Stanisław Mazanowski (ur. 6 sierpnia 1893 w Rudzie Sieleckiej, zm. w kwietniu 1940 w KatyniuPro memoria, Wojskowy Przegląd Historyczny nr 1/35, styczeń-marzec 1991, s. 364–365 (biogram autorstwa Teresy Sitkiewicz).) – major audytor Wojska Polskiego, działacz sportowy, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Był synem Antoniego Mazanowskiego i Anieli Mazanowskiej z domu Poraj-Pstrokońskiej.
W 1911 ukończył Gimnazjum im. Króla Jana Sobieskiego w Krakowie, następnie rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1914 został powołany do Armii Austro-Węgier, w październiku tegoż roku urlopowany, ponownie powołany w lutym 1916, służył m.in. w sądzie polowym Komendy Wojskowej w Krakowie, sądzie dywizyjnym i sądzie brygady cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej. W 1917 ukończył na UJ studia prawnicze.
W listopadzie 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Służył w Sądzie Dywizyjnym Wojsk Polskich w Krakowie. W 1919 awansowany do stopnia porucznika, kolejno służył w Wojskowym Sądzie Okręgowym w Krakowie, od 1921 w Wojskowym Sądzie Okręgowym w Grudziądzu, od 1926 do 1934 w wojskowym Sądzie Rejonowym w Bydgoszczy (kierował nim od 1 czerwca 1927). W grudniu 1934 został przeniesiony do Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie na stanowisko kierownika sądu. Później przeniesiony do Wojskowego Sądu Okręgowego Nr I w Warszawie. Od maja 1937 był kierownikiem referatu w Departamencie Sprawiedliwości Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. Do stopnia kapitana został awansowany ze starszeństwem od 1 czerwca 1919Rocznik oficerski 1928, s. 695., do stopnia majora ze starszeństwem od 1 stycznia 1935Biogramy ofiar zbrodni katyńskiej: Stanisław Mazanowski.
Był tłumaczem Pierwszych ludzi na księżycu Herberta George’a Wellsa (wyd. 1921).
W latach 1937–1939 był sekretarzem generalnym, a w latach 1938–1939 równocześnie skarbnikiem Międzynarodowej Federacji ŁuczniczejPolski Związek Łuczniczy 1927 – 2012.. Jego kadencja miała upłynął w 1941Roman Zawiślański 50 lat sportu łuczniczego w Polsce wyd. Warszawa 1989, s. 245..
Po wybuchu II wojny światowej, 5 września 1939 ewakuował się z pracownikami Ministerstwa Spraw Wojskowych z Warszawy, dostał się do niewoli sowieckiej, następnie znalazł się w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Katyniu i tam pogrzebany. Jego ciało zostało zidentyfikowane w 1943 i pochowane na miejscu zbrodni, w jednej z tzw. mogił bratnich (w miejscu tym znajduje się otwarty w 2000 Polski Cmentarz Wojenny).
Był żonaty z Haliną Mazanowską, z którą miał dwoje dzieci, Annę i MagdalenęArchiwum historii mówionej: Anna Mazanowska „Wrona”, „Hanka”..
W 2007 razem z innymi ofiarami zbrodni katyńskiej został pośmiertnie awansowany o jeden stopień – do stopnia podpułkownika
Odznaczenia Złoty Krzyż Zasługi – 10 listopada 1938 „za zasługi w służbie wojskowej”.
Zobacz też jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku) obozy NKWD dla jeńców polskich ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Katyniu kampania wrześniowa
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego Kategoria:Polacy – żołnierze cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej w I wojnie światowej Kategoria:Majorowie audytorzy II Rzeczypospolitej Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego zamordowani w Katyniu Kategoria:Polscy działacze sportowi Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Zmarli w 1940 Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu