mały|Parnik z paleniskiem.Parnik, parnik do ziemniaków – urządzenie do zaparzania ziemniaków (lub innych pasz) za pomocą pary. Parowane ziemniaki były wykorzystywane w energochłonnym, pracochłonnym oraz ekstensywnym tuczu bekonowym. Wraz z postępem agrotechnicznym, zootechnicznym, zmianami potrzeb konsumentów skarmianie ziemniaków jako jedna z najtańszych, smakowitych oraz wartościowych źródeł paszy dla trzody chlewnej straciła całkowicie na znaczeniu. Parnik wykorzystywany był również podczas świniobicia.
Typy parników
parnik z paleniskiem składa się z paleniska na węgiel, drewno, torf i umieszczonego nad nim cylindrycznie kotła na ziemniaki. Kocioł ma podwójne dno; dolne, grube stykające się bezpośrednio z paleniskiem, gdzie zbiera się szlam i ziemia spływająca z ziemniaków; górne, składające się z perforowanej tarczy blaszanej w kształcie stożka, zakończonego długą rurą z otworami, podtrzymującej masę parowanych ziemniaków. Kocioł zamknięty jest szczelną pokrywą i przymocowany do obudowy paleniska przechylnie w celu ułatwienia wysypywania ziemniaków i czyszczenia górnego dna. Parniki z paleniskiem to zbiorniki o pojemności od 60 do 450 litrów.
parnik elektryczny jest prostszy i łatwiejszy w obsłudze niż parnik z paleniskiem. Wraz z elektryfikacją wsi zyskiwał na popularności. Źródłem energii cieplnej jest umieszczony w dolnej części grzejnik elektryczny dużej mocy. W celu zapobieżenia stratom ciepła ściany zbiornika są zaizolowane. Parnik elektryczny wyposażony jest w automatyczny wyłącznik, przerywający dopływ prądu w chwili zakończenia parowania. Parniki elektryczne były produkowane o pojemności od 50 do 500 litrów. Przykładowo zużycie energii elektrycznej dla parnika 200 l pozwalającego na uparowanie 140 kg ziemniaków wynosiło 16,8 kWh. Wymienione powyżej typy parników mają ograniczoną wydajność, dlatego do parowania ziemniaków w większych ilościach stosowane były tzw. kolumny parnikowe stałe o wydajności wynoszącej do 50 q ziemniaków dziennie oraz kolumny parnikowe przewoźne o działaniu ciągłym mające wydajność kolumny na poziomie 1,3 do 1,8 tony uparowanych ziemniaków na godzinę.
Działanie Do kotła nalewa się tyle wody, aby sięgała ona do połowy wysokości stożkowej powierzchni wkładu, następnie zasypuje się kocioł ziemniakami i szczelnie zamyka pokrywą zaopatrzoną w zawór dla odpływu nadmiaru pary. Wytwarzająca się podczas podgrzewania para wodna podgrzewa ziemniaki aż do ich ugotowania. Zakończenie parowania poznaje się po wydobywaniu się pary z górnego otworu w kotle.
Przypisy
Kategoria:Maszyny rolnicze Kategoria:Kotły wodne i parowe