Otton Adam Pawłowicz, pseudonimy: „Siostra”W. Bartoszewski, op. cit., s. 512–513, „Adam”Instytut Pamięci Narodowej o/Wrocław - sygn. IPN Wr 0095/1926/J, „Stefański”"Polsko-Brytyjska współpraca wywiadowcza podczas II wojny światowej" - Vol. 2 - str. 125, „Otto”"Bezimienni - z dziejów wywiadu Armii Krajowej" Paweł Maria Lisiewicz - str. 28 – (ur. 4 stycznia 1897 r. w Warszawie, akt chrztu wydany w SłowecznieWojskowe Biuro Historyczne - wyszukiwarka zasoby CAW - PAWŁ-PCHŁ - str. 4, zm. 3 grudnia 1969 roku we Wrocławiu) – major Wojska Polskiego oraz wywiadowca II Oddziału Informacyjno-Wywiadowczego Komendy Głównej ZWZ Armii KrajowejPolska Podziemna Komenda Główna ZWZ - AK 1940-1945.
Życiorys Urodził się 4 stycznia 1897 roku w majątku Słoweczno w powiecie owruckim na Wołyniu, na terenie obecnej Ukrainy, jako syn Jana Pawłowicza (z zawodu mierniczego) i Ksawery z d. Gryszkiewicz"Oficerowie wywiadu WP i PSZ w latach 1939-1945" tom V, Tadeusz Dubicki, Andrzej Suchcitz 2022 - str. 234.
Uczęszczał do szkoły miejskiej w Pińsku, a następnie do szkoły mierniczej w Kursku, którą ukończył w 1915 roku.
Kariera wojskowa
1 października 1915 roku wstąpił jako ochotnik do armii rosyjskiej. Został skierowany do 2 Szkoły Chorążych Piechoty w Moskwie, a w roku 1916 mianowany na pierwszy stopień oficera chorążego. Do 1917 pełnił funkcję w pułkach rezerwowych, następnie przydzielony został do 99 pp. Brał udział w walkach z Niemcami na froncie rumuńskim. Odbył też kurs K.M. przy Sztabie 9 Armii.
22 sierpnia 1917 roku został awansowany na ppor. piechoty. W tym samym roku służył też w sztabie 25 D.P., a w grudniu wstąpił do Legii Oficerskiej III Korpusu Polskiego; brał udział w walkach przeciwko bolszewikom. W roku 1918 dostał się do niewoli, skąd zdołał zbiec i wrócić do swojego oddziału. 7 kwietnia 1918 roku odznaczony został Krzyżem Walecznych.
2 maja 1918 roku został zwolniony do rezerwy po demobilizacji Korpusu III, następnie wstąpił do polskiej formacji gen. Żeligowskiego na Kubaniu. Ukończył I Szkołę Oficerów Piechoty Dywizji gen. Żeligowskiego. Ranny dwukrotnie trafił do niewoli wojsk Petlury, skąd zbiegł do Besarabii, a 28 grudnia 1918 wrócił do Warszawy.
11 lutego 1919 złożył podanie o przyjęcie do Armii Polskiej. 14 marca 1919 roku został zweryfikowany w stopniu podporucznika w grupie oficerów I, II i III Korpusów Polskich i armii rosyjskiej z zaliczeniem do I rezerwy armii i powołaniem do czynnej służby. Otrzymał przydział do dowództwa Grupy gen. Listowskiego z dniem 15 lutego 1919 rokuDziennik Rozkazów Wojskowych, 1919, R. 2, nr 32, s. 808, 816, Warszawa 1919.
9 lipca 1919 roku został przeniesiony z 23 pułku piechoty do 40 pułku piechotyDziennik Rozkazów Wojskowych, 1919, R. 2, nr 78, s. 1776, Warszawa 1919. 21 lipca 1919 roku został przydzielony do batalionu zapasowego 22 pułku piechotyDziennik Rozkazów Wojskowych, 1919, R. 2, nr 81, s. 1894, Warszawa 1919SZKICE PODLASKIE Jerzy Garbaczewski "Kadra oficerska 22 pułku piechoty (Siedlce) w latach wojny 1918-1921" - str. 186.
21 grudnia 1920 roku został zatwierdzony w stopniu porucznika piechoty z dniem 1 kwietnia 1920 rokuDziennik Personalny, 1920, R. 2, nr 2, s. 95, Warszawa 1920. W 1920 roku został odznaczony Krzyżem WalecznychDziennik Personalny, 1920, R. 2, nr 38, s. 1421, Warszawa 1920. W 1922 roku pozostawał w stopniu porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 756 lokatą. Nadal pełnił służbę w 22 pułku piechotyLista starszeństwa oficerów zawodowych, 1922 - str. 84, nr 756.
W 1924 roku w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 296 lokatą pełnił służbę w 22 pp.
W 1928 roku był dowódcą 3 kompanii granicznej batalionu KOP „Stołpce” w stopniu kapitanaWykaz zmian stanu oficerów batalionu granicznego KOP „Stołpce” w latach 1927–1934 → Archiwum Straży Granicznej. Szczecin..
Wojskową karierę w wywiadzie zrobił we Lwowie, gdzie po ukończeniu kursu informacyjno-wywiadowczego w 1930 r. objął stanowisko kierownika wywiadu zaczepnego. W 1932 i 1933 roku pełnił służbę w Sztabie GłównymRocznik oficerski - 1932, str. 54, Nr 216Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty, Warszawa 1933, s. 51..
10 marca 1934 r. objął stanowisko zastępcy szefa Ekspozytury Nr 5 we Lwowie, został tam równocześnie Kierownikiem Referatu Organizacji Wywiadu.
W marcu 1939 roku nadal służył w Ekspozyturze Nr 5 we Lwowie Oddziału II Sztabu Głównego.
II wojna światowa
W przededniu wojny Otton Pawłowicz był kapitanem Ekspozytury Nr 5 Oddziału II Sztabu Głównego ze specjalnym zadaniem obserwacji trzech rejonów: Kieżmark – Medzilaborce; Rużomberk – Stara Lubowla; Chabówka – Cieszyn do Bratysławy.
Po napaści Niemiec na Polskę był pracownikiem polskiego poselstwa w Budapeszcie odpowiedzialnym za porozumienia SIS na Węgrzech i kwestię łączności z Londynem."Polsko-Brytyjska współpraca wywiadowcza podczas II wojny światowej" - Vol. 1 - str. 297
Od czerwca do września 1943 r. objął stanowisko kierownika sieci oraz równocześnie kierownikiem ds. organizacyjnych i koordynacji” w służbach specjalnych AK Wydziału Wywiadu Ofensywnego (kryptonim WW-72 – wywiad na kierunku wschodnim)WIELKI LEKSYKON SŁUŻB SPECJALNYCH ŚWIATA.
14 grudnia 1943 został aresztowany przez Gestapo w czasie zasadzki na ul. Hożej w Warszawie, razem z Anną KrajewskąBIULETYN IPN Waldemar Grabowski "Kalksein i Kaczorowska w świetle akt UB" - str. 94. Wydał ich polski agent Gestapo Eugeniusz Świerczewski. Major Pawłowicz trafił najpierw na kilka miesięcy do więzienia Pawiak, a 24 maja 1944 do niemieckiego obozu koncentracyjnego w StutthofMuzeum Stutthof - Zeszyty Muzeum - 1.
Data i miejsce śmierci oraz miejsce pochówku mjr Ottona Pawłowicza pozostają nieznane.
Odznaczenia
dwukrotnie Krzyż Walecznych
dwukrotnie Srebrny Krzyż Zasługi
Krzyż NiepodległościMONITOR POLSKI - Nr 167, 23-07-1932, str. 2
Rodzina Syn Jana Pawłowicza i Ksawery z d. Hryszkiewicz. Siostra Alina NeumayerFamily Search - 1898/206, brat Edwin Pawłowicz.
Żonaty z Wandą z d. Sienkiewicz, z którą miał troje dzieci: dwóch synów: TadeuszaMuzeum Powstania Warszawskiego - Biogramy Powstańców - Pawłowicz Tadeusz i ZygmuntaMuzeum powstania Warszawskiego - Biogramy Powstańców - Tadeusz Pawłowicz, oraz córkę - Jadwigę Sawko.
Przypisy
Kategoria:Odznaczeni dwukrotnie Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 22 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Oficerowie batalionu KOP „Stołpce” Kategoria:Oficerowie III Korpusu Polskiego w Rosji Kategoria:Oficerowie wywiadu Armii Krajowej Kategoria:Oficerowie wywiadu i kontrwywiadu II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy – oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Więźniowie KL Stutthof Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Urodzeni w 1887 Kategoria:Zmarli w 1969