thumb|240px|Paszport Wacława Szperbera, 1930 thumb|240px|Polowanie na dziki w majątku księcia Michała Radziwiłła w Antoninie – Wacław Szperber (drugi od lewej), 1933 thumb|240px|Zjazd absolwentów wiedeńskiej Akademii Eksportu – Wacław Szperber (stoi drugi od prawej)

Wacław Szperber, także Stanisław Wacław lub Wacław Włodzimierz (ur. 10 października 1891 w Krakowie, zm. 26 maja 1960 w Londynie) – polski prawnik, dziennikarz, oficer Wojska Polskiego, pochodzenia żydowskiego.

Życiorys Jego rodzicami byli Salomon Stefan i Franciszka z Barberów. Miał starszego brata – Józefa, artystę-malarza i bohatera szarży pod Rokitną.

Studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim, kończąc naukę uzyskaniem tytuł doktora. Był także absolwentem Akademii Eksportu w Wiedniu.

W 1910 zadebiutował na łamach „Ilustrowanego Kuryera Codziennego” (IKC) jako dziennikarz. Początkowo zajmował się sportem, był m.in. inicjatorem corocznych biegów o puchar IKC. W 1918 wskutek konfliktu między konkurującymi wydawcami przeniósł się do powstałej wtedy gazety „Nowy Kuryer Krakowski”, wkrótce przemianowanej na „Gońca Krakowskiego”. Relacjonując na jego łamach jeden z meczów rozgrywanych w ramach Pucharu Żeleńskiego (1912–1925) – Lwów kontra Kraków, podjął ostrą polemikę z przedstawicielem przeciwnego obozu oraz dziennikarzem lwowskiej „Gazety Wieczornej” – Rudolfem Wackiem. Prawdopodobnie był to jeden z pierwszych kibicowskich sporów sportowo-medialnych, powodowanych patriotyzmem lokalnym. Jednocześnie redagował wydawane dwa razy w tygodniu pismo „Informator – Zawodowy Organ Przemysłu Gosp.–Szynk. w Krakowie”. Z czasem swoje zainteresowania dziennikarskie przeniósł na zagadnienia ekonomiczno-gospodarcze. M.in. publikował i analizował ceduły giełdowe.

Po kilkuletniej pracy w „Gońcu” powrócił na łono IKC. W latach 1929–1933 kierował poznańskim oddziałem „Kuryera”. Następnie kolejny raz zmienił pracę, otrzymując angaż w „Gazecie Polskiej” w Warszawie. W 1935 ponownie wrócił do Krakowa, aby objąć stanowisko naczelnego sekretarza („dyrektora pracy”) w IKC, które piastował do 1939. Pisarz i dziennikarz Jalu Kurek tak opisał jego pozycję w redakcji: W. Szperber – o wyniosłej postawie i gładkiej wymowie – był może raczej sekretarzem (czy adiutantem) szefa. W samym dzienniku nic właściwie nie robił, tzn. nie pisał, reprezentował tylko pismo (czy koncern) na zewnątrz, w instytucjach, ambasadach, to lubił.

Mundur i pióro Był żołnierzem Legionów Polskich. W Roczniku oficerskim 1923 figuruje w stopniu kapitana rezerwy 2 Pułku Piechoty (LP) ze starszeństwem od 1 czerwca 1919.

Po wybuchu II wojny światowej przekroczył 16 września 1939 granicę polsko–rumuńską w ZaleszczykachPaszport Witolda Szperbera i skierował się do Francji, gdzie przebywał do 1940. Kiedy Niemcy wkroczyli do Francji, ewakuował się do Wielkiej Brytanii. W 1940 ponownie założył mundur WP. Wstąpił w randze pułkownika do 10 Brygady Kawalerii Pancernej Polskich Sił Zbrojnych. Od 1942 był członkiem sztabu naczelnego gen. Władysława Sikorskiego w Londynie. Za zasługi w okresie wojennym został kilkakrotnie odznaczony. Współpracował wówczas z „Dziennikiem Żołnierza”. Korespondencje o życiu żołnierza polskiego w Szkocji zamieszczał również w amerykańskiej prasie polonijnej. Ponadto publikował w „Polsce Walczącej – Żołnierzu Polskim na Obczyźnie” i później w „Wiadomościach”.

Po wojnie Po zakończeniu wojny zajmował się głównie działalnością adwokacką i konsultacyjną. M.in został prezesem sądu koleżeńskiego emigracyjnego Związku Dziennikarzy RP w Londynie.

Małżeństwo Był żonaty z Krystyną z d. Naiemską (1898–1992). Miał z nią syna – Adama Wacława (1920–1944), podporucznika 2 pułku pancernego, poległego podczas wyzwalania Belgii, pośmiertnie odznaczonego Orderem Virtuti Militari.

Odznaczenia Złoty Krzyż Zasługi Kawaler Legii Honorowej (Francja) Kawaler Orderu Palm Akademickich (Francja) Krzyż Złoty Orderu Zbawiciela, 1931 (Grecja)

Uwaga

Przypisy

Bibliografia „Zeszyty Prasoznawcze”, nr 5/6, 1960, mbc.malopolska.pl Rocznik oficerski 1923, s. 129, Ministerstwo Spraw Wojskowych, wbc.poznan.pl Lista starszeństwa oficerów pospolitego ruszenia – kapitanowie, Rocznik oficerski rezerw 1934, s. 253, Ministerstwo Spraw Wojskowych, wbc.poznan.pl

Kategoria:Absolwenci Akademii Eksportu Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Jagiellońskiego Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Oficerowie piechoty Legionów Polskich 1914–1918 Kategoria:Polscy dziennikarze emigracyjni Kategoria:Polacy – Kawalerowie Legii Honorowej Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Palm Akademickich Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Zbawiciela Kategoria:Polscy dziennikarze Kategoria:Polscy prawnicy Kategoria:Polscy Żydzi Kategoria:Polska emigracja polityczna w Wielkiej Brytanii 1939–1989 Kategoria:Urodzeni w 1891 Kategoria:Zmarli w 1960