Carl Renz (ur. 3 czerwca 1876 w Durlach, zm. 16 lutego 1951 w Atenach) – niemiecki paleontolog, badacz głowonogów.
Życiorys Carl Renz studiował na uniwersytetach we Wrocławiu, Monachium, Paryżu i Zurychu. W 1909 otrzymał habilitację na Uniwersytecie Wrocławskim, gdzie później uzyskał tytuł profesora. Prowadził badania naukowe między innymi na Śląsku i na Półwyspie Bałkańskim. Otrzymał doktorat honoris causa Uniwersytetu Ateńskiego. Król Grecji Jerzy II odznaczył go Orderem Feniksa.
Geologiem był również jego syn Otto Renz.
Osiągnięcia naukowe
Znaczenie w historii nauki Jednym z głównych tematów badań Carla Renza były kopalne głowonogi. Zajmował się między innymi dewońskimi (fameńskimi) głowonogami ze słynnego stanowiska w Dzikowcu, a także triasowymi głowonogami Grecji. Opisał liczne nowe taksony, na przykład rodzaje: Glatziella Renz, 1914 (fameńska klimenia), Psilobites Renz, 1911 (triasowy ceratyt) oraz Chiotites Renz & Renz, 1948 (triasowy ceratyt, opisany wspólnie przez Carla Renza i Ottona Renza).
Wybrane publikacje
Die triadischen Faunen der Argolis (1911) Neue Arten aus dem Clymenienkalk von Ebersdorf in Schlesien (1914)
Upamiętnienie Na jego cześć nazwano gatunek liasowego amonita Dayiceras renzi (Meister, 1913) (pierwotna nazwa Amaltheus renzi).
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1876 Kategoria:Zmarli w 1951 Kategoria:Niemieccy paleontolodzy Kategoria:Nauczyciele akademiccy Śląskiego Uniwersytetu Fryderyka Wilhelma we Wrocławiu Kategoria:Odznaczeni Orderem Feniksa Kategoria:Osoby upamiętnione nazwami taksonów biologicznych