Constanța – rumuński okręt-baza z przełomu XX i XXI wieku, główny okręt swojego typu, oznaczanego w kodzie NATO jako Croitor. Znajduje się w służbie Rumuńskich Sił Morskich od 1980 roku. Nosi numer burtowy 281. Nazwa pochodzi od miasta Konstancy i była wcześniej noszona przez okręt-bazę z okresu II wojny światowej. Pełni rolę okrętu szkolnego i wsparcia logistycznego i określany jest też w Rumunii jako fregata.
Budowa W ramach dużego rozwoju Rumuńskich Sił Morskich na przełomie lat 70/80 XX wieku, wykorzystując własne stocznie, zbudowano dwa okręty-bazy typu Constanța, zaprojektowane w Rumunii z pomocą ZSRR. W piśmiennictwie przyjmuje się, że stanowiły one pomniejszoną wersję radzieckiego projektu 310 (w kodzie NATO: Don), ale zdecydowanie się od niego różniłyTak według i , lecz teza ta budzi wątpliwości, gdyż projekt 310 był o 20 lat wcześniejszy, miał prawie dwa razy większą wyporność (5100 t), zupełnie inną sylwetkę, siłownię spalinowo-elektryczną, silniejsze i inaczej rozmieszczone uzbrojenie oraz nie posiadał uzbrojenia i wyposażenia do zwalczania okrętów podwodnych ani śmigłowca por. ().. Zasadniczo przewidziane były jako okręty-bazy kutrów torpedowych, posiadając magazyny dla torped, amunicji i zaopatrzenia oraz warsztaty. Okręty projektowano jednak jako uniwersalne – mogły też pełnić zadania eskortowe i zwalczania okrętów podwodnych. Mogły też transportować m.in. pociski rakietowe P-15 dla kutrów rakietowych.
Główny okręt „Constanța” został zbudowany w stoczni w Braile na przełomie lat 70. i 80. XX wieku. Wszedł do służby 15 września 1980 roku. Otrzymał nazwę pochodzącą od miasta Konstancy, którą nosił wcześniej okręt-baza z okresu międzywojennego i II wojny światowej. Nosił numer burtowy 281. Drugim okrętem typu była „Midia” (283).
Skrócony opis thumb|„Constanța” na ćwiczeniach w 2010 thumb|„Constanța” od rufy podczas prób z balonem badawczym w 2010 Okręty mają podwyższony pokład dziobowy na ponad 2/3 długości, przy tym pokład ten jest przedłużony do samej rufy przez spardek lądowiska dla śmigłowcaNa podstawie rysunku i fotografii .. Dziobnica jest silnie wychylona do przodu; burty w części dziobowej są szeroko rozchylone i mają poziome załamanie na ok. 1/3 długości od dziobu. Na pokładzie dziobowym znajduje się zdwojona podstawa dział kalibru 57 mm, za nim żuraw do przeładunku uzbrojenia i zapasów. Całe śródokręcie zajmuje masywna nadbudówka z pojedynczym masztem kratownicowym i kominem. Z tyłu nadbudówki znajduje się hangar śmigłowca. Załoga okrętów liczy 71 osób, w tym 7 oficerów.
Wyporność standardowa wynosi 2850 ton, a pełna 3500 tonTak według , natomiast podaje wyporność standardową 2896 t i pełną 3556 t (odpowiadającą 2850 i 3500 ton angielskich).. Długość całkowita wynosi 108,1 m, szerokość 13,5 m, a zanurzenie 3,8 m.
Główne uzbrojenie składało się z dwóch armat uniwersalnych kalibru 57 mm na półodkrytej podwójnie sprzężonej podstawie na pokładzie dziobowym podaje oznaczenie systemu artyleryjskiego AK-725, jednakże jest to oczywisty błąd w świetle rysunku tamże i fotografii w , na których widoczne jest stanowisko ZIF-31, a nie zakryta wieża AK-725.. Uzbrojenie przeciwlotnicze stanowią cztery automatyczne armaty przeciwlotnicze kalibru 30 mm w dwóch dwulufowych wieżach AK-230, umieszczone na burtach na dachu nadbudówki. Według źródeł zachodnich, okręty miały też osiem karabinów maszynowych kalibru 14,5 mm w dwóch poczwórnych stanowiskach. Uzupełniała je jedna lub dwie poczwórne wyrzutnie pocisków przeciwlotniczych bardzo krótkiego zasięgu samonaprowadzających się na podczerwień Strzała-2M z 16 pociskami podaje jedną wyrzutnię z 16 pociskami 9M32 (określając je mylnie jako Strzała 3M), a podaje dwie wyrzutnie (z oznaczeniem NATO: SA-N-5 Grail).. Oprócz tego okręty miały uzbrojenie do zwalczania okrętów podwodnych w postaci dwóch pięcioprowadnicowych wyrzutni rakietowych bomb głębinowych , o donośności do 1200 m i masie głowicy 34 kg. Okręty przenosiły zapas 40 rakietowych bomb głębinowych RGB-12 kalibru 123 mm. Możliwości zwalczania okrętów podwodnych zwiększa możliwość bazowania śmigłowca IAR-316, z lądowiskiem na rufie.
Wyposażenie radioelektroniczne stanowił przede wszystkim radar dozoru ogólnego MR-302 (taki sam jak w rumuńskich fregatach). Do kierowania ogniem dział 57 mm służył radar artyleryjski Bars, a do kierowania działkami przeciwlotniczymi radar Rys′. Okręty miały radar nawigacyjny Najada. Do wykrywania okrętów podwodnych służyła stacja hydrolokacyjna wysokiej częstotliwości Tamir-11. Wyposażenie stanowił ponadto system rozpoznania radiotechnicznego ESM-2 (oznaczenie NATO: Wach Dog). Do walki radioelektronicznej służyły dwie wyrzutnie celów pozornych PK-16.
Napęd stanowiły dwa silniki wysokoprężne Alco o mocy łącznej 6500 KM, poruszające dwie śruby o stałym skoku. Prędkość maksymalna wynosiła 17,4 węzła. Zasięg pływania sięgał 13 000 Mm przy prędkości 15 w.
Służba Okręt wszedł do służby 15 września 1980 roku. Bazował w Konstancy.
Okręt tytułowany jako „fregata Constanța” wszedł w skład sformowanej w 2006 roku 56 Flotylli Fregat i pełnił rolę okrętu szkolnego i wsparcia logistycznego (Nava Şcoală de Suport Logistic). W 2016 roku znajdował się nadal w służbie.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Okręty pomocnicze Kategoria:Rumuńskie okręty