przy upadku w formacji autowej zerwał więzozrost piszczelowo-strzałkowy i więzadło przyśrodkowe oraz złamał kość strzałkową. Uraz oznaczał przerwę w grze trwającą około roku, do wiosny 2015. Jego powrót na boisko nie pomógł jednak Budowlanym, którzy w finale I ligi dwukrotnie przegrali ze Skrą Warszawa i nie zdołali awansować do Ekstraligi.

Latem 2015 roku Powała-Niedźwiecki przeniósł się do Ogniwa Sopot, gdzie zastąpić miał Piotra Zeszutka pauzującego po zerwaniu więzadeł krzyżowych. Już w swoim debiucie w nowych barwach zdobył swoje pierwsze przyłożenie, podobnie jak inny zawodnik pozyskany z Budowlanych Lublin – Grzegorz Szczepański. Ostatecznie z ekipą z Sopotu dotarł do małego finału Ekstraligi, w którym po pokonaniu Arki Gdynia wywalczył brązowy medal Mistrzostw Polski. Zagrał wówczas w 15 meczach ligowych.

Po zakończeniu sezonu wrócił do Lublina. Dla swojego macierzystego klubu rozegrał rundę jesienną nowego, trójfazowego sezonu (w wyniku zmiany formatu grano rundę wstępną, o Puchar Polski, a następnie dwie rundy właściwe w 2017). W sumie, we wszystkich okresach dla Budowlanych rozegrał do tamtej pory 95 meczów, w tym 77 w na pierwszym szczeblu rozgrywkowym i 18 na drugim.

Przed rundą wiosenną ponownie został jednak zawodnikiem Ogniwa, którego barwy reprezentował przez siedem kolejnych sezonów. Dla drużyny z Sopotu rozegrał łącznie 119 meczów. W tym okresie zdobył dwa tytuły mistrzowskie (2019, 2020/2021), czterokrotnie zdobywając srebrny medal mistrzostw Polski (2016/2017, 2018, 2021/2022, 2022/2023). W 2020 roku sięgnął też po Puchar Ekstraligi.

Począwszy od startu ekstraligowego sezonu 2023/2024 Powała-Niedźwiecki został grającym trenerem drużyny Budowlanych Lublin. W czasie meczu ze swoją poprzednią drużyną, Ogniwem Sopot, rozegrał 100. mecz w barwach klubu z Lublina. Po zakończeniu pierwszej rundy zrezygnował jednak zarówno z funkcji trenera, jak i z dalszej gry jako zawodnik. Wskazywał, że choć początkowo planował zakończenie kariery sportowej dopiero z końcem sezonu, to jednak do przyspieszenia tej decyzji zmusiły go niedające się pogodzić z grą obowiązki rodzinne, zawodowe i naukowe. Na ławce trenerskiej zastąpił to powracający do drużyny Andrzej Kozak. Pożegnalny mecz Powała-Niedźwiecki planował rozegrać wiosną 2024 roku w barwach drugiej drużyny Budowlanych.

Kariera reprezentacyjna W polskich reprezentacjach narodowych pojawiał się od najmłodszych lat. Pomiędzy 2002 a 2004 występował w zespole kadetów (U-16).

W 2004 i 2005 grał w reprezentacji juniorów. W 2005 uczestniczył w Mistrzostwach Europy w tej kategorii wiekowej, występując w jednej drużynie chociażby z Dawidem Banaszkiem, Janem Calem, Adrianem Chróścielem, Michałem Krużyckim czy Tomaszem Rokickim – późniejszymi wielokrotnymi reprezentantami Polski seniorów. Imprezę rozgrywaną w Lille i okolicach Polacy zakończyli na trzecim miejscu w dywizji B (11. miejsce ogółem), a Powała-Niedźwiecki wystąpił w podstawowym składzie we wszystkich trzech meczach.

Następnie w latach 2005–2006 grał w kadrze młodzieżowej (U-20), z którą w 2006 roku wystąpił na rozgrywanych na Pomorzu Mistrzostwach Europy. Po reorganizacji grup wiekowych w 2008 roku grał jeszcze w drużynie narodowej do lat 21 u boku m.in. Grzegorza Jańca czy Marka Płonki. Uczestniczył w Mistrzostwach Europy w niemieckim Heidelbergu, gdzie jednak z kompletem trzech porażek Polacy zajęli ostatecznie ósme miejsce.

W pierwszej reprezentacji debiutował w maju 2009 roku za kadencji selekcjonera Tomasza Putry w wyjazdowym meczu z Mołdawią. Po raz pierwszy w wyjściowym składzie pojawił się w listopadzie 2010 roku w starciu z Niemcami. Łącznie w kadrze wystąpił w 30 oficjalnych meczach międzypaństwowych, w tym po raz ostatni w 2020 roku przeciw Holandii. Swoje jedyne przyłożenie zdobył w 2018 roku w spotkaniu z Czechami.

Statystyki Wynik reprezentacji Polski podano zawsze w pierwszej kolejności. Drużyna narodowaRokMeczePunkty2009202010102011302012402013402014102015302016102017602018452019—202010Suma305

Występy w reprezentacji PolskiLp.DataStadion, miastoPrzeciwnikWynikZdobyte punkty1.16.05.2009Stadion Dinamo, Kiszyniów30:2802.12.09.2009Stadion Spartak, Kijów12:1903.20.11.2010Feldgerichtstraße, Frankfurt nad Menem22:1704.16.04.2011Stadion Suche Stawy, Kraków32:1805.15.10.2011Stadion Sandecji, Nowy Sącz20:1306.12.11.2011Stadion Dinamo, Kiszyniów17:1707.7.04.2012Stadion Króla Baudouina I (A2), Bruksela13:2008.21.04.2012Nationaal Rugby Centrum, Amsterdam32:1909.6.10.2012Stadion Josefa Kohouta, Říčany29:3010.3.11.2012Stadion MOSiR, Gdańsk22:13011.12.10.2013Stadion Polonii, Warszawa30:10012.29.10.2013Colombo Racecourse Ground, Kolombo21:25013.1.11.2013Colombo Racecourse Ground, Kolombo25:26014.9.11.2013Sportforum Hohenschönhausen, Berlin13:43015.5.04.2014Stadion ROSRRiT, Siedlce12:21016.9.05.2015Arena Lublin, Lublin17:20017.12.09.2015Korsängens IP, Enköping29:11018.14.11.2015Stadion Polonii, Warszawa18:14019.24.09.2016Arena Lublin, Lublin22:0020.18.02.2017Estádio Nacional, Oeiras10:35021.18.03.2017Stadionul Raional, Anenii Noi15:3022.8.04.2017Stadion Widzewa, Łódź14:13023.22.04.2017Stadion Polonii, Warszawa12:22024.28.10.2017Stadion Markéta, Praga14:19025.18.11.2017Stadion GOŚ, Gdańsk13:0026.3.03.2018Nationaal Rugby Centrum, Amsterdam30:71027.29.09.2018Stadion mládeže, Zlin41:225 (P)28.3.11.2018Stadion Widzewa, Łódź33:0029.17.11.2018Arena Lublin, Lublin0:49030.29.02.2020Nationaal Rugby Centrum, Amsterdam6:70

Życie osobiste Jest synem Macieja Powały-Niedźwieckiego, długoletniego zawodnika Budowlanych Lublin, a następnie trenera tego klubu, który w tej roli zdobył pięć medali mistrzostw Polski. Maciej był też selekcjonerem reprezentacji Polski seniorów, a po zakończeniu aktywnej kariery został działaczem w strukturach PZR i historykiem tej dyscypliny sportu. Jako współautor wydał „Encyklopedię Polskiego Rugby” czy publikację „Olimpijczycy Lubelszczyzny”.

W rugby z powodzeniem grał także brat Stanisława, Maciej junior. Stanisław jest żonaty, ma syna, także Stanisława, urodzonego ok. 2016 r.

Reprezentant Polski ukończył studia wyższe na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej na kierunku filologia polska, pisząc prace dyplomowe na temat socjolektu polskich rugbystów. Zbliżony temat miała mieć rozprawa doktorska, której przygotowanie na przełomie 2023 i 2024 roku wciąż nie zostało jeszcze ukończone. Prowadził własne przedsiębiorstwo oferujące usługi z zakresu korekty tekstu.

Przypisy

Kategoria:Reprezentanci Polski w rugby union Kategoria:Urodzeni w 1987 Kategoria:Ludzie urodzeni w Lublinie Kategoria:Rugbyści Budowlanych Lublin Kategoria:Rugbyści AZS AWF Warszawa Kategoria:Rugbyści Budowlanych Łódź Kategoria:Rugbyści Ogniwa Sopot