Tadeusz Seweryn Stefan Stanisław Ciecierski (ur. 21 kwietnia 1892 w Bachorzy, zm. w kwietniu 1965 w Grasse) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 21 kwietnia 1892 w folwarku Bachorza, w ówczesnym powiecie sokołowskim guberni siedleckiej, w rodzinie Stefana Wacława Dominika herbu Rawicz (1862–1935) i Marii z Doria-Dernałowiczów herbu Lubicz (1864–1935). Był bratem Zofii (1890–1964), żony Zygmunta Chamca, Stefana (1894–1981), kapitana pilota Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, Marii (ok. 1898–1927), żony Stanisława de Hening-Michaelisa, Jadwigi (ok. 1900–1976), żony Stanisława Epsteina, i Ewy Afry (1903–1978), zamężnej z Tadeuszem Wierusz-Kowalskim (1901–1958).

W 1912 ukończył naukę i zdał maturę w gimnazjum w Warszawie. W tym samym roku wstąpił do armii rosyjskiej jako wolontariusz. We wrześniu 1913, po zwolnieniu z wojska w stopniu chorążego rezerwy, wrócił do Warszawy i rozpoczął studia na Wydziale Rolnym Towarzystwa Kursów Naukowych.

W maju 1914 został powołany na ośmiotygodniowe ćwiczenia rezerwy, a w lipcu tego roku zmobilizowany. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach 4 mariupolskiego pułku huzarów. 2 sierpnia 1914 w Prusach Wschodnich został ciężko ranny. Po sześciomiesięcznej kuracji wrócił do pułku i walczył z Niemcami do rewolucji październikowej. Następnie wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji i został wcielony do 1 pułku ułanów. W 1918, po demobilizacji korpusu, wrócił do Warszawy.

W listopadzie 1918 wziął udział w rozbrajaniu Niemców, a następnie wstąpił do 1 pułku ułanów krechowieckich. W szeregach tego oddziału służył nieprzerwanie do 1925 i walczył na wojnie z bolszewikami.

W 1924 ukończył kurs w Szkole Samochodów Pancernych w Saumur we Francji. W listopadzie 1925 został zatwierdzony na stanowisku dowódcy 1 szwadronu samochodów pancernych w Grodnie z równoczesnym przeniesieniem z 1 do 10 pułku ułanów. W lutym 1927 został przeniesiony do 1 pułku ułanów z równoczesnym przeniesieniem do kadry oficerów kawalerii i przydziałem do Szkoły Czołgów i Samochodów Pancernych na stanowisko wykładowcy. W grudniu 1927 został przeniesiony do 1 pułku ułanów na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. Z dniem 30 listopada 1928 został przeniesiony w stan spoczynku.

Po zwolnieniu z wojska osiadł w Ostrożanach, gdzie prowadził gospodarstwo rolne. Zmarł w kwietniu 1965 w Grasse we Francji.

Był żonaty z Anielą z Godlewskich herbu Gozdawa, ps. „Gozdawa” (1905–1978), uczestniczką powstania warszawskiego, z którą miał syna Antoniego Baltazara Kazimierza, ps. „Ciecieruk” (1928–1997), żołnierza Narodowych Sił Zbrojnych, powstańca warszawskiego.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 2567 – 1921 Złoty Krzyż Zasługi – 10 listopada 1938 „za zasługi w służbie wojskowej” „za zasługi w służbie wojskowej”. Krzyż Walecznych trzykrotnie Medal Zwycięstwa Order Świętej Anny 4 stopnia z napisem na szabli „Za odwagę” –

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Ciecierscy herbu Rawicz Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (trzykrotnie) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie I Korpusu Polskiego w Rosji Kategoria:Ostrożany Kategoria:Podpułkownicy kawalerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętej Anny Kategoria:Polacy – oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Imperium Rosyjskiego w I wojnie światowej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Zastępcy dowódcy 1 Pułku Ułanów Krechowieckich Kategoria:Zmarli w 1965